I GSK 353/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 329/17 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentom rolnym, w których gospodarstwach rolnych lub działaniach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody spowodowane suszą 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości. UZASADNIENIE Wyrokiem z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 329/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z [...] marca 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentom rolnym, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania. Za podstawę swojego rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. [...] grudnia 2016 r. J. W. wniósł o przyznanie pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w danej uprawie w wysokości co najmniej 50% i mniej niż 70%, spowodowane wystąpieniem w 2016 r. suszy, gradu, huraganu, deszczu nawalnego lub ujemnych skutków przezimowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. J. W. podał, że w 2016 r. w jego gospodarstwie wystąpiły szkody spowodowane ujemnymi skutkami przezimowania uprawy pszenicy ozimej. Jednocześnie oświadczył, że w dniu wystąpienia szkody posiadał ubezpieczenie co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym od czterech ryzyk. Wraz z wnioskiem J. W. złożył m.in. protokół z 4 kwietnia 2016 r. z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym, spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi, które wystąpiły od 1 stycznia do 29 lutego 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. decyzją z [...] grudnia 2016 r. odmówił przyznania wnioskowanej pomocy, w podstawie prawnej wskazując § 13j ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 27 stycznia 2015 r.). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że strata w uprawie producenta wyniosła 48,29%, tj. poniżej wskaźnika 50%, o którym mowa w § 13j ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że Komisja do spraw likwidacji szkód w protokole z 4 kwietnia 2016 r. stwierdziła, że łączna powierzchnia gospodarstwa strony wynosi 484,66 ha użytków rolnych, zaś powierzchnia ogólna uprawy pszenicy ozimej w dniu wystąpienia szkody - 355,70 ha. Zgodnie z oświadczeniem strony, szkody wystąpiły na powierzchni 294,70 ha uprawy pszenicy ozimej. W protokole z szacowania szkód została jednak wymieniona również uprawa pszenicy ozimej na powierzchni 61 ha. Według wyliczeń Komisji, szkody w gospodarstwie rolnym w uprawach rolnych wyniosły 51,37% średniej rocznej produkcji. Na działce rolnej o powierzchni 294,70 ha wielkość utraconego plonu wynosiła 50%, tj. 147,35 ha. Natomiast w odniesieniu do działki rolnej o powierzchni 61 ha wielkość utraconego plonu wynosiła 40%, tj. dotyczyła 24,40 ha. Powierzchnia uszkodzona wynosiła łącznie 171,75 ha w odniesieniu do powierzchni ogólnej pszenicy ozimej 355,70 ha. W konsekwencji strata w uprawie pszenicy ozimej wyniosła 48,29%, czyli poniżej wskaźnika 50%, o którym mowa w § 13j ust. 1 rozporządzenia, co stanowiło podstawę do odmowy wnioskowanej pomocy. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR miał na uwadze, że utracony plon w wyniku działania niekorzystnych warunków atmosferycznych ocenia się dla danej uprawy w gospodarstwie, tzn. uprawę jednej rośliny traktuje się jako całość w gospodarstwie, sumując wszystkie działki rolne, na których jest uprawiana dana roślina. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł J. W. Sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że zarówno ustawa z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1438), jak również rozporządzenie RM z dnia 27 stycznia 2015 r. nie zawierają definicji uprawy rolnej, do której można by odnosić procentowy wskaźnik poniesionych strat. Jak wskazał WSA, definicji takiej brak jest także w powoływanych w toku postępowania w sprawie, wytycznych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 marca 2016 r. dotyczących ogólnych zasad szacowania szkód w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, w których wystąpiły szkody spowodowane przez suszę, grad, deszcze nawalne, ujemne skutki przezimowania, przymrozki wiosenne, powódź, huragan, piorun, obsunięcie ziemi lub lawinę. Według WSA, brak uregulowania prawnego w zakresie pojęcia "danej uprawy rolnej" powoduje konieczność rozstrzygnięcia kwestii spornej w sprawie w oparciu o wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego. I tak, organy dokonały wyliczenia wysokości procentowego wskaźnika straty w gospodarstwie na podstawie sporządzonego przez komisję do spraw likwidacji szkód w gospodarstwie rolnym protokołu z 4 kwietnia 2016 r. WSA, z wpisów zawartych punktach 1 i 2, rubrykach 2, 3, 4 i następnych tabeli na stronie 1 tego protokołu wywiódł jednak, że wbrew stanowisku organu, przedmiotem oszacowania zakresu i wysokości strat w gospodarstwie skarżącego były dwie - a nie jak przyjęto w decyzji - jedna uprawa pszenicy ozimej. Sąd pierwszej instancji zauważył, że wyraźnie wskazano zarówno na powierzchnie obu upraw w gospodarstwie w dniu kontroli (294,70 i 61 ha), a w rubryce 8 tabeli, na wyliczenie procentowe utraconego plonu na 1 ha, wynoszące odpowiednio dla tych upraw pszenicy – 50 i 40%. Również pozostałe, ujęte w kolejnych rubrykach tabeli wyliczenie zakresu i wysokości strat wyraźnie odrębnie traktują każdą z opisanych w pkt 1 i 2 upraw w zakresie pszenicy ozimej. W tych okolicznościach WSA podzielił argumentację skargi, że dokonanie przez organ zabiegu sumowania powierzchni dwóch oddzielnych upraw, po czym wyliczenie średniej z powstałych na nich szkodach, było nieuprawnione. Sąd stwierdził, że organ błędnie ocenił podstawowy w jej okolicznościach dowód w postaci protokołu komisji do spraw likwidacji szkód, co w konsekwencji doprowadziło do - mającego wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. wydanego na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, § 13j ust. 1 rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. Organy odmówiły bowiem przyznania stronie pomocy finansowej na skutek błędnego ustalenia i wyliczenia szkody, przyjmując łącznie dla obu upraw pszenicy ozimej, wymienionych w pkt 1 i 2 tabeli na stronie 1 protokołu oszacowania strat z 4 kwietnia 2016 r., stratę w wysokości 48,29%, tj. poniżej wskaźnika 50%, podczas, gdy mając na uwadze jednoznaczne zapisy wymienionego protokołu, powinny dokonać wyodrębnienia tych prowadzonych na różnych działkach w zakresie jednej rośliny obu upraw, określając procentowo utracony plon dla każdej z nich osobno, tj. w wysokości 50 i 40%. WSA zobowiązał organ, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił wskazaną ocenę faktyczną i prawną, mając w szczególności na uwadze, że w omawianym okresie w gospodarstwie istniały dwie uprawy pszenicy ozimej, z których jedną – o powierzchni 294,70 ha, wobec stwierdzenia 50% uszkodzenia, należało zakwalifikować do przyznania pomocy finansowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - § 13 ust. 1 rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że w 2016 r. ARiMR udziela pomocy finansowej producentom rolnym, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w danej uprawie, którą, według WSA, w niniejszej sprawie należy traktować jako pszenicę zasianą na wybranej działce ewidencyjnej wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia przepisu prowadzi do wniosku, że za uprawę należy uznać działalność producenta rolnego w gospodarstwie rolnym polegającą na wysianiu skonkretyzowanej rośliny i wykonywaniu zabiegów agrotechnicznych mających na celu uzyskanie plonu, przy czym bez względu na ilość działek ewidencyjnych, na których uprawa będzie miała miejsce - nadal będzie to jedna uprawa w gospodarstwie rolnym. - art. 25 ust. 5 lit. a i ust. 6 lit. a i b rozporządzenia Komisji UE nr 702/2014 z 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE Nr L 193 z 2014 r., s. 1) w zw. z § 13j ust. 3 pkt 2 rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. - poprzez niezastosowanie. - art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 ustawy o ARiMR, zgodnie z którym zadaniem Agencji jest wspieranie przedsięwzięć związanych ze wznowieniem produkcji w gospodarstwach rolnych, w których wystąpiły szkody spowodowane przez ujemne skutki przezimowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich; szczegółowy zakres i sposoby realizacji tego zadania, w tym warunki i tryb udzielania wsparcia w ramach tych zadań, mając na względzie priorytety polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych oraz efektywne wykorzystanie środków finansowych na podstawie delegacji z art. 4 ust. 6 ustalono w rozporządzeniu RM z 27 stycznia 2015 r. - poprzez błędną wykładnię prowadzącą do konstatacji, że wspieranie beneficjentów, których uprawa została dotknięta klęską, może następować w oderwaniu od wskazanych zasad. Ponadto wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, tj. uchylenie decyzji poprzedzone błędnym uznaniem, że doszło do naruszeń prawa materialnego po stronie organu, mających wpływ na wynik sprawy. Powołując się na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości, ewentualnie rozstrzygnięcie sprawy co do istoty na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, sąd pierwszej instancji w części zaakceptował ustalenia Agencji, uznając jednak je za niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, mając na uwadze odmienną niż Agencja wykładnię przepisu § 13j ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, a w konsekwencji ocenę spełnienia przesłanek materialnoprawnych do przyznania tej pomocy skarżącemu. Pogląd sądu pierwszej instancji okazał się jednak błędny, co skutecznie podniesiono w zarzutach skargi kasacyjnej. Z niekwestionowanych ustaleń Agencji wynika, że [...] grudnia 2016 r. J.W. wniósł o przyznanie pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w danej uprawie w wysokości co najmniej 50% i mniej niż 70%, spowodowane wystąpieniem w 2016 r. suszy, gradu, huraganu, deszczu nawalnego lub ujemnych skutków przezimowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. J. W. podał, że w 2016 r. w jego gospodarstwie wystąpiły szkody spowodowane ujemnymi skutkami przezimowania uprawy pszenicy ozimej, składając oświadczenie, że w dniu wystąpienia szkody posiadał ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym od czterech ryzyk. Organy obu instancji ustaliły, że wysokość strat w uprawie skarżącego wyniosła 48,29%, a więc poniżej wskaźnika 50%, o którym mowa w przepisie rozporządzenia. Ustalenie te oparte zostały na wynikach lustracji dokonanej przez Komisję ds. likwidacji szkód, które z kolei opisane zostały w protokole z 4 kwietnia 2016 r., przedłożonym przez J. W. wraz z wnioskiem z [...] grudnia 2016 r. Z protokołu wynika wprost, że powierzchnia ogólna uprawy pszenicy ozimej w dniu wystąpienia szkody wynosiła 355,70 ha, a zgodnie z oświadczeniem strony, szkody wystąpiły na powierzchni 294,70 ha uprawy pszenicy ozimej. W protokole z szacowania szkód wskazano jednak, że uprawa pszenicy ozimej miała miejsce na dodatkowej powierzchni 61 ha, przy czym na działce rolnej o powierzchni 294,70 ha wielkość utraconego plonu wynosiła 50%, tj. 147,35 ha, a na działce o powierzchni 61 ha - 40% (dotyczyła 24,40 ha). Powierzchnia uszkodzona wynosiła łącznie 171,75 ha w odniesieniu do powierzchni ogólnej pszenicy ozimej 355,70 ha i w konsekwencji strata w uprawie pszenicy ozimej wyniosła 48,29 %, czyli poniżej wskaźnika 50%, o którym mowa w § 13j ust. 1 rozporządzenia. Na tle powyższego stanu faktycznego sąd pierwszej instancji stwierdził, że brak "uregulowania prawnego w zakresie pojęcia "danej uprawy rolnej" powoduje konieczność rozstrzygnięcia powyższej kwestii spornej w oparciu o wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego". Jest to pogląd błędny, bowiem prowadzi on do rozstrzygnięcia sprawy jedynie w oparciu o arbitralnie ocenione fakty, bez ustalenia treści normy prawnej, która powinna stanowić wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Norma ta zawarta jest w przepisie § 13j ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym Agencja udziela pomocy finansowej tym producentom rolnym, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w danej uprawie w wysokości co najmniej 50% i mniej niż 70% lub szkody powstały na powierzchni co najmniej 50% i mniej niż 70% upraw w szklarniach i tunelach foliowych, spowodowane wystąpieniem w 2016 r. suszy, gradu, huraganu, deszczu nawalnego lub ujemnych skutków przezimowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. Brzmienie tego przepisu pozwala na ustalenie treści normy prawnej stosując podstawowy typu reguł wykładni – wykładnię językową, uwzględniającą reguły semantyczne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego działania interpretacyjne w przypadku analizowanego przepisu nie mogą pomijać zwrotów zawartych wprost w tym przepisie, a odwołujących się do pojęć: "producenta rolnego", "gospodarstwa rolnego" i "szkody w danej uprawie", co z kolei prowadzi do wniosku, że wskaźniki wartości granicznych przyjętych w analizowanym przepisie – "co najmniej 50% i mniej niż 70%", należy odnosić do szkody w danej uprawie w całym gospodarstwie rolnym, obejmującym wszystkie grunty rolne należące do tego gospodarstwa (stanowiące lub mogące stanowić zorganizowaną całość gospodarczą). Odmienna interpretacja – przyjęta przez sąd pierwszej instancji – nie znajduje uzasadnienia w świetle reguł semantycznych wykładni, gdyż prowadzi do pominięcia ustawowego znaczenia szkody w "gospodarstwie rolnym" na rzecz pojęcia szkody w obrębie działki gruntu, co WSA określił jako wyodrębnienie upraw "prowadzonych na różnych działkach w zakresie jednej rośliny". Taki zabieg interpretacyjny nie jest dopuszczalny w świetle językowych reguł wykładni, przy czym nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zastosowanie innych metod wykładni nie mogłoby w analizowanej sprawie prowadzić do rezultatu sprzecznego z wynikiem wykładni językowej. Ten kierunek wykładni był już prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Między innymi WSA w Warszawie w wyroku z 13 grudnia 2017 r. (sygn. akt V SA/Wa 392/17) wskazał, że skoro celem działalności Agencji jest wznowienie produkcji w "gospodarstwie rolnym", a nie na konkretnym polu uprawnym w obrębie tego gospodarstwa, to istotne jest, jakie straty poniosło dane gospodarstwo jako całość tj. jaką część produkcji w danym gospodarstwie utracono – a nie jakie straty powstały na danym fragmencie ziemi (polu uprawnym) wykorzystywanym w tym gospodarstwie (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 15 listopada 2017 r.; sygn. akt. II SA/Bd 555/17). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że prawidłowa interpretacja normy prawnej zawartej w § 13j ust. 1 rozporządzenia prowadzi do całkowicie odmiennej oceny ustalonego przez organy i nie zakwestionowanego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy. WSA stwierdził, że treść protokołu z 4 kwietnia 2016 r. nie budzi wątpliwości, co jest stwierdzeniem trafnym, bowiem ustalone w nim fakty nie zostały skutecznie zakwestionowane, a wadliwa okazała się jedynie ocena tych faktów w świetle prawa materialnego. Protokół ten ma charakter dokumentu urzędowego, przy czym zawiera on określenie zakresu i wysokości szkód oszacowanych przez komisję powołaną przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkód (wojewoda potwierdza wystąpienie szkód, sporządzając adnotację na tym protokole). Kopia protokołu oszacowania zawiera informacje o powierzchni upraw rolnych, na której powstały szkody spowodowane w 2016 r. ujemnymi skutkami przezimowania. Zgodnie z § 5 ust. 5 rozporządzenia, warunkiem udzielenia pomocy, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, jest dołączenie przez wnioskodawcę do wniosku (o udzielenie kredytu bankowego) protokołu oszacowania szkód zawierającego określenie zakresu i wysokości szkód oszacowanych przez komisję powołaną przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkód, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, przy czym w przypadku pomocy udzielanej zgodnie z ust. 2 pkt 2, wojewoda potwierdza wystąpienie szkód, sporządzając adnotację na tym protokole. Skoro zadaniem Agencji jest wspieranie przedsięwzięć związanych ze wznowieniem produkcji w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, w których wystąpiły szkody spowodowane wystąpieniem w 2016 roku ujemnych skutków przezimowania (...) oraz skoro udzielenie wsparcia na ten cel uzależnione jest od wysokości i zakresu szkód oszacowanych przez właściwą komisję, ujętych w protokole sporządzonym przez tę komisję, to udzielenie pomocy finansowej z przeznaczeniem na wznowienie produkcji w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, w których wystąpiły szkody spowodowane wystąpieniem w 2016 roku ujemnych skutków przezimowania, to wskazana pomoc jest przyznawana w drodze decyzji administracyjnej producentowi rolnemu, który złożył wniosek zawierający wszystkie elementy konieczne wraz z wymaganymi załącznikami i spełniona została przesłanka powstania szkody w uprawach rolnych spowodowanej wystąpieniem w 2016 roku ujemnych skutków przezimowania (...) powstałej w danej uprawie w wysokości co najmniej 50% i mniej niż 70%. W tej sprawie, Komisja ds. likwidacji szkód w protokole z dnia 4 kwietnia 2016 r. stwierdziła, że łączna powierzchnia gospodarstwa strony wynosi 484,66 ha użytków rolnych, zaś powierzchnia ogólna uprawy pszenicy ozimej w dniu wystąpienia szkody - 355,70 ha. Zgodnie z oświadczeniem strony, szkody wystąpiły na powierzchni 294,70 ha uprawy pszenicy ozimej. W protokole z szacowania szkód została jednak wymieniona również uprawa pszenicy ozimej na powierzchni 61 ha. Według wyliczeń Komisji, szkody w gospodarstwie rolnym w uprawach rolnych wyniosły 51,37% średniej rocznej produkcji. Na działce rolnej o powierzchni 294,70 ha wielkość utraconego plonu wynosiła 50%, tj. 147,35 ha. Natomiast w odniesieniu do działki rolnej o powierzchni 61 ha wielkość utraconego plonu wynosiła 40%, tj. dotyczyła 24,40 ha. Powierzchnia uszkodzona wynosiła łącznie 171,75 ha w odniesieniu do powierzchni ogólnej pszenicy ozimej 355,70 ha. W konsekwencji strata w uprawie pszenicy ozimej wyniosła 48,29 %, czyli poniżej wskaźnika 50%, o którym mowa w § 13j ust. 1 rozporządzenia, co stanowiło podstawę do odmowy wnioskowanej pomocy. Skarga kasacyjna ma więc usprawiedliwioną podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ trafny jest zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, uchylając zaskarżone orzeczenie i rozpoznał skargę, ponieważ uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Na mocy art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, bowiem zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony.