I SA/Sz 635/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. 1.uchyla zaskarżoną decyzję, 2.zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej [...] z siedzibą w C. kwotę [...]([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr: [...], określającą D. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. , w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za grudzień 2011 r. w kwocie [...]zł. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wszczął wobec Spółki postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2011 r. W toku tego postępowania ustalono, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży mebli i elementów do mebli, przy czym dostawcami Spółki były m.in. podmioty takie jak R. sp. z o.o. i J.-M. sp. z o.o. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. (obecnie Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S.) w protokole kontroli z dnia [...] r. stwierdził, że prowadzone dla potrzeb podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. ewidencje zakupu są nierzetelne w części dotyczącej ujętych w nich faktur VAT, w których jako wystawcy wskazane zostały spółki z o.o.: J.-M. oraz R.. Spółka wniosła zastrzeżenia do ww. protokołu, domagając się m.in. przesłuchania w charakterze świadka: A. S. oraz A. B.-S.. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji odmówił przeprowadzenia żądanych dowodów uzasadniając, że okoliczności dotyczące transakcji pomiędzy J.-M. sp. z o.o. a Spółką zostały już stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S., mając na uwadze przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. oraz Dz. U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm. - dalej u.p.t.u.), uznał, że Spółka nie nabyła prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w zakwestionowanych fakturach wystawionych przez spółki J.-M. i R., w związku z czym, decyzją z dnia [...] r. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. w sposób odmienny niż zadeklarowany przez Spółkę. Po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w S. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzję, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 123 w zw. z art. 159 § 1 pkt 3 oraz 187 § 3, art. 181, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, zw. dalej: O.p.), zasady dwuinstancyjności określonej w art. 127 O.p. oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 17.12.2015 r., sygn. akt I SA/Sz 941/15 oddalił skargę. Od powyższego orzeczenia Spółka złożyła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13.10.2017 r., sygn. akt I FSK 475/16 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17.12.2015 r. w całości oraz decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. wskazując, że w sprawie doszło do naruszenia art. 188 O.p. oraz zasady swobodnej oceny dowodów, ponieważ nie przeprowadzono wszystkich niezbędnych dowodów, przez co zebrany materiał dowodowy nie jest zupełny, co w konsekwencji spowodowało, że jego ocena była wadliwa. Po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] r. - decyzją z dnia [...]02.2018 r., nr: [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S.. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji ustalił, że prowadzone dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. ewidencje są nierzetelne w części dotyczącej ujętych w nich faktur VAT, w których jako wystawca została wskazana spółka z o.o. J.-M. z siedzibą w S. co znalazło odzwierciedlenie w protokole badania ksiąg z dnia [...] r., do którego Spółka wniosła zastrzeżenia. Pismem z dnia [...] r. Spółka wypowiedziała się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz wniosła o przeprowadzenie dowodów w postaci przesłuchań w charakterze świadka: M. O., J. B., osoby określonej jako cyt.: "przedstawiciel/właściciel firmy L.-N., hurtowni/sklepu motoryzacyjnego prowadzącego działalność w bezpośrednim sąsiedztwie hali na C. W. M., P. N. a także o włączenie do akt sprawy - postanowienia Sądu Rejonowego [...] w S. Wydział [...] karny V K [...] z dnia [...] r. w sprawie W. M. w przedmiocie zwrócenia sprawy oskarżycielowi w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego, wskazującego na szereg zaniedbań w ustaleniu stanu faktycznego. Przychylając się do wniosku Spółki, w dniu [...] r. przesłuchano prezesa zarządu kontrolowanej S. M. O. . W odniesieniu do pozostałych wniosków dowodowych organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków oraz dokumentu w postaci ww. postanowienia Sądu Rejonowego [...] w S. wskazując, że okoliczności dotyczące transakcji pomiędzy J.-M. sp. z o.o. i Spółką D. zostały już stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. W toku postępowania kontrolnego stwierdzono, mając na uwadze przepisy: art. 70 § 1, § 6 i § 7 O.p., że zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2011 r. uległy przedawnieniu z dniem [...] r., w konsekwencji czego w dniu [...] r. Naczelnik Z. Urzędu Celno- Skarbowego w S. wydał decyzję nr: [...] umarzającą postępowanie kontrolne za okres od stycznia do listopada 2011 r. Natomiast, mając na uwadze dokonane ustalenia w zakresie podatku VAT za grudzień 2011 r., sporządzono zestawienie faktur wystawionych przez J.-M. sp. z o.o. na rzecz [.D..] sp. z o.o. na łączną wartość faktur [...] zł netto i podatek VAT [...] zł. Nadto, zrealizowano szereg wniosków dowodowych Spółki (szczegółowo opisanych w decyzji pierwszoinstancyjnej) i poddano analizie dokumenty źródłowe Spółki, w tym wyciągi bankowe Spółki z rachunku bankowego nr [...] oraz raporty kasowe Spółki z uwzględnieniem okoliczności transakcji zawartych m.in. z J.-M. sp.zo.o. w 2010 r., celem dokonania wszechstronnej oceny stanu faktycznego. Na podstawie dokumentacji kasowej ustalono wysokość kwot wydatkowanych na wynagrodzenia pracowników w badanym okresie, ustalono kwoty pożyczek gotówkowych udzielanych w badanym okresie Spółce [...] przez M. O. oraz W. K., poddano analizie ewidencję środków trwałych, dowody przyjęcia środków trwałych oraz umowy leasingowe przedłożone przez pełnomocnika Spółki przeanalizowano informacje z bazy danych Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców w zakresie środków transportu zarejestrowanych na Spółkę [...], J.-M. sp. z o.o. oraz M. W. prezesa zarządu spółki z o.o. J.-M., na podstawie informacji z Powiatowego Urzędu Pracy w G. ustalono zakres udzielonej pomocy (refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy) otrzymanej przez Spółkę w dniu [...] r. w związku z zatrudnieniem operatora wiertarki, wezwano inne podmioty gospodarcze w celu weryfikacji zeznań A. B.- S. (w zakresie licencji na oprogramowanie księgowe) oraz A. S. (w zakresie produkcji regału V. ). Ustalono, że spółka J.-M. nie posiadała licencji na oprogramowanie [...] sp. z o.o. ( licencję na biuro rachunkowe zarejestrowaną w 2006 r. posiadała natomiast A. B.-S.), wezwano kontrolowaną Spółkę do przedłożenia umów z odbiorcami, obowiązujących w badanym okresie, przeanalizowano dokumenty źródłowe przedłożone przez Spółkę w przedmiotowym zakresie. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Z. Urzędu Celno- Skarbowego w S. włączył do dowodów w sprawie materiały ze sprawy karnej skarbowej prowadzonej wobec członków zarządu [...] sp. z o.o. przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział Karny Nadto, przesłuchano w charakterze strony: A. K. w celu m.in. konfrontacji zgromadzonych dotychczas materiałów dowodowych z zeznaniami członka zarządu Spółki zaangażowanego osobiście w organizację transakcji z J.-M. sp. z o.o. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji włączył do dowodów wyciągi z: decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr: [...] wydanej wobec N. S.C. P. N., A. P.-K., decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr: [...] [...].14.40.025 wydanej wobec W. M., wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Sz [...], odpowiedzi Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] r. na zapytanie o udzielenie informacji o M. W.. Ponadto ustalono, iż wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] K [...] Sąd Rejonowy w G. [...] Wydział Karny, uniewinnił M. O. oraz A. K. od zarzucanych im czynów, tj. podawania nieprawdziwych danych w deklaracjach [...] oraz posługiwania się fakturami VAT wystawionymi przez spółki z o.o. J.-M. i R., które to faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Mając jednak na uwadze art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. zw. dalej: "p.p.s.a."), organ I instancji uznał, że rozpatrując przedmiotową sprawę, nie jest związany ani wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] r. sygn. akt [...] K [...], uniewinniającym A. B.-S. od postawionych jej zarzutów, ani ww. wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt. II K [...], uniewinniającym M. O. oraz A. K. od zarzucanych im czynów. Organ I instancji uznał natomiast, iż z uwagi na zapisy art. 121 § 1, art. 122 oraz treść art. 180 § 1 O.p., ww. orzeczenia oraz pozostałe materiały z akt sądowych o sygn. [...] [...] oraz [...], włączone w poczet dowodów na mocy postanowienia Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] r., w szczególności wyjaśnienia oskarżonych i zeznania świadków ujęte w protokołach rozpraw (z dnia: [...] r., [...] r., [...] r.), podlegają w przedmiotowej sprawie ocenie w oparciu o zapisy art. 187 § 1 i 191 O.p. Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym treść decyzji wydanej przez organ kontroli skarbowej wobec kontrahenta Spółki, tj. spółki z o.o. J.-M., jak również inne dowody, w szczególności w postaci zeznań przedstawiciel Spółki i świadków, organ I instancji stwierdził, że faktury wystawione przez J.-M. sp. z o.o. za usługi wykonane na rzecz Spółki [...], nie odzwierciedlają opisanego w nich zakresu usług. Transakcje o których mowa w kwestionowanych fakturach, zostały wprawdzie wykonane, lecz wykonawcą tychże usług nie byli pracownicy spółki z o.o. J.-M. (w imieniu której A. B.- S. wystawiła faktury VAT). Jednocześnie ustalono, że usługi wymienione w tychże fakturach VAT zostały wykonane w zakładzie produkcyjnym Spółki (o czym świadczą zeznania świadków - brygadzistów Spółki dotyczące pakowania towarów) lub wykonały je osoby pracujące nielegalnie przez niezatrudnionego i niepełniącego żadnej funkcji w spółce z o.o. J.-M. - Z. L.. Stwierdzono zarazem brak podstaw, aby uznać osoby bezpośrednio wykonujące prace na rzecz Spółki [...] za pracowników spółki z o.o. J.-M.. Przy tym zawarte w formie ustnej umowy z założenia miały na celu pominięcie wszelkich regulacji przewidzianych przepisami prawa oraz uniknięcie obciążeń publicznoprawnych związanych z zatrudnieniem pracowników. Oceniając cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ I instancji uznał mając na uwadze treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) u.p.t.u., że Spółka [...] nie nabyła prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w zakwestionowanych w toku postępowania kontrolnego fakturach VAT wystawionych przez J.-M. sp. z o.o., a tym samym zawyżyła podatek naliczony z tytułu nabycia towarów i usług za grudzień 2011 r. o kwotę [...]zł. Uwzględniając powyższe ustalenia, decyzją z dnia [...] r. nr: [...] Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. określił Spółce [...] wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. w kwocie [...]zł. Decyzją z tego samego dnia, tj. [...] nr [...] Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. umorzył postępowanie kontrolne prowadzone wobec Spółki [...] za okres od [...] r. do [...] r. ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r., Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu ww. odwołania oraz po zapoznaniu się z całym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, decyzją z dnia [...] r., nr: [...], [...], utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy nakreślił ramy prawne sprawy. Wskazał, iż przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie jest czy Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych na jej rzecz przez spółkę z o.o. J.-M.. Organ odwoławczy wskazał, iż z dokonanych ustaleń wynika, że umowa o współpracy z dnia [...] r. pomiędzy Spółką i J.-M. sp. z o.o. została zawarta na wniosek J.-M. sp. z o.o. Jak wynika z zeznań strony, Spółka zawarła ww. umowę z podwykonawcą, mimo że nie stosowała takich praktyk w stosunku do innych kontrahentów, co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach innych kontrahentów. Organ odwoławczy podkreślił, iż z uwagi na upływ czasu oraz brak m.in. dokumentacji magazynowej i korespondencji handlowej dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie, konieczna jest szczegółowa analiza zeznań strony i świadków, którą w zaskarżonej decyzji poczynił. Organ odwoławczy powołując zeznania M. O., A. K., A. B.- S., A. S., M. W., M. R. i innych, wskazał które zeznania znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym a które nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji księgowej Spółki, które zeznania są spójne i kluczowe dla organu a które organ uznał za niewiarygodne i z jakich powodów. Organ przedstawił także jak zmieniały się zeznania np. A. K. wraz z upływem czasu. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie oparł się na zeznaniach świadków : A. S., A. B.-S. i M. W. oraz pracowników Spółki tj. G. Z. i R. G. - brygadzistów pracujących w zakładzie produkcyjnym Spółki [...] na dwóch różnych zmianach. Przedstawiciele spółki J.-M. nie podali bowiem danych pozwalających na identyfikację osób, natomiast pracownicy Spółki [...] wprawdzie potwierdzili wykonywanie prac remontowych na dachu hali produkcyjnej lecz nie posiadali żadnej wiedzy o wykonujących je osobach, nie rozpoznali też A. S.. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzone dowody w sprawie, w tym w szczególności: treść wydanej przez organ kontroli skarbowej decyzji z dnia [...] r., nr: UKS[...] [...] wobec J.-M. sp. z o.o. ( która zgodnie z art. 194 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone), zeznania prezesa zarządu Spółki [...] - M. O., zeznania członka zarządu tej Spółki - A. K., zeznania pracowników Spółki - R. G. i G. Z., zeznania byłego prezesa zarządu spółki J.-M.-M. W., zeznania byłego prokurenta spółki J.-M. — A. B.-S., zeznania pracowników spółki J.-M., w tym A. S., protokoły rozpraw prowadzonych w sprawie karnej, w tym wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, rozstrzygnięcia wydane wobec innych kontrahentów spółki J.-M. wskazują, że faktury wystawione przez spółkę J.-M. za usługi wykonane na rzecz Spółki [...] nie odzwierciedlają opisanego w nich zakresu usług. W ocenie organu odwoławczego, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że spółka J.-M. nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie usług wykazanych na fakturach VAT wystawionych w jej imieniu na rzecz Spółki [...]. Transakcje, o których mowa w kwestionowanych fakturach, zostały wykonane, jednakże wykonawcą tychże usług nie byli pracownicy spółki J.-M., w imieniu której A. B.-S. wystawiła faktury VAT. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do tego, że usługi będące przedmiotem faktur VAT wystawionych przez spółkę J.-M. na rzecz [...] zostały wykonane w zakładzie produkcyjnym Spółki lub wykonały je osoby pracujące nielegalnie przez niezatrudnionego i niepełniącego żadnej funkcji w spółce z o.o. J.-M. - Z. L.. Brak jest przy tym podstaw, aby uznać osoby bezpośrednio wykonujące prace na rzecz Spółki [...] za pracowników spółki J.-M.. Za taką oceną stanu faktycznego przemawia np. okoliczność, że osoby wykonujące prace na rzecz Spółki o których mowa w zeznaniach A. B.- S. i A. S. są anonimowe, gdyż: prokurent Spółki zeznała przed organem I instancji i sądem karnym, że nie posiada danych zatrudnionych nielegalnie pracowników, analogiczne zeznania co do identyfikacji tych pracowników złożył A. S.. T. przedstawił niespójne zeznania w zakresie ilości zatrudnionych legalnie i nielegalnie pracowników oraz nie wskazał żadnych szczegółów w zakresie ich tożsamości. Również okoliczności wypłaty wynagrodzenia przedstawione przez byłego prokurenta Spółki potwierdzają, że pracodawcą tych osób nie była spółka J.-M., A. S. posiadał jedynie ogólnikową wiedzę w zakresie prac remontowych wykonywanych w C.. Organ odwoławczy wskazał, że oceniając zeznania świadków, nie można też dać wiary zeznaniom A. S. w zakresie wykonywania przez niego prac polegających na obróbce elementów drewnianych, ponieważ nie znajdują one żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wielokrotnie przesłuchiwana A. B.-S. nie wskazała go jako pracownika fizycznego, który wykonywał prace przy obróbce elementów drewnianych i któremu z tytułu tejże pracy wypłacała dodatkowe wynagrodzenie. Również A. K. (zlecający prace i pozostający w kontaktach z A. S.) wyraźnie zeznał, że ww. nie był pracownikiem fizycznym. Brak jest również zeznań innych świadków, którzy mogliby potwierdzić wykonywanie przez niego prac. Organ odwoławczy wskazał, że z dokonanych ustaleń wynika także, że członkowie zarządu Spółki nie weryfikowali możliwości realizacji przez spółkę J.-M. zleconych jej prac w zakresie posiadanego zaplecza technicznego - lokalu, maszyn, urządzeń, środków transportu oraz pracowników. Nie wykazano również czujności w sytuacji pełnej akceptacji narzuconych cen przez kontrahenta, w szczególności w zakresie wykonania prac remontowych hali produkcyjnej, cena została obniżona o 20% w stosunku do wyceny otrzymanej od wykonawcy z branży. W przypadku Spółki, podstawowym kryterium podejmowania decyzji była najniższa cena. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że nie zawarto pisemnej umowy na roboty remontowe, polegające na rozbiórce i wykonaniu nowego poszycia dachu hali produkcyjnej - obiektu kluczowego dla prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Akceptacja nierynkowej ceny oraz konieczność dokonania przez Spółkę zakupu podstawowych narzędzi budowlanych, w ocenie organu odwoławczego, stanowczo potwierdza, że A. K. wiedział, a na pewno mógł podejrzewać, że z działalnością spółki J.-M. wiążą się nieprawidłowości. W ocenie organu odwoławczego, zmiana zwyczajowego sposobu postępowania i zamiana ról wspólników w stosunku do spółki J.-M., dowodzi o świadomym zaniechaniu weryfikacji kontrahenta przez M. O., który scedował odpowiedzialność za współpracę ze spółką J.-M. na członka zarządu - A. K. (zlecaniem i rozliczaniem usług świadczonych przez spółkę J.- M. zajmował się odpowiedzialny za zaopatrzenie A. K., a nie odpowiedzialny za produkcję pan M. O.). Zdaniem organu odwoławczego, reprezentujący Spółkę D. nie dochowali należytej staranności przy weryfikacji spółki J.-M.. Spółka D. , wykazała całkowity brak intencji weryfikacji kontrahenta innej niż formalna, ograniczając się do informacji zawartych w KRS - nie konfrontując przy tym przedmiotu działalności wskazanego w KRS z zakresem prac wykonywanych przez kontrahenta oraz zleconych przez Spółkę oraz argumentów o znajomości A. K. z A. S.. Ograniczenie weryfikacji przez zarząd Spółki do minimum (weryfikacja KRS) dowodzi, że nie zachowano należytej staranności kupieckiej w doborze kontrahenta, w związku z czym Spółka nie może powoływać się na argument działania w dobrej wierze. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, iż wprawdzie zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2011 r. uległy przedawnieniu z dniem 8.08.2019 r., co zostało stwierdzone w decyzji Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] r. umarzającej postępowanie kontrolne za ww. okresy rozliczeniowe jednakże wszystkie opisane w niniejszej decyzji okoliczności i fakty, a zatem również te, które zaistniały w całym 2011 r. a nawet wcześniej, tj. w 2010 r., traktowane łącznie i we wzajemnym powiązaniu potwierdzają, że Spółka [...] w oparciu o treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w kwestionowanych fakturach, w związku niedochowaniem przez Spółkę należytej staranności przy weryfikacji spółki z o.o. J.-M. oraz w związku z niewykonaniem przez podmiot wskazany na tych fakturach (tj. spółki J.-M.) usług na nich wyszczególnionych. Spółka zawyżyła podatek naliczony z tytułu nabycia towarów i usług za grudzień 2011 r. o kwotę [...]zł. Dodatkowo organ odwoławczy powołując treść art. 70 § 1 O.p. wskazał, że zobowiązanie podatkowe za grudzień 2011 r. co do zasady przedawniłoby się z dniem 31.12.2017 r. Jednakże powołując treść art. 70 § 6 pkt 1 i 2 O.p., art. 70 § 7 pkt 1 i 2 O.p. organ odwoławczy wskazał, że na termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2011 r. wpływ mają następujące okoliczności: wpływ skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. w dniu 30.07.2015 r. (data nadania - 29.07.2015 r.), decyzja z dnia [...] r. o rozłożeniu zobowiązań podatkowych za 2010r., 2011 r. na raty, data wszczęcia dochodzenia nr [...], [...] - 14.07.2016 r., zawiadomienie doręczone przez Urząd Skarbowy w G. w dniu 28.07.2016 r. prezesowi zarządu Spółki [...], doręczenie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej odpisu prawomocnego wyroku NSA z dnia 13.10.2017 r. w dniu 29.11.2017 r., data wskazana w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. - 20.02.2018 r., wyrok Sądu Okręgowego prawomocny z dniem 6.03.2018 r., zakończenie postępowania przygotowawczego 13.07.2016 r. W związku z ww. okolicznościami, organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z ww. okres rozliczeniowy był zawieszony w okresie od 30.07.2015 r. do 6.03.2018 r., tj. przez 950 dni, zatem zobowiązanie podatkowe za grudzień 2011 r. przedawni się z dniem 7.08.2020 r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Jako pierwszy Skarżąca podniosła zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego przedmiotową decyzją oraz zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenia w zakresie oceny dowodów, niekompletności materiału dowodowego przez co nie zostały ujawnione wszystkie istotne okoliczności co miało istotny wpływ na pozbawienie Skarżącej jej fundamentalnego prawa do odliczenia podatku naliczonego zapłaconego w cenie zakupionych usług. Zdaniem Skarżącej, wbrew ocenie organu, wyrok Sądu Okręgowego prawomocny z dniem [...]03.2018 r w sprawie karno-skarbowej nie ma wpływu na datę ustalenia okresu zawieszenia z uwagi na fakt, iż organ nie zrealizował skutecznie obowiązku wynikającego z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. tj. nie zawiadomił skutecznie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia poprzez niedoręczenie zawiadomienia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi a także w związku z brakami pisma powodującymi jego bezprzedmiotowość. Powołując się na uchwałę 7 sędziów NSA w (sygn. akt I FPS 3/18) Skarżąca wskazała, że uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Brak zawiadomienia oznacza w konsekwencji brak skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia wszczętym postępowaniem KKS oraz, że wskazany wyżej wyrok sądu Okręgowego kończący sprawę KKS nie może być uznany za moment, od którego bieg terminu rusza, skoro nie doszło z tego tytułu do zawieszenia. Zdaniem Skarżącej, w sprawie bez znaczenia są również pozostałe czynności wskazane przez organ w decyzji. W związku z tym, dla oceny okresu zawieszenia należy wziąć pod uwagę jako okres początkowy wpływ skargi do na decyzję Dyrektora IS w S. do sądu, tj. 30.07.2015 r. a data końcowa to doręczenie Dyrektorowi IAS odpisu prawomocnego wyroku NSA z 13.10.2017 r. tj. w dniu 29.11.2017 r. Tak obliczony termin powoduje przedłużenie daty końcowej o 853 dni, czyli na dzień 2 maja 2020 r. Decyzja organu II instancji wystawiona w dniu [...] czerwca 2020 r. wpłynęła do podatnika w dniu 08 lipca 2020 r. Nadto Skarżąca podniosła, że organy podatkowe dokonały poważnej nadinterpretacji art. 86 ust. 1 u.p.t.u. stwierdzając, że "brak prawa do odliczenia podatku VAT w przypadku gdy faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności" można utożsamiać ze stanem, gdy faktura stwierdzająca wykonane czynności wystawiona jest przez podmiot, z którym zawarto umowę na wykonanie tych czynności i brak jest obiektywnych dowodów na brak zaangażowania wystawcy w działania związane z wykonaniem usługi, natomiast istnieją obiektywne fakty potwierdzające zaangażowanie prokurenta i pracownika spółki J.-M. w procesie sprzedaży/nabycia usług przez skarżącą. Zdaniem Skarżącej, z żadnej ustalonej przez organy podatkowe okoliczności nie wynika, że dostawcą usług potwierdzonych fakturami nr [...], [...] i [...] na łączną kwotę brutto [...] zł w tym VAT [...] zł dotyczących szlifowania, szpachlowania i wkręcania- nie była spółka J.-M. czyli wystawca faktur. Bez wpływu na prawo do odliczenia podatku VAT zapłaconego przez Spółkę [...] mają okoliczności i warunki, w jakich spółka J.-M. zapewniła realizację tych usług. Skarżąca wskazała, że organ podatkowy nie ustalił w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy. Nadto, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, wybierały z kontekstu sprawy twierdzenia pasujące do założonej przez te organy tezy, pomijając przy tym rzetelną ocenę dowodów, co Skarżąca szczegółowo opisała w osiemnastu punktach zawartych w złożonej skardze. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Kierując się powyższymi kryteriami sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze fakt, że sprawa dotyczy określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r., w pierwszej kolejności, niezbędnym jest zbadanie przez sąd kwestii przedawnienia zobowiązania w dacie podjęcia zaskarżonych decyzji i kwestia ta okazała się przesądzająca dla podjętego rozstrzygnięcia Sądu. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Instytucję przedawnienia zobowiązania podatkowego reguluje przepis art. 70 O.p. Zasadą jest, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (§ 1), oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie ustawowy termin przedawnienia określonej zaskarżoną decyzją kwoty zobowiązania co do zasady upływał z dniem 31 grudnia 2017 r. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego może jednak nie rozpocząć się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem: wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (§ 6 pkt 1), zaś dalszy bieg terminu przedawnienia następuje od dnia następnego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o wymienione wyżej przestępstwo lub wykroczenie (§ 7 pkt 1). Ponadto bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego może również nie rozpocząć się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem: wniesienia skargi do sądu administracyjnego (§ 6 pkt 2), w tej sytuacji dalszy bieg terminu przedawnienia następuje od dnia następnego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem prawomocności (§ 7 pkt 2). W rozpoznawanej sprawie, decyzje organów obu instancji zostały wydane po 31 grudnia 2017 r., czyli po upływie pięciu lat od terminu płatności podatku. Argumentując brak upływu terminu przedawnienia organ odwoławczy wskazał na wszczęcie postępowania o przestępstwo skarbowe w dniu 14 lipca 2016 r. co nastąpiło w sytuacji, gdy termin biegu przedawnienia był już zawieszony ze względu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, czyli ze względu na zaistnienie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 2 O.p.. W kwestii tej w pierwszej kolejności wskazać należy, że poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w dniu 28 lipca 2016r. doręczył prezesowi zarządu Spółki D. zawiadomienie o zwieszeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ze względu na wszczęcie postępowania o przestępstwo skarbowe. W tym miejscu należy zatem rozważyć, czy został spełniony warunek dla przyjęcia skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia jakim jest wymóg skutecznego doręczenia zawiadomienia o którym mowa w art. 70c O.p. Stosownie bowiem do brzmienia tego przepisu, organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Obowiązek zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego został wprowadzony ustawą z 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy i ustawy - Prawo celne (Dz. U. poz. 1149), która weszła w życie z dniem 15 października 2013 r. Powyższa zmiana legislacyjna stanowiła konsekwencję realizacji przez ustawodawcę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt: P 30/11, mocą którego uznano, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu określonego w art. 70 § 1 O.p. - jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Zaznaczenia przy tym wymaga okoliczność, że na gruncie regulacji art. 70c O.p. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym doszło do rozbieżności dotyczących tego, czy w świetle zasad O.p. regulujących tryb doręczeń - doręczenie owego zawiadomienia bezpośrednio podatnikowi, z pominięciem jego ustanowionego pełnomocnika stanowi o naruszeniu art. 70c O.p. i jakie skutki prawne wadliwość taka powodowałaby w zakresie podstaw zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Z jednej strony w orzecznictwie prezentowany był pogląd, że zawiadomienie o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p, winno być doręczane ustanowionemu w toku postępowania podatkowego pełnomocnikowi strony. Z drugiej zaś strony, zajmowane było stanowisko, iż zgodnie z brzmieniem art. 70c O.p. organ podatkowy zobowiązany był do poinformowania o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego bezpośrednio samego podatnika. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii znalazło swój wyraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019r. sygn. akt: I FPS 3/18 (dalej: "uchwała"), w której uznano, że: - po pierwsze: dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony; - po drugie: uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane, jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Uzasadniając treść uchwały NSA wskazał, że: "Wprowadzenie do systemu prawnego jednoznacznego unormowania, określającego obowiązki organów podatkowych, powoduje, że ten obowiązek informacyjny został sformalizowany. Powiadomienie musi zostać dokonane przez określony organ i powinno mieć ściśle przewidzianą przez ustawę treść. Organ podatkowy, który został zobowiązany do powiadomienia podatnika, musi to uczynić w sposób i w formie przewidzianej przez przepisy postępowania. Stąd nieuprawnione jest stwierdzenie, tak jak w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, że wystarczy stan wiedzy podatnika o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym lub wykroczeniowym." W konkluzji stwierdzono, że odpowiedź na pytanie dotyczące skutków uchybienia realizacji obowiązku informacyjnego określonego w art. 70c O.p. uznano, że uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Odnosząc się do konsekwencji podjęcia uchwały o wskazanej treści dla rozpatrywanej sprawy, należy wyjaśnić, że uchwały NSA zawierające rozstrzygnięcie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej wiążą w sprawie, w której zostały podjęte. Pomimo tego, że uchwała konkretna nie wiąże bezpośrednio pozostałych składów w innych sprawach, to wiążąca jest jednak dokonana tą drogą interpretacja przepisów prawa, w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego, rozpoznającemu sprawę, której dotyczy zagadnienie prawne uchwały nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta w uchwale. Możliwość odstąpienia od stanowiska wyrażonego w uchwale przewiduje przepis art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli w toku rozpoznania sprawy sąd nie podzieli stanowiska wyrażonego w uchwale, wówczas może powstałe zagadnienie prawne przedstawić do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi poszerzonemu (por. W. Chróścielewski, J.P. Tarno – Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 516-517). Sąd w rozpoznawanej sprawie nie widzi podstaw do kwestionowania stanowiska wyrażonego w przedmiotowej uchwale. Tym samym Sąd uznaje, że treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zestawieniu z treścią ww. uchwały, oznacza, że zawiadamiając wyłącznie podatnika, który w sprawie miał ustanowionego pełnomocnika, organ nie zrealizował skutecznie obowiązku wynikającego z art. 70c O.p., a więc naruszył ten przepis. Uchybienie w realizacji tego obowiązku powinno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. czego skutkiem jest brak zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a więc zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r., przedawniło się z upływem, 31 grudnia 2017 r. W przedmiotowej sprawie zawiadomienie o zawieszeniu terminu biegu przedawnienia w związku wszczęciem dochodzenia w art. 70c O.p. doręczono prezesowi zarządu podatnika w dniu 28 lipca 2016 r. mimo, że w tym czasie podatnik w postępowaniu podatkowym był reprezentowany przez pełnomocnika. Zatem doręczenia dokonano z uchybieniem w realizacji obowiązku z art. 70c O.p. Podkreślić w tym miejscu należy, że sam organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] listopada 2019 r. o umorzeniu postępowania dotyczącego miesięcy od stycznia do listopada 2011r. wskazał, iż uchybienie powyższego obowiązku powinno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Z tak sformułowaną tezą należy w pełni się zgodzić i dodać, że skoro nie ziścił się materialny skutek w postaci zawieszenia terminu biegu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., to zakończenie przed sądem powszechnym sprawy karnej będącej kontynuacją postępowania przygotowawczego, o którego wszczęciu w sposób nieprawidłowy podatnik został zawiadomiony nie ma znaczenia dla biegu terminu przedawnienia, nie została bowiem w ogóle spełniona przesłanka zawieszenia terminu biegu przedawnienia z powodu wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe. Wskazać także należy, że prawidłowe zawiadomienie o jakim mowa w art. 70c O.p., jeżeli ma rodzić skutki prawne w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest wymagane także w sytuacji, gdy bieg terminu przedawnienia jest już zawieszony z innej przyczyny wskazanej w art. 70 § 6 O.p. Rozważyć w tym miejscu zatem należy drugą z przywoływanych przez organ przesłanek zawieszenia terminu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. Stosownie do treści art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W rozpoznawanej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. została wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. i z tym dniem stosownie do cytowanego powyżej przepisu nastąpiło zawieszenie terminu biegu przedawnienia. Zgodnie natomiast z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sadu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności. Doręczenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2017 r. wydanego w sprawie I FSK 475/16, którym to wyrokiem sąd drugiej instancji uchylił oddalający skargę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt ISA/Sz 941/15 jednocześnie uchylając decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] czerwca 2015 r., nastąpiło w dniu 29 listopada 2017 r. Tym samym od dnia 30 listopada 2017 r. dalej biegł termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w przedmiotowej sprawie. Poza sporem pozostaje zatem, że okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia z powodu wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosił 853 dni i zakończył się w dniu 2 maja 2020r. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] czerwca 2020 r., a zatem już po upływie terminu przedawnienia. Sąd rozpoznający sprawę nie zgadza się z argumentacją organu, że koniec zawieszenia biegu terminu przedawnienia nastąpił z uprawomocnieniem się wyroku Sądu Okręgowego w S. w sprawie [...] [...] [...] tj. z dniem 6 marca 2018 r. Prawidłowe zawiadomienie o podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu terminu przedawnienia jest bowiem warunkiem zawieszenia terminu przedawnienia z powodu o jakim mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Skoro organ nie zawiadomił podatnika w sposób prawidłowy o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, to przesłanka zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego o jakiej mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie została spełniona i rację należy przyznać skarżącej co do tego, że prawomocne zakończenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe nie ma znaczenia dla zawieszenia terminu biegu przedawnienia. Przy przyjęciu bowiem stanowiska organu przepis art. 70c O.p. należałoby uzna za zbędny. Mając powyższe względy na uwadze sąd uznał za zasadny najdalej idący zarzut skargi – zarzut przedawnienia. Dla porządku jedynie wskazać należy, że wobec uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2017 r. w sprawie I FSK 475/16 decyzji organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2014 r., dla początku i końca terminu przedawnienia nie ma znaczenia okoliczność rozłożenia na raty decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] września 2015 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. określonego w ww. decyzji. W konsekwencji uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy co najmniej przedwcześnie stwierdził, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 roku. Rozpoznając ponownie sprawę organ dokona badania, czy poza rozważanymi już w sprawie przesłankami zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie doszło do innych okoliczności, które mogłyby skutkować przerwą lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia i w zależności od wyniku tego badania wyda merytoryczne rozstrzygnięcie bądź umorzy postępowanie na skutek upływu terminu przedawnienia. W świetle uznania, że kwestia przedawnienia nie została przez organ w pełni zbadana, wskazać należy, że ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 1 lit. f) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2018 r., poz. 1688), stosownie do wyniku sprawy. Skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie [...]zł, zaś wynagrodzenie pełnomocnika wynosiło [...] zł. Sąd zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącej sumę tych kwot oraz [...] zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa.