I SA/Sz 481/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi J. G. i T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących J. G. i T. G. kwotę [...]([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną wobec J. G. i T. G. (dalej: "Strona", "Skarżący") decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r., w kwocie [...]zł. Wymienione decyzje wydano w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] sierpnia 2018 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2014 (decyzji ostatecznej). Przedmiotem postępowania była decyzja wymierzająca podatek od nieruchomości z tytułu opodatkowania gruntów pozostałych położonych w S. o powierzchni [...] m2 ([...] ha), stawką [...] zł/m2, za okres [...] miesięcy. W treści decyzji wskazano łączną kwotę podatku do zapłaty w wysokości [...] zł oraz kwotę ulgi w kwocie [...]zł (grunt zwolniony z opodatkowania – uwaga Sądu). Powodem wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zmiany ww. decyzji wymiarowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. było powzięcie przez organ podatkowy informacji, iż stanowiąca własność Strony działka gruntu o nr [...], położona w miejscowości S., powinna zostać opodatkowana podatkiem od nieruchomości, a nie - jak błędnie przyjmowano - podlegać zwolnieniu. Organ podatkowy uznał, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Starostę Stargardzkiego oraz aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., Strona była w 2014 r. właścicielem ww. działki gruntu skalsyfikowanej jako użytki kopalne (K). W toku prowadzonego postępowania do organu I instancji wpłynęło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Powyższe spowodowało, że postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej, stwierdzając bezprzedmiotowość tego postępowania. W dniu [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy S. S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2014. Na to rozstrzygnięcie Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Po rozpoznaniu sprawy o sygn. akt I SA/Sz 1033/18, Sąd w dniu 10 maja 2019 r. wydał wyrok oddalający skargę w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Orzeczenie jest prawomocne. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 rok. W toku postępowania Strona przedstawiła argumenty przeciwko prowadzeniu przez organ podatkowy postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2014 (pismo z [...] listopada 2019 r.). Wskazała, że decyzja za ten okres została już wydana i powołała się na decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. W dniu [...] listopada 2019 r. organ I instancji wydał decyzję nr j.w., w której wskazał, że ustalony wymiar podatku od nieruchomości dotyczy będącej własnością Strony działki gruntu nr [...] o pow. [...] ha, położonej w miejscowości S., sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako grunty zurbanizowane – użytki kopalne (K). Wysokość podatku ustalona została zatem na podstawie złożonej przez Stronę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz danych z ewidencji gruntów. Organ I instancji zwrócił uwagę, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. rażąco naruszała prawo, ponieważ wydana została z zerową kwotą podatku, a więc nie wynikał z niej obowiązek zapłaty podatku. W związku z tym, że w dniu [...] września 2018 r. SKO w S. stwierdziło nieważność tej decyzji, zatem w obrocie prawnym nie funkcjonowała żadna decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. wobec Strony. Zdaniem organu I instancji powyższa okoliczność pozwoliła na przeprowadzenie postępowania podatkowego, w toku którego ustalono, że błędnie uznawano grunt za objęty zwolnieniem z opodatkowania, jako nieużytek. Organ powołał się na umowę zawartą pomiędzy R. W. a Stroną (akt notarialny z [...] lutego 2014 r.), na podstawie której doszło do nabycia przez Stronę prawa własności przedmiotowej działki, stanowiącej użytek kopalny. Uwzględniając ww. okoliczności organ I instancji dokonał wyliczenia, na podstawie którego ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2014 na kwotę [...]zł. W dniu [...] grudnia 2019 r. wpłynął do organu I instancji wniosek Strony o wyłączenie Wójta Gminy. W treści pisma podniesiono, że postępowanie nie jest prowadzone w sposób rzetelny, obiektywny oraz zgodny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Wskazując na art. 130 § 1 pkt 6 O.p. Strona stwierdziła, że Wójt Gminy wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego za 2014 r. pomimo, iż wydał już wcześniej decyzję w tym przedmiocie, która została przez Stronę zaskarżona (tj. decyzję z [...] kwietnia 2014 r. - uwaga Sądu). Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji, Strona wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona zarzuciła naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) - dalej: "O.p." - poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszystkich kroków, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w tym do ustalenia podstaw do zwolnienia nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l."; zwolnieniem objęte są bowiem nie tylko grunty zakwalifikowane jako nieużytki, ale także grunty zadrzewione i zakrzewione; - art. 210 § 1 i 4 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niepozwalający na ustalenie, czym kierował się organ podatkowy wydając decyzję oraz z jakiego względu, pomimo faktu zakwalifikowania gruntów jako nieużytki wydał decyzję, w której została określona wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę [...]zł, na jakiej podstawie zweryfikował stan rzeczywisty gruntów, w szczególności stwierdził, iż pozostają one zadrzewione i zakrzewione; - art. 123 § 1 O.p. poprzez niezapewnienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu; - art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 88 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez rażące naruszenie prawa oraz zasady pogłębiania zaufania, a w konsekwencji wydanie decyzji pomimo, iż przedmiotowa nieruchomość od momentu jej zakupu przez Stronę zwolniona jest z podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., a nadto prowadzenie przez organ podatkowy wielokrotnie w tej samej sprawie postępowań podatkowych, na skutek których wielokrotnie wydawane były decyzje, które wobec ich bezzasadności były uchylane. Pismem z [...] marca 2019 r. organ odwoławczy zwrócił się do organu I instancji o przesłanie informacji, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w O.p. skutkujące zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2014 r., a jeżeli zaistniały, wniósł o przesłanie dowodów i wyjaśnień na tę okoliczność. W odpowiedzi na ww. wezwanie organ I instancji powołał art. 70 § 1, art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 68 § 2 O.p., a także odniósł się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy organ I instancji wskazał, że w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., brak było w obrocie prawnym decyzji ustalającej wymiar podatku. Zdaniem organu I instancji, skoro obowiązek podatkowy dotyczył roku 2014, przy błędnym ujawnieniu danych w deklaracji z dnia [...] marca 2014 r., 5-cio letni termin na doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania upływał dopiero w dniu [...] stycznia 2020 r. Decyzja wymiarowa została wydana w dniu [...] listopada 2019 r. (w dniu [...] listopada 2019 r. - uwaga Sądu), a następnie doręczona w dniu [...] grudnia 2019 r., a więc zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Organ I instancji wyjaśnił, że analizie należało poddać czy zachowany został termin do wydania decyzji wymiarowej określony w art. 68 O.p. Wskazując na "błędne ujawnienie danych zawartych w deklaracji z dnia [...]03.2014 r." organ podatkowy uznał, że zmieścił się w przepisanym, pięcioletnim terminie na doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Natomiast w związku z tym, że po doręczeniu Stronie w dniu [...] grudnia 2019 r. decyzji wymiarowej powstało zobowiązanie podatkowe, to na podstawie art. 70 O.p. organ podatkowy ma 5 lat na jego wyegzekwowanie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności ewidencja gruntów i budynków potwierdziła, że przedmiotowy grunt stanowi grunt zurbanizowany, tj. użytek kopalny (K). Tym samym uzasadnione było wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W kontekście zarzutu odwołania dotyczącego niezapewnienia Stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu podatkowym organ odwoławczy wskazał, że do Strony została skierowana informacja o możliwości skorzystania z prawa do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do jego treści. Ponadto prawo do skorzystania z tego uprawnienia przysługiwało Stronie w każdym czasie, aż do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Organ odwoławczy stwierdził również, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r., w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r., nie istnieje w obrocie prawnym, ponieważ z uwagi na brak możliwości ustalenia zobowiązania podatkowego w kwocie [...]zł, została stwierdzona jej nieważność. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w części ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2014 w kwocie [...]zł i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w ww. części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art 122 w zw. z art 187 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że organ podatkowy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy podczas gdy organ odwoławczy winien był uznać, że nie podjęto wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w tym do ustalenia istnienia podstaw do zwolnienia nieruchomości z podatku od nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Zwolnieniem objęte są bowiem nie tylko grunty zakwalifikowane jako nieużytki, ale także grunty zadrzewione i zakrzewione - co nie zostało wyjaśnione w decyzji, dlatego też brak jest podstaw do tego aby ustalać wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od przedmiotowej nieruchomość za rok 2014 w kwocie [...]zł; 2) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 O.p., poprzez pomięcie zasad z których wynika, iż postępowanie podatkowe zawsze musi doprowadzić do wymiaru podatków zgodnie ze stanem rzeczywistym, nie zaś wyłącznie zgodnie z treścią dokumentów, jeśli zawierają one błędne czy nieaktualne zapisy, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, podczas gdy organ miał świadomość tego, iż przedmiotowe grunty niezależnie od zapisu w ewidencji gruntów stanowią od wielu lat nieużytki, nadto są zadrzewione i zakrzewione, co także potwierdzała znana organowi opinia, dodatkowo domniemanie prawdziwości dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów podlega obaleniu (art 194 § O.p.), wobec czego powinien zastosować zwolnienie z obowiązku opłaty; 3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. art 8 k.p.a. w zw. art. 77 k.p.a. poprzez rażące naruszenie prawa oraz zasady pogłębionego zaufania, a w konsekwencji wydanie przedmiotowej decyzji mimo, iż nieruchomość podatników od momentu jej zakupu przez Skarżących zwolniona jest z podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., a nadto uznanie, iż prowadzenie przez organ podatkowy wielokrotnie w tej samej sprawie postępowań podatkowych, na skutek których wielokrotnie również wydawane były decyzje podatkowe, a które wobec ich bezzasadności były uchylane jest zgodne z przepisami prawa, mimo tego, iż z tego względu Skarżący podnosili m.in., że nadal mają wątpliwości czy kwestia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie została w ogóle rozstrzygnięta przez WSA z racji złożonej skargi na decyzję SKO, gdyż nie przypominają sobie by odebrali prawomocne rozstrzygnięcie w tej sprawie (organ odwoławczy nie wyjaśnia tej kwestii), a tym samym prawdopodobnie decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2014 w kwocie [...]zł nadal funkcjonuje w obrocie prawnym wbrew twierdzeniom organu; 4) art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo wystąpienia istotnych uchybień w postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2014, które mogły stanowić podstawę dla uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Sąd nie ma natomiast obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu była decyzja organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie ustalenia Skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. Mając na uwadze powyższe kryteria oraz przedmiot zaskarżenia Sąd uznał, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż podniesione w skardze. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w toku postępowania nie zbadał bowiem należycie, czy zobowiązanie podatkowe za rok 2014 w dniu doręczenia decyzji przez organ I instancji nie było przedawnione, badania takiego nie przeprowadził także organ I instancji przy wydawaniu decyzji. Sąd dostrzega przy tym, że pismem z [...] marca 2020 r. w toku postępowania odwoławczego organ II instancji zobowiązał organ I instancji do przesłania informacji, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w O.p., skutkujące zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2014 r., a jeżeli zaistniały takie przesłanki, to do przesłania dowodów i wyjaśnień na tę okoliczność. Do akt podatkowych załączono pismo z [...] marca 2020 r. zawierające wyjaśnienia organu I instancji, którego zdaniem w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, bowiem wskutek złożenia przez Stronę nieprawidłowej deklaracji podatkowej z [...] marca 2014 r. organ ten uzyskał możliwość ustalenia wysokości przedmiotowego zobowiązania podatkowego (i doręczenia decyzji ustalającej) w terminie 5 lat (art. 68 § 2 pkt 2 O.p.), a nie 3 lat (art. 68 § 1 O.p.), licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W treści pisma organ podatkowy przedstawił argumenty na potwierdzenie zajętego stanowiska, jednakże nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających zaistnienie przesłanek określonych w O.p., skutkujących możliwością ustalenia zobowiązania podatkowego w ww. terminie 5 lat, w szczególności nie załączył złożonej przez Stronę deklaracji (z [...]03.2014 r. – jak organ wskazał w ww. piśmie). Deklaracji tej nie załączono też do akt sprawy. Nie załączono również wyciągu z ewidencji gruntów i budynków, na którą powołują się organy obu instancji. Brak takich zasadniczych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podatkowej dowodów nie pozwolił Sądowi na weryfikację rozstrzygnięcia organów obu instancji, w tym przede wszystkim zachowania przez organ I instancji ww. terminu 5 lat na doręczenie decyzji ustalającej przedmiotowe zobowiązanie podatkowe. Uznać zatem należało, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśniono bowiem dokładnie stanu faktycznego sprawy (art. 122 O.p.), w tym nie zebrano całego materiału dowodowego a zatem i nie dokonano jego wyczerpującego rozpatrzenia (art. 187 § 1 O.p.). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się w jakikolwiek sposób do ww. kwestii zachowania wskazanego ustawowego terminu do ustalenia zobowiązania podatkowego i doręczenia decyzji ustalającej to zobowiązanie. Wprawdzie w aktach podatkowych znalazło się wezwanie skierowane do organu I instancji dotyczące okoliczności ewentualnego przedawnienia oraz odpowiedź tego organu (wyżej opisana), jednakże zarówno w decyzji organu I instancji, jak i w zaskarżonej decyzji brak jest jakiejkolwiek analizy przesłanek przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego (tj. upływu trzyletniego, albo zachowania pięcioletniego terminu na doręczenie decyzji ustalającej to zobowiązanie). Kwestia prawidłowości wszczęcia postępowania i doręczenia przed upływem ww. ustawowych terminów decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe budzi zatem wątpliwości i wymaga wyjaśnienia i udokumentowania przez organ podatkowy i dlatego na tym etapie postępowania przedwczesne, a więc i niezasadne, jest odnoszenie się i ustosunkowywanie się przez Sąd rozpoznający sprawę do zarzutów skargi. W sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości niezbędne jest także załączenie wyciągu z ewidencji gruntów, bowiem dane z tej ewidencji mają być uwzględniane przy ustalaniu/określaniu podatku. Wyciągu takiego zabrakło jednak w aktach sprawy, zatem i w tym zakresie niemożliwa była weryfikacja decyzji organów obu instancji. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji z dnia 20 listopada 2019 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z zasadą zwrotu skarżącym kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, ustalając je na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. (wpis od skargi - [...] zł).