I SA/Bd 571/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2020 r. skarżąca złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. B. z dnia [...] czerwca 2019 r. ustalającej podatnikom: B. K., P. Z., S. Z., L. K., M. W. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. w kwocie [...]zł, z uwagi na kwalifikowane wady prawne, tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – dalej: "O.p.") oraz skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 247 § 1 pkt 5 O.p.). W uzasadnieniu żądania strona wskazała, że opodatkowana nieruchomość pozostaje w posiadaniu samoistnym Przedsiębiorstwa Usługowo - Handlowego A. spółki z o.o. i decyzja wymiarowa winna być adresowana do spółki. Stwierdziła, że skoro to spółka, a nie współwłaściciele włada nieruchomością i wykazuje wolę wykonywania władztwa dla siebie, to obowiązek podatkowy ciąży na spółce, a nie solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, natomiast działanie organów podatkowych skutkuje rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 247 §1 pkt 3 O.p., pozostaje w sprzeczności z zasadą zaufania (art. 121 § 1 O.p.) i narusza art. 122, art. 125 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r., ponieważ nie została ona dotknięta żadną wadą nieważności wskazaną przez stronę skarżącą. W odwołaniu od powyższej decyzji strona podtrzymała swoje zarzuty i wskazała, że podatnikiem powinna być spółka A., bowiem ona jest posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości. Rozpatrując przedmiotową sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie jest kwestionowany fakt, iż sporna nieruchomość - działka nr [...] o powierzchni 0,8025 ha, położona w B. B., K. K. ul. [...] - znajduje się we współwłasności: B. K., P. Z., S. Z., L. K. i M. W.. Kolegium wyjaśniło, że w związku z faktem, iż w dniu [...] lutego 2018 r. informacja w sprawie podatku od nieruchomości została złożona tylko przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r., po przeprowadzeniu, którego wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego względem wszystkich współwłaścicieli. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, Wójt Gminy B. B. w celu ustalenia stanu prawnego i faktycznego nieruchomości, zwrócił się do wszystkich współwłaścicieli o złożenie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, dokumentów i wyjaśnień w sprawie niezbędnych do prawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r. Kolegium podkreśliło, że w podjętej decyzji zostały przyjęte powierzchnie i wartości wskazane przez współwłaściciela - B. K., które to dane znajdują odzwierciedlenie w raporcie z rejestru gruntów. W ocenie organu powyższe okoliczności miały znaczenie dla opodatkowania i ustalenia podatku w latach następnych. Zdaniem Kolegium nie można było uznać zarzutu, że skarżona decyzja skierowana jest do niewłaściwych podmiotów, bowiem powinna być skierowana do spółki. SKO podkreśliło, że gdyby skarżąca konsekwentnie uznała, że spółka jest posiadaczem samoistnym - podatnikiem podatku od nieruchomości, to złożyłaby deklaracje na ten podatek. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja nie uchybia żadnemu z punktów art. 247 § 1 O.p. Odnosząc się do zarzutów dotyczących konieczności zastosowania w sprawie art. 3 ust. 1 pkt 2 i w związku z tym art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."), regulujących kwestie obowiązku podatkowego w przypadku posiadania samoistnego, Kolegium uznało je za nietrafne, gdyż w sprawie posiadanie samoistne gruntu nie występuje, natomiast występuje współwłasność, co potwierdziła sama P. Z. w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r., wskazując na B. K. - współwłaściciela, jako osobę dysponującą wiedzą i dokumentacją na temat nieruchomości. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Zatem podatnikami podatku od nieruchomości w przypadku współwłasności (współposiadania) są, co do zasady, wszyscy współwłaściciele (współposiadacze). Na wszystkich z nich ciąży solidarnie obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego będącego przedmiotem współwłasności (współposiadania), co oznacza, że organ podatkowy może żądać uiszczenia całości lub części podatku od nieruchomości od kilku z nich lub każdego z osobna, a uiszczenie podatku od nieruchomości przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałych z obowiązku. Organ zauważył, że zarówno w odwołaniu, jak w złożonym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, strona wielokrotnie podkreśla, że nieruchomością włada samoistny posiadacz nieruchomości, którym jest przedsiębiorstwo A., natomiast - jak wynika z ewidencji gruntów - współwłaścicielami nieruchomości są wyłącznie osoby fizyczne. Zdaniem organu odwoławczego, skoro z akt podatkowych nie wynika w żadnej mierze fakt samoistnego posiadania nieruchomości przez spółkę A. z siedzibą w K. K. [...], to nieruchomość należało opodatkować zgodnie ze złożoną informacją oraz danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Kolegium podkreśliło też, że w prowadzonym postępowaniu w trybie nadzwyczajnym nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania wyjaśniającego, bowiem nieważność, na którą powołuje się strona ma wynikać z zestawienia przepisów prawa materialnego z treścią decyzji oraz z faktu, że decyzję skierowano do osoby niebędącej stroną w sprawie, co w sprawie nie nastąpiło. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowe jest ustalenie organu pierwszej instancji zapadłe w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, że w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 247 § 1 pkt 5 O.p., który stanowi, iż organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Reasumując Kolegium uznało, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do zastosowania art. 247 § 1 pkt 3 i 5 O.p. W ocenie SKO organy podatkowe prawidłowo dokonały wykładni przepisów prawa materialnego, kierując podjętą decyzję do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości położonej w B. B., K. K., tj.: B. K., P. Z., S. Z., L. K. -Z. i M. W.. W skardze do tut. Sądu skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.) oraz skierowania decyzji do osób niebędących stroną w sprawie (art. 247 § 1 pkt 5 O.p.). W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu strona ponownie stwierdziła, że skoro w przedmiotowej sprawie spółka, a nie jej współwłaściciele włada nieruchomością jak właściciel i wykazuje wolę wykonywania tego władztwa dla siebie, to tym samym obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na niej, a nie solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Działanie zaś organów podatkowych dokonujących odmiennych od istniejącego stanu faktycznego ustaleń skutkuje, w ocenie skarżącej, rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt. 3 O.p. Zdaniem strony organy naruszyły również art. 121 § 1 O.p., gdyż wydana decyzja w oczywisty sposób zaprzecza wcześniej wydawanym decyzjom w zakresie podatku od nieruchomości (za lata przed 2018 r.), które obowiązkiem podatkowym obejmowały spółkę, a nie jej współwłaścicieli. W ocenie skarżącej, działanie organu podatkowego jest także sprzeczne z wymogami art. 122, art. 125 § 1 i art. 187 § 1 O.p., z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak należytej staranności oraz niepełną i nieprawidłowa ocena stanu prawnego i faktycznego. W konsekwencji powyższego, zdaniem skarżącej, doszło również do naruszenia przez organy podatkowe art. 247 § 1 pkt 5 O.p., poprzez wydanie decyzji wymiarowych na poszczególnych współwłaścicieli, zamiast na spółkę. Strona stwierdziła, że przedmiotowa nieruchomość została opodatkowana niezgodnie z treścią art. 3 ust. 3 u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] listopada 2020 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. B. z dnia [...] czerwca 2019 r. ustalającej B. K., P. Z., S. Z., L. K., M. W. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. w kwocie [...]zł. P. z dnia [...] marca 2020 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2019 r. Wskazała, że opodatkowana nieruchomość pozostaje w posiadaniu samoistnym - w rozumieniu art. 336 k.c. - Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego A. spółki z o.o., co oznacza, że decyzja dotycząca podatku od nieruchomości winna być adresowana do spółki. Zdaniem strony działanie organów podatkowych "pozbawione jest znamion dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy" i rażąco narusza art. 121 § 1, art. 122, art. 125 i art. 187 § 1 O.p. Jako podstawę prawną stwierdzenia nieważności skarżąca wskazała art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 5 O.p. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie jest ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty. Postępowanie to ogranicza się jedynie do zbadania, czy kwestionowane ostateczne rozstrzygnięcie dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad, jakie enumeratywnie wymienione zostały w art. 247 § 1 O.p. W myśl art. 247 § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z przepisu tego wynika, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyrok NSA z dnia 27 października 1998 r., II SA 1202/98). Wiąże się to z gramatyczną, językowa wykładnią pojęcia rażącego naruszenia prawa. Według Słownika Języka Polskiego (pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s. 24) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. W rezultacie jako rażące naruszenia prawa należy traktować przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W wyroku z dnia 21 listopada 2012 r., II FSK 1802/11 NSA stwierdził, iż pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy określić jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce wtedy, gdy w stanie prawnym, który nie budzi wątpliwości, co do jego rozumienia zostanie wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1998 r., II SA 1379/97; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2008 r., I SA/Wr 1402/07). Innymi słowy, naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek (por. wyroki NSA: z dnia 22 października 1999 r., III SA 7539/98; z dnia 10 maja 2000 r., III SA 1524/99; z dnia 13 lutego 2002 r., III SA 2027/01; z dnia 12 listopada 2002 r., III SA 3630/00; z dnia 13 marca 2003 r., III SA 1473/01; z dnia 28 stycznia 2005 r., FSK 1371/04; z dnia 2 kwietnia 2008 r., II FSK 285/07; z dnia 29 lipca 2008 r., II FSK 636/07; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 lipca 2009 r., III SA/Po 303/09). Jako rażącego naruszenie prawa nie należy natomiast traktować błędów w wykładni prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2013 r., I SA/Po 1102/13). Z kolei w myśl art. 247 § 1 pkt 5 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Chodzi tu o sytuację, w której organ w treści decyzji ewidentnie rozstrzyga o prawach i obowiązkach podmiotu, który nie jest stroną toczącego się postępowania. O tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony (por. wyroki NSA: z dnia 20 czerwca 2017 r., I FSK 998/17; z dnia 26 marca 2014 r., I GSK 1147/12). W świetle powyższych uregulowań, zdaniem Sądu, organ trafnie uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2019 r. Przede wszystkim należy zauważyć, że z ewidencji gruntów wynika, że będąca przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości działka nr [...] o powierzchni 0,8025 ha, położona K. K. przy ul. [...], znajduje się we współwłasności osób fizycznych: B. K., P. Z., S. Z., L. K. -Z., M. W.. W sytuacji, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Zatem podatnikami podatku od nieruchomości w przypadku współwłasności (współposiadania) są, co do zasady, wszyscy współwłaściciele (współposiadacze). Na wszystkich z nich ciąży solidarnie obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego będącego przedmiotem współwłasności (współposiadania). Podkreślenia też wymaga, że w dniu [...] lutego 2018 r. jeden ze współwłaścicieli nieruchomości - B. K. złożyła w Urzędzie Gminy B. B. informację na podatek od nieruchomości na druku IN-1. Taką informację - B. K. złożyła też w dniu [...] lipca 2019 r. Wyżej wymieniona przedłożyła również informację w zakresie podatku rolnego. W informacjach tych wskazywała ona, że jest współwłaścicielem nieruchomości. Fakt współwłasności nieruchomości potwierdziła także S. Z., która w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. skierowanego do Wójta Gminy B. B. stwierdziła, że jest współwłaścicielką nieruchomości po zmarłym ojcu i nie jest w posiadaniu żadnych dokumentów, które mogłyby pomóc w ustaleniu stanu prawnego i faktycznego dotyczącego nieruchomości. Również P. Z. w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. oświadczyła, że nie posiada stosownej dokumentacji i wiedzy w zakresie nieruchomości oraz wskazała, że całością dokumentacji dysponuje B. K.. Zdaniem Sądu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie potwierdza, że nieruchomość pozostawała w posiadaniu samoistnym spółki A.. Jako posiadacz samoistny byłaby ona podatnikiem podatku od nieruchomości. Trzeba bowiem zauważyć, że na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest także posiadacz samoistny nieruchomości lub obiektów budowlanych. Art. 3 ust. 3 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym (takie same regulacje zawiera też art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia [...] listopada 1984 r. o podatku rolnym). W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że wobec braku odmiennego zdefiniowania posiadania samoistnego w ustawie podatkowej, pojęcie posiadania samoistnego należy definiować poprzez odwołanie się do art. 336 k.c. (por. wyroki NSA: z dnia 13 września 2018 r., II FSK 319/18; z dnia 11 września 2014 r., II FSK 917/14). Zgodnie z tym przepisem posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Decydujące zatem znaczenie dla przyjęcia, że posiadanie ma charakter posiadania samoistnego jest ustalenie przesłanek z art. 336 k.c., czyli fizycznego władztwa nad rzeczą oraz woli władania rzeczą dla siebie (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2019 r., II FSK 406/17). Wola ta nie może być jednak ukryta. Dla przyjęcia samoistności posiadania konieczne jest wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny zatem swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela (por. postanowienie SN z dnia 7 października 2011 r., II CSK 17/11; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2016 r., II FSK 2963/13). Posiadacz powinien władać rzeczą dla siebie, a nie za kogoś innego. Nie może zachowywać się tak, jak uprawniony do posiadania rzeczy w zakresie innego prawa niż prawo własności (por. T.A. Filipiak (w:) A. Kidyba (red.) Kodeks cywilny. Własność i inne prawa rzeczowe, t. II, Komentarz do art. 336 k.c., nota 4, LEX 2012; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., II FSK 871/14). Podkreślić należy, że spółka A. nie składała informacji w zakresie podatku od nieruchomości i podatku rolnego, jak i nie płaciła tych podatków. Nie dysponowała też dokumentacją dotyczącą nieruchomości, była ona w posiadaniu B. K.. Trudno zatem powiedzieć, aby spółka przejawiała wolę władania nieruchomością dla siebie i w jakiś sposób uzewnętrzniła swoje fizyczne władztwo nad rzeczą. Podkreślić także trzeba, że w odwołaniu od decyzji Wójta B. B. z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r., skarżąca w ogóle nie podnosiła, że opodatkowana nieruchomość znajduje się we władaniu samoistnym spółki A.. Kwestionowała wydaną decyzję z tego powodu, że to nie ona, a inni współwłaściciele prowadzili na niej działalność gospodarczą i to oni powinni uregulować należny podatek. Wskazywała więc, że nieruchomość pozostawała we współwłasności osób fizycznych, a nie w posiadaniu samoistnym spółki A.. Dla uzasadnienia swoich racji dopiero do wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia [...] marca 2020 r. strona załączyła kserokopie umów najmu lokali użytkowych zawarte przez spółkę A. z innymi podmiotami oraz umowy zawarte przez tę spółkę z operatorami, np. usług komunalnych czy telekomunikacyjnych. Należy jednak zauważyć, że z umów tych nie wynika w sposób jasny i niedwuznaczny, że spółka samoistnie władała opodatkowaną nieruchomością, tj. działką nr [...] położoną K. K. przy ul. [...]. Treść tych umów wskazuje, że spółka A. miała swoją siedzibę w K. K. [...] i wynajmowane przez nią lokale znajdowały się na terenie siedziby spółki. Opodatkowana działka znajduje się jednak pod innym adresem. W rezultacie nie można uznać, aby spółka A. była samoistnym posiadaczem działki nr [...] położonej w K. K., i aby decyzja SKO z dnia [...] sierpnia 2019 r. rażąco naruszała prawo w znaczeniu przyjętym w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Nie sposób także nie zauważyć, że kwestia kompletności materiału dowodowego, jak i prawidłowości ustaleń faktycznych podjętych na jego podstawie, nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o powyższy przepis (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2018 r., II FSK 1362/16). Odmienne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że w toku postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, organ podatkowy winien przeprowadzić kompleksowe postępowanie zmierzające do weryfikacji dowodów zebranych w sprawie i ponownej ich oceny w celu ustalenia stanu faktycznego. Tego rodzaju postępowanie sprzeciwia się jednak istocie stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, które winno mieć oczywisty charakter i pozostawać w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2018 r., I FSK 1908/17). W konsekwencji nie można podzielić zarzutu strony co do naruszenia przez organ art. 122, art. 125 § 1 i art. 187 § 1 O.p., z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dowody związane z samoistnym posiadaniem przez spółkę A. nieruchomości skarżąca powinna przedłożyć w postępowaniu zwykłym (wymiarowym). Zdaniem Sądu brak jest również podstaw, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, aby stwierdzić, że decyzja SKO z dnia [...] sierpnia 2019 r. ewidentnie rozstrzyga o prawach i obowiązkach podmiotów, które nie są stronami w rozumieniu art. 133 § 1 O.p., gdyż podatnikiem i stroną postępowania wymiarowego powinna być spółka A.. W tym względzie podkreślić przede wszystkim trzeba, że z rejestru gruntów wynika, iż współwłaścicielami nieruchomości są wskazane osoby fizyczne. Nie zachodzą zatem przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 O.p. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.