I GZ 85/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Po 800/06 w zakresie odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Po 800/06 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił G. S. sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Po 800/06. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, iż wyrok oddalający skargę w tej sprawie został wydany dnia 21 marca 2007 r. W dniu 22 marca 2007 r. (data stempla pocztowego) skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata, wniosła o "doręczenie wyroku ogłoszonego w dniu 21 marca 2007 r.". Po otrzymaniu sentencji orzeczenia, pismem z dnia 4 kwietnia 2007 r. adwokat wniósł o "uzupełniające doręczenie na adres pełnomocnika również uzasadnienia orzeczenia wydanego w sprawie, zgodnie z wnioskiem złożonym w dniu 22 marca 2007 r.". Stwierdził, że z treści poprzedniego pisma wynikało, iż wnosił o "pełny wyrok, tj. sentencję i uzasadnienie". Sąd uznał, iż pismo z dnia 22 marca 2007 r. nie obejmowało wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zdaniem Sądu, nawet gdyby przyjąć, że skarżąca w swoim wniosku wnosiła o doręczenie "pełnego ogłoszonego wyroku", to i tak nie można uznać, że stanowi ono wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia. Sąd stwierdził również, iż porównanie treści pisma z dnia 22 marca 2007 r. z treścią pisma z dnia 4 kwietnia 2007 r. wskazuje, że przedmiotem złożonych wniosków były różne żądania doręczenia, a mianowicie: w pierwszym "ogłoszonego wyroku", w drugim "uzasadnienia wydanego orzeczenia". Wskazał także na fakt, iż pismo z dnia 4 kwietnia 2007 r. nie mogło wywołać skutku prawnego, gdyż zostało złożone po terminie, a tryb konwalidacji ujęty w art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a., nie mógł w tym przypadku znaleźć zastosowania. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub zmianę zaskarżonego postanowienia oraz sporządzenie i doręczenia wyroku z dnia 21 marca 2007 r. wraz z uzasadnieniem. Skarżąca zarzuciła naruszenie: − art. 141 § 2 p.p.s.a. przez przyjęcie, że pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 22 marca 2007 r. uzupełnione pismem z dnia 4 kwietnia 2007 r. nie stanowiło wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 21 marca 2007 r., a jedynie jego sentencji, − art. 65 Kodeksu cywilnego w związku z art. 141 § 2 p.p.s.a. przez przyjęcie, że przedmiotem pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 22 marca 2007 r. uzupełnionego pismem z dnia 4 kwietnia 2007 r. są różne żądania, pierwsze co do doręczenia sentencji wyroku i drugie co do doręczenia uzasadnienia wyroku z dnia 21 marca 2007 r., − art. 49 p.p.s.a. przez przyjęcie, że pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 4 kwietnia 2007 r. nie mogło stanowić skutecznego uzupełnienia pisma z dnia 22 marca 2007 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podała w szczególności, iż wniosek o doręczenie wyroku należało rozumieć jako wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, tym bardziej że wniosła drugie pismo w tej sprawie, w której doprecyzowała swoje żądanie. Jednocześnie wskazywała, iż ustawodawca posługuje się w p.p.s.a. kilkoma pojęciami takimi jak: wyrok, sentencja wyroku, orzeczenie z uzasadnieniem, to zdaniem skarżącej wynika z tego, że ustawodawca pod słowem wyrok rozumiał orzeczenie, jak i uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W niniejszej sprawie zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku winno nastąpić zgodnie z art. 141 § 2 p.p.s.a. w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Chodziło bowiem o sprawę, w której skarga została oddalona, a nie zachodziła konieczność doręczenia sentencji wyroku z urzędu (wykonanie takiej czynności także w przypadku wyroków oddalających skargę przewiduje art. 140 § 2 p.p.s.a., nie dotyczy on jednak niniejszej sprawy). W myśl art. 139 § 3 p.p.s.a. ogłoszenie wyroku następuje poprzez odczytanie sentencji. Po ogłoszeniu sentencji przewodniczący lub sędzia sprawozdawca podaje z zasady ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia. Skarżący, którego nie przekonały przekazane ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia, może zgłosić wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a więc o dokonanie dopiero czynności na piśmie, która nie zaistniała jeszcze przy ogłaszaniu wyroku. W terminie określonym w art. 141 § 2 p.p.s.a. strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zażądała tylko "doręczenia wyroku ogłoszonego w dniu 21 marca 2007 r.". W dniu 21 marca 2007 r. ogłoszono w niniejszej sprawie wyrok, który objęty był wówczas formą pisemną tylko w zakresie sentencji. Żądanie sformułowane zwłaszcza przez profesjonalnego pełnomocnika o doręczenie wyroku ogłoszonego w dniu 21 marca 2007 r. spowodować mogło zatem jedynie doręczenie istniejącej dotąd w formie pisemnej sentencji wyroku, która to czynność może być też dokonywana przez Sąd na życzenie strony. Wniosek strony zgłoszony w dniu 22 marca 2007 r. nie obejmował natomiast, co jasno wynika z jego treści, żądania sporządzenia uzasadnienia zapadłego wyroku, po dokonaniu której to dopiero czynności można by oczekiwać doręczenia sentencji wyroku wraz z jego uzasadnieniem sporządzonym na piśmie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie bezzasadnie powołuje się zatem na naruszenie art. 65 Kodeksu cywilnego. Skoro w terminie określonym w art. 141 § 2 p.p.s.a. wpłynęło tylko opisane wyżej pismo z dnia 22 marca 2007 r., które nie zawierało żądania sporządzenia uzasadnienia wyroku zapadłego w sprawie, a kolejne pismo (z dnia 4 kwietnia 2007 r.) złożone zostało po upływie wskazanego terminu, Sąd I instancji zasadnie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku. Za nieporozumienie przy tym potraktować należy odwoływanie się składającego zażalenie do brzmienia art. 49 p.p.s.a., na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a.