I SA/Łd 332/20

SENTENCJA Dnia 17 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 roku sprawy ze skargi A spółki. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr UNP: [...] [...] w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i czerwiec 2019 roku oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. z [...] r., którą A spółce z o.o. L. określono przybliżone kwoty zobowiązań w podatku VAT wraz z odsetkami za zwłokę za: kwiecień, maj i czerwiec 2019 r. i ustalono przybliżone kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku VAT za ww. miesiące i orzeczono o dokonaniu zabezpieczenia na majątku spółki na poczet nieuregulowanych przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku VAT za okresy od kwietnia do czerwca 2019 r.. Z akt sprawy wynika, że wobec spółki A wszczęta została przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. kontrola celno-skarbowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku VAT za okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2019 r.. Organ pierwszej instancji uznając, iż w sprawie zachodzi uzasadniona podstawa do zastosowania instytucji uregulowanej w art. 33 o.p. wydał w dniu [...] r. decyzję zabezpieczającą na majątku A przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do czerwca 2019 r. wraz z odsetkami oraz zabezpieczającą dodatkowe zobowiązania podatkowe w rozumieniu przepisów ustawy o podatku VAT za ww. okresy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymując w mocy powyższą decyzją wskazał, że argumentem przemawiającym za zasadnością wydania decyzji zabezpieczającej są m.in ustalenia kontroli celno-skarbowej, w toku której Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. wskazał na nieprawidłowości w rozliczeniach spółki w zakresie podatku VAT, które polegały na uwzględnieniu przy obliczeniu podatku danych wynikających z faktur niepotwierdzających rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych wystawionych przez B spółkę z o.o. i C spółkę z o.o.. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że spółki te nie posiadały odpowiedniego zaplecza technicznego do przyjmowania oraz magazynowania olejów roślinnych w rozmiarach wynikających z faktur oraz środków transportowych, nie odbierały kierowanej do nich korespondencji, płatności za faktury wystawione przez B na rzecz A dokonywane były na rachunek bankowy pośrednika finansowego, z pominięciem rachunku ww. spółki, C w 2017 roku nie posiadała żadnych środków trwałych, co wynika z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2017 r., nie złożyła sprawozdania finansowego za 2018 rok, B w okresie od kwietnia do czerwca 2019 r. w ewidencji nie wykazywała zarówno żadnych zakupów jak i sprzedaży, składała "zerowe" deklaracje podatkowe (wykazywała cechy "znikającego podatnika"), C złożyła deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okres od kwietnia do czerwca 2019 r., w których wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, z ewidencji wynika, że C wykazała zakupy od "znikających podatników", tj. podmiotów, które nie składały deklaracji podatkowych dla podatku VAT, jak i plików JPK_VAT za ww. okres oraz posiadały siedziby w wirtualnych biurach, z ewidencji JPK_VAT wynika, że C wykazywała sprzedaż, z wyjątkiem jednej transakcji, wyłącznie na rzecz A, w dokumentach CMR, znajdujących się w dokumentach źródłowych, związanych z dostawami towarów udokumentowanymi fakturami wystawionymi przez B na rzecz A w żadnej pozycji nie występuje B. W dokumentach tych jako nadawca i odbiorca widnieją podmioty zagraniczne, natomiast jako miejsce przeznaczenia wskazano Ś. 61 – L., tj. adres siedziby A, w dokumentach CMR, znajdujących się w dokumentach źródłowych, związanych z dostawami towarów udokumentowanych fakturami wystawionymi przez C na rzecz A, wskazano jako nadawcę: podmioty zagraniczne, głównie D s.r.o., odbiorcę: E spółka z o. o. lub F spółka. z o. o. oraz miejsce przeznaczenia: Ś. 61 – L., tj. adres siedziby A. Jednocześnie zeznania złożone przez wspólników A S. R. i M. R. są ogólnikowe i nie wskazują żadnych konkretnych okoliczności potwierdzających przeprowadzenie transakcji handlowych z B i C. Wobec tego organ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w jednoznaczny sposób wskazuje, że faktury, wystawione przez ww. spółki - na podstawie których A obniżyła podatek należny, stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane pomiędzy uwidocznionymi na tych fakturach podmiotami tworzącymi jedynie pozory legalnych transakcji handlowych W konsekwencji organ, uwzględniając przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1. lit. a, w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT oraz ustalenia dokonane w toku kontroli celno-skarbowej uznał, że A nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany na fakturach VAT, na których jako sprzedawcy widnieją B i C i określił przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku VAT za okres od kwietnia 2019 do czerwca 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W świetle powyższego, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dokonane przez organ podatkowy pierwszej instancji określenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych za okresy kwiecień, maj i czerwiec 2019 roku wraz z należnymi odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji i ustalenie dodatkowych zobowiązań w podatku od towarów i usług za wskazane okresy, jest prawidłowe, bowiem poczynione ustalenia podważyły domniemanie rzetelności strony jako podatnika. Zdaniem Dyrektora stwierdzenie w toku kontroli celno-skarbowej nieprawidłowości o jakich mowa powyżej, daje podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zabezpieczanych zobowiązań podatkowych, a tym samym do wydania decyzji zabezpieczającej. W ocenie organu odwoławczego na zasadność wydania decyzji zabezpieczającej wpływ ma również analiza sytuacji finansowo-majątkowej strony, przeprowadzona pod kątem możliwości uregulowania przez spółkę przyszłych zobowiązań. W złożonym zeznaniu podatkowym o za 2017 r. spółka wykazała dochód w kwocie 282.770 zł, za 2018 r. dochód strony wyniósł 1.756.145 zł, natomiast w 2019 r. spółka wykazała dochód w wysokości 6.256.994,55 zł. W ocenie organu wykazywane przez spółkę dochody w latach 2017-2019 stanowiące łączną kwotę 8.295.909,55 zł, nie dają podstaw uchylenia skarżonej decyzji, bowiem prowadzone kontrole celno-skarbowe w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016, 2017 i 2019 roku ujawniły szereg nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych i doprowadziły do wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia. Wobec A, oprócz powyższej decyzji została wydana przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzja z [...] r., zabezpieczająca przyszłe zobowiązania podatkowe w podatku VAT za poszczególne miesiące 2016 i 2017 roku na łączną kwotę 14.385.664 zł, która to decyzja wygasła na podstawie art. 33a o.p. z uwagi na wydaną decyzję (wymiarową) z [...] r.. Zatem kwota przybliżonych zobowiązań podlegająca zabezpieczeniu na majątku strony wynosi łącznie 23.771.253 zł. Potwierdzeniem zasadności wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia, w ocenie organu odwoławczego są także informacje ze złożonego przez stronę sprawozdania finansowego za 2018 rok, z którego wynika, że kapitał podstawowy spółki stanowi wartość 100.000 zł. Aktywa i pasywa spółki na dzień 1 stycznia 2018 r. wynosiły 2.277.248,29 zł. A zatem wykazany przez A zysk netto w kwocie 1.468.067,72 zł wynikający z rachunku zysków i strat za 2018 r. również nie daje gwarancji spłaty przyszłych zobowiązań określonych skarżoną decyzją wraz z odsetkami w łącznej wysokości 9.385.589 zł. Ponadto z akt sprawy wynika, że spółka nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, co potwierdza wydruk z Serwisu Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości sporządzony na dzień 28 kwietnia 2020 r.. Natomiast z danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) - wydruk z 17 lutego 2020 r. - wynika, że A jest właścicielem samochodu osobowego [...], rok produkcji 2016, lecz sam fakt posiadania w tym momencie przez stronę jednego pojazdu, którego wartość jest niewspółmiernie niska w stosunku do określonych i ustalonych w skarżonej decyzji zobowiązań, nie daje gwarancji tego, że zobowiązania podatkowe zostaną w przyszłości uregulowane. Ponadto A z dniem 12 listopada 2019 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT oraz VAT-UE w trybie art. 96 ust. 9 pkt 5, tj. z uwagi na posiadane informacje wskazujące na prowadzenie przez podatnika działań z zamiarem wykorzystania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze spółka zarzuciła naruszenie: - art. 121, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 33 § 1 o.p., polegające na uznaniu, że dla wydania decyzji zabezpieczającej wystarczający jest fakt prowadzenia kontroli celno-skarbowej, co miałoby świadczyć o nierzetelności podatnika oraz o uzasadnionej obawie niewykonania zobowiązania podatkowego, mimo że ustalenia z kontroli nie są ostateczne i nie przesądzają o odpowiedzialności podatkowej spółki, a zarzuty w głównej mierze opierają się na materiałach pochodzących z postępowań i kontroli dotyczących kontrahentów skarżącej lub podmiotów, z którymi skarżąca nie miała żadnej relacji biznesowej (tj. podmiotów niebędących bezpośrednimi kontrahentami skarżącej); - art. 121, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 33 § 1 o.p., polegające na uznaniu, że obecna sytuacja finansowa spółki miałaby świadczyć o uzasadnionej obawie niewykonania zobowiązania podatkowego, mimo że wartość aktywów spółki powiększała się, a także zwiększały się: ilość posiadanych środków pieniężnych i deklarowany obrót; - art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 1 i § 2 o.p., poprzez nieuzasadnione, nieproporcjonalne skoncentrowanie się przez organy na działalności kontrahentów spółki, mimo że dla ustanowienia zabezpieczenia kluczowe było wykazanie, że to postawa strony daje przypuszczenie, że przyszłe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane; - art. 33 § 1 i 2 o.p., poprzez niewłaściwe dokonane zabezpieczenia na majątku, mimo że spółka nie podejmuje żadnych działań, które mogłyby utrudnić lub udaremnić ewentualną egzekucję przyszłego zobowiązania podatkowego, w szczególności spółka terminowo wykonuje swoje zobowiązania publicznoprawne i nie zbywa majątku, który mógłby podlegać egzekucji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). W myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew ich twierdzeniom, decyzja nie narusza prawa. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do kwestii prawidłowości zastosowania zabezpieczenia na majątku skarżącej zapłaty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres kwiecień-czerwiec 2019 r., kwot dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres kwiecień-czerwiec 2019 roku, w toku kontroli celno-skarbowej prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. Zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z § 2 tego przepisu, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zwrotu podatku. Z mocy art. 33 § 4 pkt.2 o.p w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określi w drodze decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt.2 (decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego). Organ, który zamierza zabezpieczyć zobowiązanie w omawianym trybie, ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Pierwszą z takich przesłanek jest stwierdzenie w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, że w świetle zebranych w tym postępowaniu dowodów prawdopodobnym jest określenie (lub ustalenie) zobowiązania podatkowego. Wydanie decyzji zabezpieczającej jest niedopuszczalne wówczas, gdy z zebranych dowodów wynika, że podatnik deklarował swe zobowiązania podatkowe w prawidłowej wysokości, albo wtedy kiedy np. z uwagi na przedawnienia zobowiązania podatkowego wydanie decyzji wymiarowej będzie niedopuszczalne. Wydanie decyzji o której mowa w art. 33 § 1 o.p. nie wymaga zbadania sprawy zobowiązania podatkowego w takim zakresie, jak dzieje się to w toku postępowania podatkowego, czyli we wszelkich jej aspektach, wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, że wydana zostanie decyzja określająca (lub ustalająca) zobowiązanie podatkowe i możliwe jest określenie "przybliżonej" kwoty tego zobowiązania. Oprócz tej przesłanki organ musi zbadać istnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. To, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku, pozostawiono ocenie właściwego w sprawie organu. Ocena ta nie może jednak oznaczać dowolności działania, lecz powinna być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 594/11).Omawiana "uzasadniona obawa" określona w art. 33 Ordynacji podatkowej musi być udowodniona, ale przedmiotem owego procesu nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem tych dowodów musi być wykazanie, że organ miał podstawy - do czego odwołuje się orzecznictwo - aby żywić taką uzasadnioną obawę (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 251/15). Wskazać należy, że przepis art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej reguluje nie tylko przesłankę dokonania zabezpieczenia, którą jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz zawiera również przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą uzasadniać tę obawę. Okolicznościami tymi są trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 Ordynacji zwrot "w szczególności". Zatem wystąpienie przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można dowieść poprzez wskazanie na wystąpienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w przepisie. W skardze sformułowane zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 121, art. 187 § 1, w związku z art. 191 o.p), które sprowadzają się do kwestionowania ustaleń organów w zakresie istnienia podstaw do wydania decyzji zabezpieczającej. Autor skargi wywodzi, że dowody oraz argumentacja organów są niewystarczające do przyjęcia, iż w toku postępowania podatkowego wydana zostanie decyzja odmiennie kształtująca rozliczenie w podatku od towarów i usług, niż wynikające ze złożonych przez skarżącą deklaracji. Podniósł także, że organy nie dowiodły, że aktualna sytuacja finansowa strony miałaby świadczyć o uzasadnionej obawie niewykonania zobowiązania podatkowego, bowiem aktywa skarżącej, posiadane przez nią środki pieniężne i deklarowany obrót zwiększyły się. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja jest ponadto dotknięta wadą opisaną w art. 210 § 4 o.p, co sprowadza się do nadmiernego przywiązywaniu wagi do okoliczności związanych z jej kontrahentami, podczas gdy to postawa skarżącej ma rodzić przypuszczenie, że przyszłe zobowiązanie nie zostanie wykonane. Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 33 § 1 i 2 o.p oparty jest na twierdzeniu, że zastosowanie instytucji zabezpieczenia nie jest uzasadnione, ponieważ spółka nie podejmuje żadnych działań, które mogłyby utrudnić lub udaremnić egzekucję przyszłego zobowiązania podatkowego, skarżąca terminowo wykonuje swoje zobowiązania publicznoprawne i nie zbywa majątku, który mógłby podlegać egzekucji. Autor skargi zarzucił także naruszenie art. 10 ust.1 i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku – Prawo przedsiębiorców poprzez naruszenie domniemania rzetelności skarżącej. Z uwagi na zbieżny charakter zarzutów procesowych i materialnoprawnych zostaną one rozważone wspólnie. Zasadniczą okolicznością wskazującą na potencjalną możliwość wydania, co do skarżącej decyzji w podatku od towarów i usług, która odmiennie ukształtuje rozliczenia skarżącej w tym podatku jest to, że w stosunku do niej toczy się kontrola celno-skarbowa, w ramach której organy Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego poddają w wątpliwość zgodność z rzeczywistością faktu wystawionych przez kontrahentów skarżącej – B sp. z o.o. i C sp. z o.o. Wątpliwości te uzasadnione są: brakiem odpowiedniego zaplecza technicznego do przyjmowania oraz magazynowania olejów roślinnych w rozmiarach wynikających z faktur oraz brak środków transportowych, nieodbieraniem kierowanej do nich korespondencji, dokonywaniem płatności za pośrednictwem rachunku bankowego pośrednika finansowego, z pominięciem rachunku bankowego spółki (B), brakiem jakichkolwiek środków trwałych ujawnionych w bilansie za 2017 rok i brakiem bilansu za 2018 rok (C), niewykazywaniem przez B w okresie IV-VI 2019 roku jakiegokolwiek obrotu, złożeniem przez C deklaracji VAT-7 za okres IV-VI 2019 z nadwyżką podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, wykazywanie zakupów od "znikających podatników" (C), wykazywanie przez C sprzedaży w zasiądzie wyłącznie na rzecz skarżącej, niezgodnością faktur z załączonymi do akt sprawy dokumentami CMR. W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, w świetle tych okoliczności, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zasadnie uznał, że istnieje potencjalna możliwość wydania w stosunku do skarżącej decyzji określającej zobowiązanie w podatku VAT kwestionującej rzeczywisty charakter transakcji dokonanych przez skarżącą z tymi podmiotami. Argumentacja skarżącej o istniejących w jej strukturach funkcjonalnych rozbudowanej procedury sprawdzania wiarygodności kontrahenta rzeczywiście może oddziaływać na ewentualną odpowiedzialność podatkową w ramach badania należytej staranności kupieckiej, niemniej przedstawione powyżej okoliczności pozwalają na przyjęcie, że C i B nie zrealizowały w rzeczywistości spornych dostaw, co jest wystarczające do przyjęcia, że decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku VAT skarżącej zostanie wydana i to niezależnie od tego, na jakim etapie obrotu olejami roślinnymi wystąpiło oszustwo podatkowe i jaką postać owo oszustwo przyjęło. Jak wyżej wskazano, wyliczenie przesłanek szczególnych uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania podatkowego w przepisie art. 33 § 1 o.p ma charakter przykładowy. Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, że organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody i ustalenia faktyczne, uzasadniające zaistnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego (por. wyroki NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1230/10, z dnia 11 listopada 2009 r. sygn., akt I FSK 1383/08, z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 970/12). Taką wskazówką istnienia "obawy" jest także sytuacja finansowa bądź - szerzej - majątkowa podatnika, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo. Należy podnieść, że autor skargi nie zakwestionował przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego, wysokości odsetek na zwłokę oraz przybliżonej wysokości dodatkowego zobowiązania w podatku VAT określonych w zaskarżonej decyzji. Stanowią one łącznie kwotę 9.385.589 zł. Organ odwoławczy porównał tę kwotę z danymi pozyskanymi ze sprawozdania finansowego spółki za 2018 roku, w trakcie tego roku obrachunkowego rzeczywiście wzrosły aktywa i pasywa spółki (z 2.277.248,29 zł do 2.945.517,74 zł, aktywa obrotowe z 1.802.744,77 zł do 2.472.332,27 zł), zmniejszyły się zobowiązania i rezerwy, kapitał podstawowy nie uległ zmiany i wynosił 100.000 zł. Zysk netto spółki ujawniony w tym bilansie wyniósł 1.468.067,72 zł. Na karcie 21 decyzji organu pierwszej instancji znajduje się tabela obrazująca wielkości deklarowane przez spółkę (CIT-8) za lata 2015-2018. Z danych tych wynika, że skarżąca za lata 2015-2016 zanotowała stratę w kwocie 481.954 zł, w roku 2017 dochód w kwocie 282.770 zł, zaś w 2018 roku – 1.756.145 zł. Z odpowiedzi na skargę wynika, że spółka zadeklarowała za 2019 rok dochód w kwocie 6.256.994,55 zł. Porównując te dane (sprawozdanie za 2018 roku, dochód/stratę deklarowaną w CIT-8 za lata 2015-2019) z kwotę przybliżonego zobowiązania w podatku VAT i dodatkowego zobowiązania (ponad 9 mln. zł wniosek o tym, że skarżąca nie dysponuje aktywami pozwalającymi na uiszczenie ewentualnych należności, jest w pełni uprawniony, tym bardziej że skarżąca nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, a łatwo zbywalne mienie stanowi samochód osobowy wyprodukowany w 2016 roku. Uwzględniając nawet wielkość dochodu zadeklarowanego przez skarżącą w 2019 roku (odpowiedź na skargę), to łączny dochód skarżącej za lata 2015-2019 wyniósł 8.295.909,55 zł., a więc był niższy od przybliżonej kwoty zobowiązania określonej zaskarżoną decyzją. Opisany wyżej wniosek ma charakter obiektywny, ujawnione wielkości obrazujące sytuację majątkową skarżącej uzasadniają twierdzenie, że niezależnie od jej woli wywiązania się z zobowiązań publiczno-prawnych, istnieje uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. Należy przy tym podnieść, że jej istnienie i wpływ na możliwość wydania decyzji o zabezpieczeniu jest niezależne od niezakłóconego regulowania w przeszłości zobowiązań, w tym tych mających charakter publiczno-prawny, czy niezbywania majątku w celu uniemożliwienia lub utrudnienia egzekucji. W uzasadnieniu skargi, Pełnomocnik skarżącej powołuje się na bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2019 roku, z którego ma wynikać, że wartość jej aktywów zwiększyła się do kwoty ponad 20 milionów zł, zaś środki pieniężne do ponad 2 miliony zł. Odnosząc się do tego argumentu, zresztą podniesionego dopiero w skardze, stwierdzić należy, że nie może ona skutecznie podważyć wniosku organów o zasadności zabezpieczenia jeśli zważyć, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego zabezpieczył na majątku skarżącej także zobowiązanie w podatku VAT za poszczególne miesiące lat 2016-2017 w łącznej kwocie 14.385.664 zł. Reasumując, zdaniem sądu organy podatkowe dokonały rzetelnej analizy sytuacji majątkowej skarżącego z zachowaniem reguł określonych w art. 121, 187 § 1 Ordynacji podatkowej i słusznie uznały, że sytuacja ta uprawdopodabnia uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe skarżącej nie zostanie wykonane. Organy uznając że zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez skarżącego za zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe IV-VI 2019 roku oparły się na także na przesłance ujawnienia w toku kontroli podatkowej nieprawidłowości, które podważają domniemanie rzetelności skarżącego jako podatnika. Jeśli idzie o tę okoliczność – ujawnione nieprawidłowości obalające domniemanie rzetelności skarżącego jako podatnika, to rzeczywiście pogląd taki jest prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (w powołanych przez organ odwoławczy wyrokach sądów administracyjnych – str. 50-50-odwrót zaskarżonej decyzji) i w pełni jest on akceptowany przez skład orzekający rozpoznający niniejszą sprawę. W ocenie sądu nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 10 ust.1 i art.12 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku – Prawo przedsiębiorców. Organy są uprawnione do prowadzenia kontroli i postępowań podatkowych, w ramach tych postępowań przysługuje im prawo do wydawania decyzji, w tym zabezpieczających. Działania takie – o ile oczywiście nie są dotknięte wadliwością procesową i materialnoprawną, a tak było w niniejszej sprawie – nie mogą jednocześnie prowadzić do złamania ustawy Prawo przedsiębiorców. Mając powyższe na uwadze sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe obu instancji po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wyjaśniającego zasadnie przyjęły, że w kontrolowanej sprawie zachodziła uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. W konsekwencji, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi. lp