IV SA/Wa 1571/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant M. L., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2005 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia (...) stycznia 2005 r.; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego P. S.A. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lipca 2007r. sygn. akt II OSK 1055/06 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006r. sygn .akt IV SA/Wa 1960/05 oddalący skargę P. S.A. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2005r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia (...) stycznia 2005r. stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia (...) czerwca 2003r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ośrodka usługowo - handlowego wraz infrastrukturą techniczną przy ul. (...) i (...) w N. W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, decyzja Burmistrza Miasta N. z dnia (...) czerwca 2003r. Nr (...) ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. wynika, że teren objęty inwestycją, znajduje się częściowo na obszarze oznaczonym symbolem E29 U, a częściowo na obszarze oznaczonym symbolem E2 M-U3, który wg pkt 2.4.1 obejmuje " tereny strefy mieszkaniowo- usługowej o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej o zróżnicowanej intensywności. Wysokość zabudowy 1,5-2,5 kond. naziemnych, wysokie dachy, min. pow. działki 350 m2". Z treści przytoczonych zapisów nie wynika, aby na obszarze E2 M-U3 funkcją wiodącą była funkcja mieszkaniowa, a wyłącznie wynika, iż omawiany obszar obejmuje tereny strefy mieszkaniowo - usługowej. Plan nie określa natomiast wzajemnych relacji pomiędzy zabudową mieszkaniową, a zabudową usługową, a jedynie stanowi, że dopuszczalną na tym obszarze zabudową mieszkaniową jest zabudowa jednorodzinna. Plan nie precyzuje natomiast formy realizacji funkcji usługowej. Sąd drugiej instancji, stwierdził, iż w świetle powyższego nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, jak i organów administracji, iż na omawianym terenie funkcja usługowa może być realizowana wyłącznie w budynkach mieszkaniowych jednorodzinnych. Ograniczenie zakresu realizacji funkcji usługowej do budynków mieszkaniowych nie wynika z treści przedstawionego fragmentu planu, nie jest więc dopuszczalne wyinterpretowanie tego ograniczenia w drodze wykładni rozszerzającej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zachodzi konieczność ponownego rozważenia przez Sąd I instancji możliwości realizacji spornej inwestycji na obszarze oznaczonym symbolem E2 M-U3 z uwzględnieniem uwag co do interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. oraz w oparciu o pełną jego treść i dokonana oceny, czy decyzja Burmistrza Miasta N. z dnia (...) czerwca 2003r. jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego, a tym samym nieważna z mocy prawa ( art. 46a ust.1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Wyniki tej oceny będą miały decydujący wpływ na ustalenie, czy w istnieje przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 156 § 2 kpa uznał za niezasadny, a przedstawioną interpretację tego przepisu za błędną. Sąd podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż nieodwracalne skutki prawne decyzji należy ograniczyć wyłącznie do jej bezpośrednich skutków w sferze prawa, a nie zdarzeń faktycznych stanowiących tylko jej bezpośredni skutek. Zdarzenia faktyczne zaistniałe po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym stanowiące bezpośredni skutek decyzji o pozwoleniu na budowę, w postaci zrealizowania przedmiotowej inwestycji, kwalifikują się wyłącznie do sfery faktów, a nie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, iż stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sąd administracyjny związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, niezależnie od związania oceną prawną w pełni podziela stanowisko, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. kontrolując w trybie nadzoru decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia (...) czerwca 2003r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ośrodka usługowo-handlowego wraz z infrastruktura techniczną przewidziana do realizacji na działkach położonych przy ul. (...) i ul. (...) w N. dokonało błędnej interpretacji ustaleń Planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta N. przyjętego Uchwałą nr (...) Rady Miejskiej z dnia (..) listopada 1994r. odnoszących się do terenu obejmującego wskazaną inwestycję. Bezspornym jest, iż przedmiotowa inwestycja według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji położona jest na dwóch obszarach oznaczonych w planie różnymi symbolami: E29 U oraz E2 M-U3. Według zapisów planu obszar E29 U został przeznaczony pod tereny strefy usługowej, a obszar E2 M-U3 pod tereny strefy mieszkaniowo - usługowej o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, przy czym teren ten częściowo znajduje się w zasięgu uciążliwości kolei ( wg pkt.7). Poza tym, te szczegółowe ustalenia dotyczące obu wskazanych obszarów odsyłają do ogólnych ustaleń planu z pkt. 2.4.1 w zakresie struktury funkcjonalno przestrzennej, z których wynika, iż plan ustala m.in. strefę usługową "U" - obejmującą tereny zabudowy usługowej i produkcyjnej nieuciążliwej dla otoczenia oraz strefę mieszkaniowo - usługową "M-U" - obejmującą tereny zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem wszystkich rodzajów usług i produkcji nieuciążliwych dla otoczenia. Jeżeli chodzi o funkcje wiodące, to z pkt 1.1.1 - części ogólnej planu wynika, iż wiodącymi funkcjami miasta są m.in. funkcja mieszkaniowa i funkcja obsługowa w zakresie: ośrodka usługowego dla ludności II stopnia z elementami usług III stopnia oraz usług turystycznych i wypoczynku nadwodnego w randze regionu. Natomiast z ustaleń ogólnych w zakresie struktury obsługi ludności zawartych w pkt 2.2 tekstu planu wynika, iż przewidziany jest rozwój ośrodka usług III i II stopnia obsługi w oparciu o istniejące centrum historyczne rozbudowane wzdłuż projektowanego ciągu komunikacji pieszej, w kierunku jednostki (...), zaś usługi I stopnia obsługi mają być lokalizowane w poszczególnych terenach mieszkaniowych odpowiednio do potrzeb. Na podstawie powyżej przytoczonych ustaleń Ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta N. zawartych zarówno w części ogólnej, jak również w szczegółowej części tekstu planu, odnoszących się zarówno do terenu E29 U , jak też E2 M-U3, nie da się w żadnym razie wyprowadzić wniosku, do jakiego doszedł organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż " funkcja usługowa na obszarze E2 M-U3 jest dopuszczona do realizacji jako przeznaczenie całości lub części budynku jednorodzinnego". W ocenie Sądu, do przyjęcia przez organ takiego stanowiska nie uprawniają ani ustalenia ogólne, ani szczegółowe ustalenia miejscowego planu, a to dlatego, iż w wyniku wnikliwej analizy tekstu planu nie ujawniono jakichkolwiek ustaleń co do sposobu realizacji funkcji usługowej, jak również nie dopatrzono się żadnych zapisów wprowadzających ograniczenia w realizacji usług w budynkach jednorodzinnych. W świetle powyższego należało stwierdzić. Iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna z dnia 17 stycznia 2005r. zostały wydane z obrazą art. 156 § 1 pkt 2 kpa, albowiem nie było podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia (...) czerwca 2003r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.