I GZ 150/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 11 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2007 r.; sygn. akt V SA/Wa 569/06 w zakresie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2006 r.; nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15 maja 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 569/06 po rozpoznaniu wniosku Fundacji Zioła "[...]" o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z 9 lutego 2006 r., nr [...] - odmówił stronie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przez podmiot, który nie był stroną ani uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego. Stroną postępowania był bowiem H. M. i to on, jako osoba fizyczna, mógł ubiegać się o przyznanie prawa pomocy, a nie Fundacja Zioła "[...]". Ocena ta znajduje uzasadnienie w treści zaskarżonych decyzji organów celnych oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 października 2006 r., oddalającym skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. Stanowisko to zostało wyjaśnione skarżącemu stosownie do zarządzenia z 3 listopada 2006 r. W zażaleniu H. M. stwierdził, że przyjęcie przez organ, iż stroną postępowania jest osoba fizyczna, a nie prawna, podyktowane jest lepszą możliwością przeprowadzenia egzekucji względem niej niż względem osoby prawnej. Wskazał na liczne nieprawidłowości w postępowaniu celnym, których dopuściły się organy, m.in. na wielokrotne kontrole przeprowadzane w mieszkaniu skarżącego, czy też dokonanie klasyfikacji celnej towaru na podstawie sfałszowanych wyników analiz. Skarżący podniósł, że Sąd Rejonowy w Siedlcach - Wydział Cywilny z nakazu Sądu Okręgowego w Siedlcach orzekł, iż stroną jest nie H. M., lecz Fundacja Zioła "[...]" (sygn. akt I C 533/05). Powołał się również na pismo Izby Celnej w Warszawie skierowane do Fundacji w tejże sprawie, tj. w sprawie usunięcia towaru spod dozoru celnego, klasyfikacji taryfowej towaru oraz kwoty długu celnego. Skarżący jeszcze raz wniósł o przyznanie pomocy prawnej dla Fundacji Zioła "[...]", gdyż niniejsza sprawa – z uwagi na zastosowanie spornego towaru w lecznictwie – jest sprawą wielkiej wagi i nie można jej pozostawić bez rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 32 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Należy wskazać, że w charakterze skarżącego występuje podmiot, który wniósł do sądu administracyjnego skargę na ostateczną decyzję organu administracyjnego, bądź inny akt wymieniony w art. 3 § 2 p.p.s.a. W rozumieniu art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest z kolei każdy, kto ma w tym interes prawny (...). W niniejszej sprawie kwestią sporną jest określenie podmiotu posiadającego status strony postępowania sądowoadministracyjnego. H. M. w trakcie postępowania bądź wnosił o zwolnienie jego samego z obowiązku ponoszenia kosztów wpisu sądowego (k – 94 akt sądowych), bądź o przyznanie prawa pomocy na rzecz Fundacji Zioła "[...]" (k – 90, k – 129 akt sądowych). W zażaleniu stwierdził ostatecznie, że wnosi o przyznanie pomocy prawnej dla Fundacji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że stroną niniejszego postępowania jest H. M. i to on jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w swoim imieniu i na swoją rzecz. Wspomniana Fundacja nie jest ani skarżącym w sprawie, ani uczestnikiem postępowania. Brak jest bowiem w aktach dokumentacji świadczącej o występowaniu Fundacji w charakterze uczestnika postępowania, którego status został unormowany w art. 33 p.p.s.a. Skarżącym w sprawie jest podmiot, który wniósł skargę do sądu administracyjnego. Skarga z 17 lutego 2006 r. została wniesiona i podpisana przez H. M., brak jest jednocześnie informacji, by występował on wówczas jako pełnomocnik Fundacji. Wprawdzie na późniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący dołączył do akt kserokopię pisma zatytułowanego "pełnomocnictwo stałe", z którego wynika, że Zarząd Fundacji dał stałe pełnomocnictwo założycielowi fundacji do reprezentowania jej przed odpowiednimi władzami (k – 128 akt sądowych), lecz nie świadczy to o zasadności twierdzenia, że skargę do WSA w Warszawie wniósł on w imieniu Fundacji. Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że obowiązująca ustawa procesowa przy określaniu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi odeszła od pojęcia strony, które związane jest z załatwieniem sprawy w postępowaniu administracyjnym (v. A. Kabat w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006, Wydanie II, s.126). Oznacza to, że kryterium decydującym o przymiocie strony postępowania jest fakt zaskarżenia danego rozstrzygnięcia (powiązany z istnieniem interesu prawnego po stronie podmiotu skarżącego). Z powyższych względów należało uznać, że rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie narusza prawa. Oceny tej nie podważają argumenty przedstawione przez skarżącego w zażaleniu. Okoliczność, że Sąd Rejonowy w Siedlcach Wydział Cywilny uznał za stronę toczącego się przed nim postępowania Fundację Zioła "[...]", jak również skierowanie pisma przez Izbę Celną w Warszawie do tej Fundacji nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Sprawa tocząca się przed sądem administracyjnym jest sprawą odrębną od prowadzonej wcześniej sprawy z zakresu sądownictwa powszechnego. Z kolei decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Siedlcach wskazana w piśmie z 12 marca 2007 r. (k – 147 akt sądowych) nie jest decyzją, która została utrzymana w mocy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją organu odwoławczego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.