I OSK 312/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Leszek Leszczyński ( spr.) del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant asystent sędziego Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. i W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Po 311/09 w sprawie ze skargi M. D. i W. D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Po 311/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. D. i M. D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz przyznał radcy prawnemu od Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącym z urzędu. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta Ostrzeszowski decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm. – dalej: u.g.n.), art. 104 i 107 k.p.a. oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219), po rozpatrzeniu wniosku [...] SA ograniczył sposób korzystania z: (1), części nieruchomości równej 116 m kw. działki oznaczonej nr ew. [...], położonej w obrębie J., gm. K., zapisanej w KW [...] oraz (2), części nieruchomości równej [...] m kw. z działki oznaczonej nr ew. [...], położonej w obrębie J., gm. K., zapisanej w KW [...] stanowiących współwłasność M. D. i W. D., przez udzielenie zezwolenia [...] S.A. na przeprowadzenie dwutorowej, napowietrznej linii energetycznej 400 kV od stacji O. do linii energetycznej 400 kV R. – T., zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednocześnie zobowiązując wnioskodawcę do przywrócenia przedmiotowych nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac związanych z przeprowadzeniem napowietrznej linii energetycznej. W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, że cel, na jaki ma zostać ograniczone prawo własności wnioskowanych części działek, jest zgodny z celem określonym w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Ponadto inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem w Planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XIII/54/2007 z dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp Nr 16, poz. 360), wchodzi bowiem w jednostkę bilansową, na której przewidziany jest przebieg dwutorowej linii 400 kV. Wniosek odpowiada przepisowi art. 124 ust. 2 u.g.n. Dołączono do niego negatywne wyniki rokowań przeprowadzonych przez przedstawicieli inwestora z właścicielami nieruchomości o ograniczenie prawa własności w drodze dobrowolnej umowy. Organ wskazał, że wyznaczył stronom dwumiesięczny termin do zawarcia dobrowolnej umowy ograniczenia własności, w którym strony nie zawarły umowy. W trakcie postępowania właściciele przedmiotowych nieruchomości oświadczyli, że nie są przeciwni budowie linii, jednakże chcieliby aby zmieniono jej przebieg, oddalając linię od ich siedliska. Podnieśli, iż strefa uciążliwości linii wynosi 100-200 m od osi linii, w związku z czym wnioskują o wykupienie całego siedliska. Przedstawiciel inwestora wyjaśnił, że przebieg linii został wybrany przez Radę Gminy K. z dwóch możliwych wariantów trasy. Ponadto, zgodnie z raportem oddziaływania na środowisko, pas techniczny czyli pas bezpośredniego oddziaływania linii, wynosi 26 m od osi linii. Organ wyjaśnił, iż wniosek [...] S.A. jest uzasadniony. Jednocześnie stwierdził, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy UEFA EURO 2012 w związku z ujęciem przedmiotowej inwestycji w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. Nr 192, poz. 1385 ze zm.) pod pozycją 92 załącznika do rozporządzenia, przedmiotowa decyzja otrzymuje rygor natychmiastowej wykonalności. M. i W. D. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. Podali, że nie kwestionują zasadności przedmiotowej inwestycji, lecz jej przebieg. Ich zdaniem przed wydaniem decyzji Starosta winien był dokonać analizy w zakresie jak najmniejszej uciążliwości przebiegu inwestycji dla właścicieli nieruchomości. Odwołujący się podnieśli, że zlokalizowanie inwestycji w bliskości budynków mieszkalnych w J. [...] stanowić może realne zagrożenie dla zdrowia mieszkańców. W szczególności może narazić mieszkańców na niebezpieczeństwo wyładowań atmosferycznych i dolegliwości zdrowotne, zważywszy, że odwołujący mają dzieci w wieku [...] i [...] lat. Ich zdaniem starosta nie rozważył w ogóle kwestii zmniejszenia uciążliwości planowanej linii. Konsekwencją tego jest brak stosownych wyjaśnień w zaskarżonej decyzji. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia powołał się na publiczny charakter inwestycji, na treść obowiązującego planu (uchwała z 13 grudnia 2007 r. nr XIII/54/2007 Rady Gminy Kraszewice), uznając, iż zostały spełnione materialnoprawne przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości określone w art. 124 ust. 1 u.g.n. Odniósł się także do bezskuteczności rokowań z dnia [...] lutego i [...] marca 2008 r. wskazując, że Państwo D. nie wyrazili zgody na wykonanie prac związanych z budową linii i nie zawarli z inwestorem stosownej umowy, co uprawniało ten podmiot do wystąpienia z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej. Wojewoda stwierdził też, że wpływ oddziaływania linii na mieszkańców nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, podając ubocznie, iż wbrew twierdzeniom właścicieli nieruchomości przedmiotowa linia położona jest w bezpiecznej odległości od budynków mieszkalnych i nie powinna mieć wpływu na zdrowie ludności, co wynika m.in. z ustaleń Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu, iż "ponadnormatywne oddziaływanie wysokiego napięcia winno zamknąć się w 26 m pasie od osi linii, nie powodując wartości wyższych niż dopuszczalne wartości poziomów pól elektromagnetycznych dla pól elektromagnetycznych o częstotliwości 50 Hz". M. i W. D. wnieśli skargę na powyższą decyzję Wojewody. Podnieśli, iż przedmiotowa inwestycja znacząco narusza ich prawo własności i powoduje ujemne skutki dla zdrowia osób zamieszkujących w pobliżu miejsca jej realizacji. Skarżący powołali się na rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 4 września 2008 r. w sprawie środowiskowego przeglądu europejskiego planu działania na rzecz środowiska i zdrowia na lata 2004-2010, w której Parlament Europejski zauważył negatywne oddziaływania pól elektromagnetycznych. Skarżący wskazali, że zalecono obniżenie dopuszczalnych w Polsce limitów pola magnetycznego. Wskazując na nadmierną ingerencję w prawo własności podnieśli, iż ich działka leży w samym środku wsi J., jest w pełni uzbrojona i mogłaby ułatwić im plany życiowe, bowiem planowali na niej budowę tartaku oraz domu mieszkalnego dla córki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. oddalił skargę W. i M. D. stwierdzając, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Ostrzeszowskiego z dnia [...] września 2008 r. odpowiadają prawu obowiązującemu w chwili ich wydania. Jak wskazał Sąd I instancji, przedmiotem niniejszej sprawy była kwestia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a materialnoprawną podstawą zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. Organ odwoławczy trafnie zatem stwierdził, że wpływ oddziaływania linii na mieszkańców nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Badanie przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę, czy budowa przedmiotowej linii elektroenergetycznej stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia skarżących prowadziłoby do naruszenia powołanego wyżej przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Stąd, jak wskazano, Sąd nie odniósł się do zarzutu skargi w tym zakresie. Dalej Sąd Wojewódzki podał, iż organy słusznie przyjęły, że wniosek [...] S.A. zasługiwał na uwzględnienie. We wniosku inwestor wyjaśnił dokładnie, jaka powierzchnia działek [...] i [...] jest konieczna do założenia przedmiotowych linii elektroenergetycznych (pas o szerokości 52 m), a tym samym określił jaki jest zakres wniosku (dz. nr [...] – pow. 0,1853 ha i dz. nr [...] – pow. 0,0116 ha). Wnioskodawca wyjaśnił też, że inwestycja ta jest częścią linii elektroenergetycznej prowadzącej z Elektrowni B. do O. W.. Poza sporem pozostał zaś fakt, że realizacja przedmiotowej linii elektroenergetycznej została przewidziana w planie miejscowym gminy Kraszewice (uchwała nr XIII/54/2007 z dnia 13 grudnia 2007 r., Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2008 r. Nr 16, poz. 360). W związku z powyższym, zdaniem Sądu I instancji, organy orzekające słusznie uznały, że dopuszczalne było ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu nadmiernej ingerencji organów w prawo własności, Sąd I instancji podniósł, iż Konstytucja RP dopuszcza w art. 21 wywłaszczenie, ale jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest jednym ze sposobów wywłaszczenia nieruchomości. Zważywszy, że w niniejszej sprawie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło na cel publiczny, albowiem założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń do przesyłania energii elektrycznej stanowi w myśl art. 6 pkt 2 u.g.n. jeden z celów publicznych, a kwestia odszkodowania za przedmiotowe wywłaszczenie winna zostać, zgodnie z art. 128 ust. 1 i 4 w zw. z art. 129 ust. 5 u.g.n., rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu, nie sposób podzielić poglądu skarżących o bezprawnym naruszeniu przysługującego im prawa własności. Sąd I instancji nie podzielił również poglądu, iż powołanie w sposób nieprecyzyjny (Starosta powołał art. 124 u.g.n., nie podając ust. 1 tego artykułu, będącego podstawą prawną rozstrzygnięcia) podstawy prawnej decyzji mogło mieć wpływ na wynik sprawy, zważywszy że organ w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia, powołując się prawidłowo na przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. Stwierdzono ponadto, że wątpliwości Sądu nie budzi również fakt zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o Euro 2012, zgodnie z którym decyzje administracyjne wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012, określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 4 ust. 1, podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Zgodnie z załącznikiem nr 92 do rozporządzenia Rady Ministrów z 12 października 2007 r. (Dz. U. Nr 192, poz. 1385 ze zm.) rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej została uznana za jedno z przedsięwzięć Euro 2012. Skoro więc odcinek linii elektroenergetycznej mający przebiegać przez działki skarżących, stanowi fragment systemu linii prowadzonej przez O. do P. koło P., to trafnie przyjęto, że jest on częścią wskazanego w załączniku nr 92 rozporządzenia przedsięwzięcia Euro 2012, co uzasadniało zastosowanie art. 34 ust. 1 ustawy o Euro 2012. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut skarżących, iż w decyzji organu pierwszej instancji nie wskazano dokładnie sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości. Jak wynika z załączonych dokumentów oraz wyjaśnień pełnomocnika uczestnika złożonych na rozprawie, na nieruchomościach skarżących nie były posadowione słupy elektroenergetyczne, a linie energetyczne były montowane z helikopterów. W tej sytuacji określenie sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia uczestnikowi postępowania na przeprowadzenie dwutorowej napowietrznej linii energetycznej jest wystarczające. W skardze kasacyjnej działający za pośrednictwem pełnomocnika W. i M. D. zarzucili Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego tj. art. 21 Konstytucji RP, poprzez nadmierną ingerencję organów administracyjnych w prawo własności oraz art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm./, poprzez brak rozważenia możliwości realizacji tego celu publicznego w inny sposób. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z art. 21 Konstytucji RP, dopuszczalność ograniczeń prawa własności, tak samo jak wszelkich innych konstytucyjnych praw i wolności jednostki, musi być oceniana także z punktu widzenia ogólnych przesłanek ustanowionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, w szczególności z punktu widzenia zasady proporcjonalności. Autorzy skargi kasacyjnej podali też, że zarzut naruszenia Konstytucji ma nierozerwalny związek z zarzutem naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ich zdaniem w przedmiotowej sprawie istniała możliwość ugodowego załatwienia sporu a organ wydający decyzję nie wziął pod uwagę sugestii skarżących, iż można było przeprowadzić sporną linię w innym miejscu. Starosta nie dokonał analizy w zakresie jak najmniejszej uciążliwości przebiegu inwestycji dla właścicieli nieruchomości. Skarżący kasacyjnie podali też, że zastrzeżenia co do lokalizacji przedmiotowej inwestycji wskazywali już na etapie postępowania przed organem I instancji. Nie zostały one jednak uwzględnione w decyzji oraz nie były rozważane w aspekcie jak najmniejszej uciążliwości dla skarżących. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na gruncie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Sąd ten nie jest więc uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił wojewódzki sąd administracyjny, określenia ich charakteru na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieszczenia uzasadnienia uchybień zarzucanych sądowi. Autor skargi kasacyjnej podnosi jedynie naruszenie prawa materialnego, nie odnosząc zarzutu do narzucenia art. 174 p.p.s.a., ani też nie określając jednostki redakcyjnej tego przepisu, odpowiadającej przedmiotowo takiemu zarzutowi. Nie wskazuje także, z jaką postacią tego naruszenia, na gruncie przesłanek z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wiąże naruszenie prawa materialnego. Należy natomiast podkreślić, iż w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego ważne jest wykazanie, czy naruszenie to występuje w ocenie strony skarżącej w postaci błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania. Są to bowiem różne formy naruszenia prawa materialnego, które do swojej skuteczności wymagają wskazania jednej z przesłanki oraz zaprezentowania odpowiedniej argumentacji określającej konkretną postać wskazanego sposobu naruszenia. Autor skargi kasacyjnej nie przeprowadza w ogóle argumentacji wskazującej na powyższe kwestie. Całe zresztą uzasadnienie skargi kasacyjnej nie prezentuje argumentów, które przesądzałyby o trafności jej zarzutów. Nie adresuje zresztą sformułowanych zarzutów wyraźnie do Sądu I instancji, co mogłoby mieć miejsce wówczas, gdyby przypisano działaniom i rozumowaniom tego Sądowi konkretną postać naruszenia prawa materialnego. Nie czyni to jednak rozpoznania zarzutów niemożliwym w świetle takiego ich rozumienia i traktowania, które brak ich nakierowania na działania i rozumowania Sądu (a nie organu administracji) wiąże z brakiem odpowiedniej kontroli tego Sądu odnośnie do sposobu zastosowania danego przepisu lub jego wykładni przez organy administracji (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, s. 33 i n.). Pierwszy zarzut naruszenia prawa materialnego wiąże się ze wskazaniem naruszenia art. 21 Konstytucji RP. Autor skargi kasacyjnej podnosi w tym kontekście, iż decyzje administracyjne oraz zaskarżony wyrok są niezgodne z tym przepisem, traktującym ochronę prawa własności jako podstawową zasadę ustrojową. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia, w jakim kontekście tę niezgodność dostrzega, poza powiązaniem tej zasady z zasadą proporcjonalności i zakazem nadmiernej ingerencji w prawo własności. Nie odwołuje się jednak do analizy przepisów ustawy, która na gruncie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP określa zakres i sposób ograniczenia własności, odnosząc naruszenie tej zasady bezpośrednio do decyzji ograniczającej własność na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołanie się na art. 21 Konstytucji ma miejsce także bez analizy treści tego przepisu, który dopuszcza wywłaszczenie na cele publiczne oraz za słusznym odszkodowaniem. Brak argumentacji wiążącej zasady oraz normy, które ze wskazanych wyżej przepisów konstytucji oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami mogą być wyprowadzone, utrudnia odczytanie intencji autora skargi kasacyjnej oraz kontekst, z jakim wiąże ich naruszenie w postaci wydania decyzji administracyjnych, skargę na które Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem oddalił. Tym bardziej zatem wyklucza możliwość uznania tego zarzutu za zasadny w ramach kontroli kasacyjnej tego wyroku. Także drugi zarzut naruszenia prawa materialnego nie zawiera argumentacji, która umożliwiałaby niezawodne odczytanie intencji autora skargi kasacyjnej. Powołany bowiem, jako naruszony, art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie dotyczy sposobu, w jaki korzystanie z własności zostaje ograniczone, lecz możliwości dokonania wywłaszczenia, która wiąże się z brakiem możliwości zrealizowania celu publicznego, na który dokonywane jest wywłaszczenie, w inny sposób niż przez pozbawienie lub ograniczenie praw do nieruchomości. Idzie zatem o podstawy ograniczenia a nie sposób jego określenia w decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Te ostatnie kwestie reguluje art. 124 ustawy, co do naruszenia którego nie sformułowano w skardze kasacyjnej żadnych zarzutów. Autor nie wydaje się zresztą kwestionować samego ograniczenia, koncentrując swój zarzut w niewykorzystaniu w pełni możliwości ugodowego załatwienia sprawy co do wyboru miejsca, w którym przebiegająca elektryczna linia napowietrzna powodowałaby najmniejsze uciążliwości. W ocenie Składu Orzekającego zarzuty skierowane w tym kontekście do ustaleń i argumentacji Sądu I instancji nie są zasadne i nie mogą być zarzutami skutecznymi. Sąd dokonał bowiem kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, prawidłowo wskazując na treść wniosku inwestora, przebieg oraz wynik przeprowadzonych rokowań oraz na sposób wykonania linii i na określenie niezbędnej powierzchni działki do przeprowadzenia inwestycji, a także na związek tej inwestycji z ustawą z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219). Odniósł się także do kwestii w skardze niepodniesionych, a mieszczących się w granicach sprawy, w tym do potencjalnego wpływu inwestycji na zdrowie i życie właścicieli. Sąd prawidłowo zatem przyjął, iż organy administracji zezwalając na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, które jest rodzajem (sposobem) wywłaszczenia, nie naruszyły art. 124 ustawy, także w kontekście oceny wskazywanego w skardze zakresu ingerencji w prawo własności, która wyprowadzona została przez Sąd także na gruncie analizy treści art. 21 Konstytucji. Niezależnie od braku argumentacyjnego rozwinięcia wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów, brak jest zatem także podstaw do przyjęcia, iż miało miejsce naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego w postaci zasady prawa wyrażonej w art. 21 Konstytucji RP oraz normy prawnej, zawartej w art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W świetle wskazanej wyżej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.