II SA/Po 475/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi I. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z [...] kwietnia 2020 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm. dalej K.p.a.) art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 1, ust. 3, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293, dalej u.p.z.p.) po rozpoznaniu odwołania I. L. (dalej jako strona lub skarżąca) i M. L. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] marca 2020 r., Nr [...], znak [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej linii [...] kV. Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z [...] grudnia 2019 r. [...] S.A. zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. Przebudowa istniejącej napowietrznej jednotorowej linii [...] kV, polegająca na posadowieniu nowego stanowiska słupowego w osi istniejącej napowietrznej jednotorowej linii [...] kV oraz na wymianie przewodów roboczych, która jest realizowana w ramach celu publicznego - budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, w miejscowości [...], gmina [...] dz. nr [...] obr. [...]. Pismami z [...] stycznia 2020 r. i [...] marca 2020 r. I. L. i M. L. oświadczyły, że nie wyrażają zgody na posadowienie słupa wysokiego napięcia na działce nr [...]. Decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...] Wójt Gminy [...] ustalenił lokalizacji inwestycji celu publicznego w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...] na terenie oznaczonym numerem ewidencyjnymi [...] dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie istniejącej napowietrznej linii [...] kV. W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że teren lokalizacji inwestycji to teren rolny IVa klasy bonitacyjnej - część działki [...], obręb [...]. Inwestycja nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., póz. 1839 z 26 września 2019 r), inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Po analizie informacji zawartych we wniosku oraz na podstawie wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w pkt 2 decyzji organ określił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Obwieszczeniem z [...] marca 2020r. Wójt Gminy [...] zawiadomił o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wnioskowanego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie prawem przewidzianym złożyły I. L. i M. L. wskazując, że są właścicielkami działki nr [...], która jest gruntem ornym i jest użytkowana rolniczo. Posadowienie kolejnego słupa spowoduje utrudnienia w pracach polowych, doprowadzi do zmniejszenia wartości działki. Podały, że odległość między istniejącymi słupami wynosi 50 m. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. inwestor wyajśnił, że planowana inwestycja dotyczy przebudowy linii wybudowanej w 1962 r., polega na posadowieniu nowego stanowiska słupowego w istniejącej osi napowietrznej jednotorowej linii [...] kV oraz na wymianie przewodów roboczych. Ma to na celu poprawę bezpieczeństwa energetycznego, zwiększenie niezawodności i efektywności funkcjonowania krajowego i regionalnego systemu dystrybucyjnego. Przebudowa ma ograniczyć zagrożenie przerwania dostaw energii elektrycznej np. wskutek awarii czy wystąpienia ekstremalnych zjawisk pogodowych. Podał również, że przebudowywana linia znajduje się w odległości ponad 220 m od linii dystrybucyjnej niskiego napięcia znajdującej się na działce odwołujących się. Następnie SKO w [...] wydało opisaną we wstępie decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy [...]. Uzasadniając stanowisko Kolegium wskazało, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie, związane z modernizacją sieci energii elektrycznej, polegające na wymianie przewodów roboczych i posadowieniu stanowiska słupowego mieści się w zakresie celów objętych art. 6 pkt 2 u.g.n. Zdaniem SKO przedmiotową inwestycję ocenić należy jako mającą znaczenie co najmniej lokalne, bowiem związana jest z zaspokojeniem potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową. Zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty ustawodawca zaliczył do zadań własnych gminy, wśród których w art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wymienił zaopatrzenie w energię elektryczną. Planowana przebudowa linii napowietrznej [...] kV funkcjonuje w układzie sieci elektroenergetycznych jako instalacji połączonych ze sobą i ze sobą współpracujących. Sieć wysokiego napięcia (WN) 110 kV służy bowiem do przesyłania energii elektrycznej na odległości nie przekraczające kilkudziesięciu kilometrów. Jest to inwestycja celu publicznego mająca służyć interesowi społecznemu, dzięki której dojdzie do zwiększenia pewności zasilania, poprawy niezawodność sieci przesyłowej oraz ułatwi przeciwdziałanie skutkom poważnych awarii. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości. Z tego też względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W ocenie SKO analiza decyzji organu I instancji wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a zarzuty odwołania okazały się niezasadne. SKO podkreśliło, że z wniosku wynika, że parametr charakterystyczny istniejącego obiektu liniowego, tj. linii napowietrznej [...] kV, jakim jest długość nie ulegnie zmianie, oś istniejącego obiektu liniowego, tj. linii napowietrznej [...] kV, nie ulegnie zmianie, jak i napięcie znamionowe istniejącego obiektu liniowego, tj. linii napowietrznej [...] kV, nie ulegnie zmianie. W wyniku analizy potwierdzono możliwość realizacji na wskazanym terenie planowanej inwestycji, ustalono jej zgodność z przepisami odrębnymi a w szczególności z art. 61 u.p.z.p. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony z organami wskazanymi w art. 53 u.p.z.p. Rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Z kolei w załączniku do ww. rozstrzygnięcia określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 w/w ustawy). Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Wykonanie projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane). SKO wyjaśniło, że ustawienie słupa, a nawet ułożenie w ziemi kabla nie powoduje wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, skoro zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączeniem gruntów z produkcji jest rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów. Planowane przedsięwzięcie nie powoduje samoistnie rozpoczęcia innego niż rolnicze użytkowania gruntów. Działalność rolnicza może być prowadzona także na terenach wyposażonych w elementy infrastruktury technicznej do jakich należy linia elektroenergetyczna. Zdaniem Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odwołania dotyczący spadku wartości nieruchomości. Żaden przepis prawa nie nakłada na organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego obowiązku badania w jaki sposób inwestycja wpłynie na wartość nieruchomości. Okoliczność ta nie może zatem stanowić negatywnej przesłanki do wydania decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę na powyższą decyzję w terminie prawem przewidzianym złożyła I. L. zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, polegające na: a. błędnym ustaleniu, że zamierzenie budowlane polegające na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV w miejscowości [...] jest zaliczane do przedsięwzięć służących realizacji inwestycji celu publicznego poprzez niewskazanie na jakiej podstawie lub w związku z jakimi okolicznościami i dowodami uznano to zamierzenie za inwestycję służącą realizacji celu publicznego, co w konsekwencji uniemożliwia merytoryczną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia, b. błędnym ustaleniu, że zamierzenie budowlane polegające na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV w miejscowości [...] odpowiada ustaleniom planistycznym, poprzez zaniechanie zbadania faktycznego przeznaczenia planowanego zamierzenia budowlanego jak również zaniechanie skonfrontowania założeń projektowych (zawartych w treści wniosku inwestora) z treścią obowiązujących ustaleń planistycznych i przeznaczenia terenu oraz niewskazanie na jakiej podstawie lub w związku z jakimi przepisami lub dowodami organ uznał, iż zamierzenie budowlane odpowiada obowiązującym ustaleniom planistycznym, co w konsekwencji uniemożliwia merytoryczną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia, c. błędnym ustaleniu, że zamierzenie budowlane polegające na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV w miejscowości [...] jest zgodne z odrębnymi przepisami prawa materialnego nie wyjaśniając jednocześnie jakie przepisy prawa materialnego były przez organ brane pod uwagę, co w konsekwencji uniemożliwia poddanie decyzji merytorycznej kontroli oraz ocenie zasadności zastosowanych przepisów prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z [...] września 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej w skrócie P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak określonej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2020 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] marca 2020 r., Nr [...], znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej linii [...] kV – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu takich naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji SKO, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. Przedmiotem zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu skargi jest prawidłowość rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej przebudowę istniejącej linii napowietrznej [...] kV polegającą między innymi na posadowieniu na działce stanowiącej przedmiot współwłasności skarżącej nowego stanowiska słupowego w osi istniejącej napowietrznej jednotorowej linii [...] kV oraz na wymianie przewodów roboczych. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć w tym miejscu należy, iż planowany przez inwestora zakres prac – przebudowa odcinka istniejącej linii napowietrznej [...] kV, w tym wzniesienie w osi tej linii nowego słupa energetycznego mieści się w zakresie definicji robót budowlanych, określonych w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z powyższym przepisem roboty budowlane obejmują zarówno budowę, jak i prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, przy czym budowlą są również sieci uzbrojenia terenu (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Oznacza to, że w realiach przedmiotowej sprawy realizacja zgłoszonych przez inwestora robót wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a co za tym idzie zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. a contrario, musi być poprzedzona uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do treści art. 50 ust. 1 u.p.z.p. realizacja inwestycji celu publicznego, w przypadku braku planu miejscowego, może nastąpić po wcześniejszym uzyskaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie jest okolicznością sporną w sprawie, iż dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności na istnienie takowego planu nie wskazała w jakimkolwiek piśmie, w tym skardze strona skarżąca. Powyższe przesądza o nietrafności zarzutu oznaczonego w skardze jako nr 1 lit. b, albowiem skoro dla terenu objętego wnioskiem brak jest powszechnie obowiązujących regulacji planistycznych wprowadzonych w formie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to za oczywiście bezzasadne uznać należy zarzuty dotyczące rzekomego braku skonfrontowania przez organy założeń projektowych zawartych we wniosku inwestora z treścią obowiązujących ustaleń planistycznych dotyczących przeznaczenia terenu. Przypomnieć bowiem trzeba, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Co za tym idzie dopiero brak tego rodzaju aktu prawnego, czyli brak wiążących ustaleń planistycznych co do przeznaczenia danego terenu, przesądza o dopuszczalności decyzyjnego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. T Odnośnie tegoż zarzutu oznaczonego jako nr 1 lit. b znamiennym jest także, iż sam autor skargi nie wskazał jakiegokolwiek aktu prawnego zawierającego ustalenia planistyczne dotyczące przedmiotowego terenu, z którym winna być "skonfrontowana" treść wniosku inwestora ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż brak tego rodzaju rozważań po stronie organu uniemożliwia merytoryczną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia. Także w uzasadnieniu skargi nie wskazano zbadania jakich to wymogów planistycznych dotyczących działki, na której posadowiony ma być w związku z planowaną inwestycją nowy słup organ nie zbadał. Kolejną okolicznością kwestionowaną przez stronę skarżącą, jest brak zweryfikowania przez organy czy prawidłową jest kwalifikacja planowanej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do powyższego wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na pojęcie inwestycji celu publicznego składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09, dost. w sieci Internet w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Warunkiem przyporządkowania inwestycji, jako inwestycji celu publicznego, jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że powinien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Równocześnie dla ustalenia, czy zamierzenie budowlane, które ma zostać zrealizowane, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nieistotnym jest, czy inwestorem jest podmiotem prywatny, czy też publiczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 989/07, dost. CBOSA). Inwestycja objęta wnioskiem, jak wskazano wyżej, polega na przebudowie odcinka istniejącej linii napowietrznej, w tym na terenie działki należącej do skarżącej. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest między innymi budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przez powołane w art. 6 pkt 2 u.g.n. pojęcie budowy należy rozumieć zgodnie z celem art. 124 ust. 1 u.g.n. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie prace, które służą zakładaniu prowadzeniu lub modernizacji urządzeń przesyłowych czyli budowę, przebudowę, rozbudowę i montaż obiektu budowlanego. Inaczej rzecz ujmując skoro w art. 6 pkt 2 u.g.n. zaliczono do inwestycji celu publicznego m.in. budowę przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, to oczywiste jest, że inwestycja polegająca na ich przebudowie, nie zmienia charakteru tej inwestycji, nadal pozostaje ona inwestycją celu publicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2017 r., sygn. II OSK 170/16 oraz z 7 września 2016 r., sygn. I OSK 1669/15, dost. CBOSA). Niewątpliwie zatem planowana inwestycja może być zaliczona do inwestycji o których mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. i spełnia w tym zakresie przesłanki do uznania ją za inwestycję celu publicznego. Okoliczność ta została prawidłowo ustalona przez orzekające w sprawie organy obu instancji, czemu dały one wyraz w uzasadnieniach swoich orzeczeń. Ustalenie tej okoliczności miało miejsce w oparciu o wniosek podmiotu inicjującego postępowanie, co uznać należy za prawidłowe i odpowiadające wymogom wynikającym z przepisów K.p.a., albowiem organ orzekający w tego rodzaju sprawie jest związany wnioskiem inwestora i nie może samodzielnie dokonać zmiany charakteru, rozmiaru czy też miejsca inwestycji, o ustalenie lokalizacji której ubiega się wnioskodawca realizujący poprzez nią cel publiczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2017 r., sygn. II OSK 1654/15, dost. CBOSA). Związanie organu wnioskiem inwestora przesądza również o niezasadności zarzutów zgłaszanych w uzasadnieniu skargi co do braku przeprowadzenia analizy możliwości zmiany lokalizacji infrastruktury liniowej. Jak trafnie wskazało Kolegium organy nie miały bowiem możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Trafne jest również stanowisko SKO w [...] przedmiotową inwestycję ocenić należy jako mającą znaczenie co najmniej lokalne, bowiem związana jest z zaspokojeniem potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową. Organ odwoławczy oceniając tą okoliczność odwołał się do cech planowanego do przebudowy obiektu liniowego wskazując, iż jest to linia napowietrzna [...] kV, a więc sieć wysokiego napięcia, która służy do przesyłania energii elektrycznej na odległości nie przekraczające kilkudziesięciu kilometrów i funkcjonuje w układzie sieci elektroenergetycznych jako instalacji połączonych ze sobą i ze sobą współpracujących. W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu lokalne i ponadlokalne znaczenie sieci przesyłowych wysokiego napięcia ma charakter faktu powszechnie znanego i co za tym idzie nie wymagającego dowodu (art. 77 § 4 K.p.a.). Zauważyć bowiem należy, iż dostarczenie energii elektrycznej do odbiorców jest możliwe dzięki właściwemu funkcjonowaniu rozległego systemu przesyłu energii, czyli systemu stacji i linii elektroenergetycznych o różnych napięciach. System ten obejmuje elektrownie, które produkują energię, linie najwyższych napięć NN, którymi przesyła się energię do lokalnych stacji NN/WN (najwyższych napięć/wysokich napięć), gdzie napięcie zmniejszane jest do 110 kV; linii wysokich napięć WN, którymi przesyła się energię na odległości nie przekraczające kilkudziesięciu kilometrów do stacji WN/SN, linii średnich napięć SN, którymi energia przesyłana jest do transformatorów słupowych SN/nn oraz linii niskich napięć, którymi energia przesyłana jest do końcowych odbiorców. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż także w nauce prawa wyrażany jest pogląd, iż budowę obiektów takich jak inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii, uznać należy za inwestycję celu publicznego należącą do spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, które są niezbędne do funkcjonowania wspólnoty samorządowej (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), Warszawa 2013, s. 383). Podsumowując stwierdzić należy, iż budowa, czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej wysokiego napięcia realizuje zarówno wyjątkowo ważny interes inwestora, jak i ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny. Co za tym idzie za nietrafny uznać należało zarzut oznaczony w skardze nr 1 lit. a dotyczący naruszenia przepisów postępowania poprzez brak wskazania na jakiej podstawie lub w związku z jakimi okolicznościami i dowodami uznano to zamierzenie za inwestycję służącą realizacji celu publicznego, co zdaniem strony skarżącej uniemożliwia merytoryczną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia. Wbrew stanowisku autora skargi zebrany w toku postępowania materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, czy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełniało przesłanki dla uznania go za inwestycję celu publicznego oraz dokonania w tym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Zauważyć nadto trzeba, iż w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja niewątpliwie spełnia kryteria dla uznania jej za inwestycję celu publicznego, to nawet ewentualne braki w zakresie uzasadnienia tego stanowiska przez organy administracji nie mogły mieć wpływu na treść zapadłego w sprawie administracyjnej rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przesłanką uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji może być stwierdzenie przez sąd administracyjny jedynie takich naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie okazał się wreszcie trafnym zgłoszony w skardze zarzut oznaczony nr 1 lit. c. Zarzut ten jest bezzasadny w stopniu oczywistym, albowiem tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji wskazano, iż organy dokonały weryfikacji zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 3 lutego1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż obciążający organ, a wynikający z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. obowiązek dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wiążący się z wyrażoną w art. 56 tej samej ustawy zasadą, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, nie oznacza, iż organy w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć odnosić się muszą do wszelkich przepisów odrębnych dotyczących lokalizowania inwestycji, lecz jedynie, iż koniecznym jest odniesienie się do tych przepisów odrębnych, które choć potencjalnie mogą znaleźć zastosowanie w danej sprawie. Powyższe jest wyraźnie widoczne na gruncie kontrolowanej sprawy, gdzie brak było jakichkolwiek przesłanek by organy odnosiły się w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji do przepisów odrębnych ustanawiających zakazy co do lokalizowania inwestycji zawartych chociażby w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, czy też na przykład w ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady oraz w szeregu obowiązujących w polskim systemie prawnym ustaw wprowadzających tego rodzaju ograniczenia inwestycyjne. Tak określonym wymogom orzekające w sprawie organy jak wskazano wyżej sprostały, a dokonana przez nie ocena co do zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym w szczególności przepisami ustawy z dnia 3 lutego1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zasługuje w ocenie Sądu na pełną aprobatę. Znamiennym jest przy tym, iż także w skardze nie podniesiono jakichkolwiek argumentów przeciwko ocenie, iż planowana inwestycja, choć zlokalizowana na gruntach rolnych, to jednak nie narusza przepisów ustawy z dnia 3 lutego1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz nie wskazano na jakiekolwiek przepisy odrębne, które zdaniem strony skarżącej winny znaleźć zastosowanie w sprawie, a brak ich uwzględnienia przez organ spowodował wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego sprzecznego z przepisami odrębnymi, a więc naruszającej te przepisy. Stawiając zarzut niepełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w tym zakresie, a de facto atakując sposób sporządzenia uzasadnienia decyzji, a więc podnosząc naruszenie regulującego to zagadnienia art. 107 §3 K.p.a. autor skargi nie wykazał, by zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć jakikolwiek wpływ na treść zaskarżonej decyzji, co w świetle przywoływanego już powyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. dodatkowo przemawiało przeciwko uwzględnieniu tych zarzutów. Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.