II FSK 1300/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Piórkowska, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. sp. z o. o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 1164/05 w sprawie ze skargi W. sp. z o. o. w R. na decyzję S. w C. z dnia 9 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 1 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 1164/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę "W." sp. z o. o. w R. (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z 9 maja 2005 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z 5 stycznia 2004 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: spółka w okresie od 24 marca 2004 r. do 31 października 2004 r. prowadziła działalność gospodarczą na nieruchomości położonej na terenie gminy Kochanowice, której przedmiotem było zaopatrzenie ludności w wodę oraz oczyszczanie ścieków komunalnych. Organy podatkowe ustaliły spółce wysokość podatku od nieruchomości od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 102.218 zł. Za podstawę tego wyliczenia organy przyjęły stawkę (2% wartości budowli) przyjętą przez Radę Gminy K. uchwałą nr [...] z 8 grudnia 2003 r. Podniesiono, że spółka będąc dzierżawcą nieruchomości miała obowiązek - bez wezwania - złożyć w terminie prawidłową deklarację i odprowadzić na rzecz gminy należny podatek. Wskazano także, iż deklaracja przedłożona przez spółkę nie obejmowała okresu dzierżawy nieruchomości za okres wskazany w decyzji, a także na fakt nie uregulowania do dnia wydania decyzji należnego podatku. 3. W skardze spółka wskazała między innymi na: - okoliczności związane z okresem, w którym objęto decyzję, zwłaszcza na moment powstania obowiązku podatkowego, wskazując, że został on określony na 24 marca 2004 r.; - bezzasadność twierdzenia organu podatkowego, że wartość dzierżawionych budowli jest niesporna, - okoliczność, iż także poprzedni użytkownik sieci, którym była osoba fizyczna nie uiszczał podatku od nieruchomości. 4. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał, że spór dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy organy podatkowe zasadnie przyjęły, że dzierżawione od gminy budowle podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2004 r. W związku z tym sąd powołując się na treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 84 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.) wskazał, że bezspornym jest, że spółka prowadziła działalność gospodarczą m.in. w przedmiocie poboru i uzdatniania wody oraz działalności usługowej w zakresie rozprowadzania wody oraz odprowadzenia ścieków. Wskazano, że okoliczności podniesione przez spółkę, a dotyczące specyfikacji istotnych warunków zamówienia, nie stanowią o przesłankach obowiązku podatkowego, a zatem nie mają wpływu zarówno na jego istnienie, jak i wysokość. Materia ta stanowić bowiem może o nienależytym wykonaniu umowy, a roszczenia z niej wynikające mogą być dochodzone bądź w trybie ustawy o zamówieniach publicznych bądź w trybie przepisów kodeksu cywilnego. W żadnej jednak mierze specyfikacja istotnych warunków zamówienia nie ma wpływu na obowiązek podatkowy. Skoro zatem obowiązek podatkowy wynika z regulacji ustawowych, to wypełnienie ustawowej przesłanki rodzi po stronie zobowiązanego obowiązek podatkowy i jak słusznie podniosło SKO w uzasadnieniu decyzji, decyzja podatkowa określająca to zobowiązanie nie kształtowała nowego prawa, określała tylko prawidłową wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r., a więc była decyzją deklaratoryjną potwierdzającą obowiązek prawny spółki wynikający z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd przyjął, że faktycznie w petitum decyzji organu pierwszej instancji wskazano okres od 24 marca 2004 r. do 31 października 2004 r. Jednakże zobowiązanie zostało określone w sposób prawidłowy tj. za okres siedmiu miesięcy co wynika zarówno z wyliczenia, jak i wysokości zobowiązania podatkowego. Organ pierwszej instancji określając to zobowiązanie, jako podstawę wyliczenia przyjął wartość budowli, a następnie wysokość stawki od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak uzyskaną wartość podzielił przez 12 miesięcy, a następnie pomnożył przez okres 7 miesięcy. Bezspornym zatem jest, że określona kwota podatku w wysokości 102.218,00 zł. obejmowała okres siedmiu miesięcy, a zatem zarzut dotyczący przyjęcia niewłaściwego okresu do określenia zobowiązania jest niezasadny. Za nietrafny i pozbawiony podstaw prawnych uznano zarzut dotyczący kwestionowania wartości dzierżawionego majątku oraz dotyczący nieprawidłowego uwzględnienia przez organ pierwszej instancji, okresu od miesiąca sierpnia do października 2004 r. spółka złożyła deklarację, uwzględniając w niej okres trzech miesięcy, od miesiąca sierpnia do miesiąca października zamiast - jak to wcześniej wykazano - od miesiąca kwietnia do miesiąca października 2004 r. zatem zaniżyła należny podatek za okres czterech miesięcy. 5. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości i zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polegającą na pominięciu w ocenie zebranego materiału : - oświadczenia woli organu podatkowego z 30 lipca 2004 r. w którym oświadczył, iż "sprawa podatku od nieruchomości została rozwiązana przez podjęcie przez Radę Gminy K. uchwały o dopłatach do odbiorców taryfowych w kwocie uwzględniającej ten podatek", a następnie wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji z 5 stycznia 2005 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i za okres zarówno przed jak i po złożonym oświadczeniu , a zatem obrazy przepisów art. 56 i następnie kodeksu cywilnego , - przepisów ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664 ze zm., dalej: ustawa) -art. 35 pkt 9 w związku z art. 19 pkt 8 oraz art. 6 a tj. faktu nie ujęcia w sposobie obliczania ceny (Specyfikacja istotnych Warunków Zamówienia) podatku od nieruchomości, którego uwzględnienie w złożonej ofercie spowodowałoby wykluczenie z ubiegania się o udzielenie zamówienia (oferent czyli skarżąca była zobligowana do zgodnego z SIWZ złożenia oferty , czyli bez podatku od nieruchomości) zaś po stronie zamawiającego ustawa ta nakłada określone szczegółowe obowiązki, które wiążą strony uczestniczące w tym przetargu. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że zapis w zaskarżonej decyzji dotyczący terminu początkowego zobowiązania podatkowego jest w świetle zebranego materiału oczywistą omyłką. Zdaniem skarżącej określenie daty początkowej obowiązku podatkowego na 24 marca 2004 r. jest sprzeczne z postanowieniami art. 6 ust. 1. u.p.o.l. i winno skutkować tylko z tego powodu uchyleniem decyzji. W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jej istota mimo przytoczenia obu podstaw kasacyjnych z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dale: p.p.s.a.) sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych, przy czym autor skargi kasacyjnej czyni to nieskutecznie skoro nie wskazuje żadnego przepisu postępowania, który został w sprawie naruszony. Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób jednoznaczny wynika, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania ustaleń faktycznych. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na tej podstawie oznacza, że wnoszący ten środek prawny nie kwestionuje przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, co mogłoby nastąpić w ramach drugiej z wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych, tj. naruszenia prawa procesowego (por. wyrok NSA z 16 czerwca 2005 r. OSK 832/04). Przechodząc do pierwszego z zarzutów naruszenia art. 56 k.c. przez pominięcie w ocenie zebranego materiału oświadczenia woli organu podatkowego z 30 lipca 2004 r. stwierdzić należy, że już z jego treści wynika, iż dotyczy norm prawa procesowego. Aby skutecznie zakwestionować tego rodzaju ocenę autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na odpowiednie przepisy postępowania podatkowego w powiązaniu z właściwymi przepisami procedury sądowej, których naruszenie zadecydowało o nieprawidłowej ocenie dowodów i, że ta nieprawidłowa ocena mogła mieć wpływ na wynik sprawy. Chybiony jest kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 pkt 9 w zw. z art. 19 pkt. 8 oraz art. 6a ustawy. Jak słusznie podkreślił sąd pierwszej instancji specyfikacja istotnych warunków zamówienia pozostaje bez wpływu na powstanie obowiązku podatkowego, a co się z tym wiąże także na jego wysokość. Na wysokość podatku od nieruchomości wpływ ma jedynie, w omawianym przypadku, wartość budowli, stawka podatku określona uchwałą rady gminy oraz okres za jaki podatek jest należny. To, że podatnik uczestniczył w przetargu na dzierżawę i świadczenie usług w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzenie ścieków w gminie na warunkach ustalonych przez ten sam organ, który wydał decyzję w przedmiotowym podatku oraz, że organ ten nie żądał uwzględnienia kwot z tytułu podatku od nieruchomości w oferowanej kalkulacji kosztów nie może stanowić argumentu za brakiem podstaw do określenia tego podatku za wskazany przez stronę okres. W przypadku skarżącej podatek od nieruchomości powstał z mocy prawa i podnoszone przez podatnika okoliczności nie miały na to żadnego wpływu. Organ podatkowy Wójt Gminy K. był zobligowany do wdania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, bowiem podatnik składając zeznanie podatkowe zaniżył należny podatek za okres czterech miesięcy. Obowiązek w podatku od nieruchomości ciążył na podatniku za okres od 1 kwietnia 2004 r. do 31 października 2004 r. tj. za cały okres dzierżawy. Zasadny jest zarzut wadliwego określenia obowiązku podatkowego na dzień 24 marca 2004 r. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. W sprawie niniejszej prawidłową datą powstania tego obowiązku jest dzień 1 kwietnia 2004 r. Okoliczność tę dostrzegł również sąd pierwszej instancji, który zasadnie uznał, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż kwota podatku została ustalona prawidłowo. Ustalając wysokość podatku prawidłowo przyjęto wartość budowli w kwocie 8.761.544 zł. i stawkę podatku w wysokości 2 %. Tak uzyskaną wartość podzielono przez 12 miesięcy, a następnie pomnożono przez 7 miesięcy co w efekcie dało kwotę 102.218 zł. należnego podatku. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.