IV SA/Wa 1752/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin,, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady miasta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie : rozpatrzenie protestu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie; 2. zwrócić skarżącej J. S. kwotę 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych) stanowiącą połowę uiszczonego wpisu. UZASADNIENIE Skarżąca pismem z dnia 19 lutego 2007 r. cofnęła skargę na uchwałę Rady miasta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu cofniecie skargi w sprawie niniejszej jest dopuszczalne, gdyż nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 60 zdanie trzecie powołanej ustawy, a nadto jest skuteczne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Na marginesie wskazać jedynie należy, iż w dniu 16 lutego 2007 r. Sąd rozpoznawał skargę A. i E. S. na uchwałę, której dotyczy skarga w sprawie niniejszej (sygn. akt IV SA/Wa 1751/06). Skarżąca, będąca uczestnikiem tego postępowania oświadczyła, że aktualnie nie posiada tytułu prawnego do działki nr [...] z obrębu [...] położonej przy ulicy [...] w W.. Okoliczność ta prowadzi do stwierdzenia, iż nawet w sytuacji, gdyby skarżąca nie cofnęła skargi brak było podstaw do jej merytorycznego rozpoznania.