II OSK 1106/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. G. – P.W. "W." z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 338/07, o odrzuceniu skargi G. G. – P.W. "W." z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska postanawia oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2007 r. odrzucił skargę G. G. – P.W. "W." z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącego wnoszący skargę nakleił na niej znaczki opłaty sądowej w kwocie 100 zł. W ocenie Sądu, wobec treści art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu, czynność ta nie mogła wywołać skutków prawnych. W związku z powyższym, Sąd uznał, iż wpis od skargi nie został uiszczony i na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 221 powołanej ustawy skargę odrzucił. G. G. – P.W. "W." z siedzibą w L., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od tego postanowienia zarzucając naruszenie art. 220 § 3 w zw. z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi, podczas gdy wpis ten został opłacony. Wskazując na powyższe naruszenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych prawem. W motywach skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że wpis sądowy od skargi został uiszczony w należnej wysokości 100 zł, nie została tylko zachowana forma techniczna jego wpłaty wynikająca z art. 219 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodał, że przepis ten nie precyzuje sankcji w przypadku gdy uiszczenie wpisu sądowego następuje w innej niż wskazana formie. Ponadto, stwierdził, że zawarte w art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułowanie "pismo nienależycie opłacone" może odnosić się do braku opłacenia wpisu sądowego w prawidłowej wysokości i w jakiejkolwiek formie, nie powinno natomiast być utożsamiane z faktyczną opłatą wpisu w kwocie należnej, tyle że w znakach opłaty sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa. Stosownie do art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis tego artykułu jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty. Oznacza to, że nie można skutecznie uiścić należnej opłaty sądowej w żaden inny sposób. Stanowisko takie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04 (publ. ONSA i WSA z 2004 r. Nr 1, poz. 4). W związku z powyższym, bezspornym jest, że w niniejszej sprawie wpis od skargi został wniesiony w sposób nieprawidłowy i dlatego, wbrew twierdzeniom skarżącego, jego wniesienia nie można uznać za skuteczne. Uiszczenie opłaty sądowej nie może bowiem nastąpić w innej formie, niż przewidziana w art. 219 § 2 powołanej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Odnosi się to również do sytuacji, w której profesjonalny pełnomocnik uiszcza wpis w niewłaściwej formie. W świetle powyższego, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2007 r., odrzucił skargę jako nienależycie opłaconą. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.