I SA/Rz 753/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję "Urzędu Celnego", w przedmiocie "ceny zakupionego samochodu" - postanawia - odrzucić skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Celnego, decyzją z dnia (...) czerwca 2011 r., nr (...), określił B. S.-M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, w kwocie 1 363 zł. W piśmie, złożonym w terminie otwartym do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, podatniczka nie zgodziła się z wysokością określonego jej zobowiązania podatkowego, podkreślając że przedmiotowy pojazd nabyła za cenę wynikającą z wystawionej faktury. Wezwaniem z dnia 7 lipca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej, któremu wyżej wymienione pismo zostało przekazane, zwrócił się do B. S.-M. o sprecyzowanie czy stanowi ono odwołanie od wydanej decyzji, a także: wskazanie zarzutów wobec decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, określenie istoty i zakresu żądania, będącego przedmiotem odwołania oraz wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpatrzenia. W związku z tym, że skarżąca nie ustosunkowała się do przedmiotowego wezwania, Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2011 r., nr (...), pozostawił jej pismo – potraktowawszy go jako odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w z dnia 8 czerwca 2011 r. - bez rozpatrzenia, ze względu na niespełnienie wymogów formalnych tego środka odwoławczego, pouczając ją o przysługującej jej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie oraz o terminie i sposobie jej wniesienia. B. S. – M., w terminie otwartym do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej, złożyła, za pośrednictwem tego organu pismo, zatytułowane: "odwołanie do decyzji Urzędu Celnego" podnosząc, że cena zakupionego przez nią pojazdu nie jest w żaden sposób rażąco zaniżona. Dyrektor Izby Celnej, traktując przedmiotowe pismo jako skargę na swoje postanowienie z dnia 8 czerwca 2011 r., przesłał je do Sądu, wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniósł o jej oddalenie. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarządzeniem dnia 4 listopada 2011 r., wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez: oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty wydania zaskarżonego aktu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia wyżej wymienionych braków zostało doręczone skarżącej w dniu 10 listopada 2011 r., natomiast wyznaczony 7- dniowy termin upłynął z dniem 17 listopada 2011 r. Wskazane braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a./ skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (o których mowa w art. 46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W myśl natomiast art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki formalne dotyczą skargi, to zgodnie z art. 58 § pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skarżąca ani w skardze, ani na wezwanie o usunięcie braków formalnych skargi nie wskazała zaskarżonego aktu lub czynności, jak również organu, którego działalność lub bezczynność jest przedmiotem skargi, ponieważ wskazany w treści skargi Urząd Celny nie jest organem podatkowym (art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), gdyż takim organem – rozpatrującym sprawy z zakresu podatku akcyzowego w pierwszej instancji - jest naczelnik urzędu celnego. Ponadto na decyzje wydane przez organ I instancji nie służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przedmiotowej sprawie potencjalnym przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogłoby być postanowienie Dyrektora Izby Celnej z (...) czerwca 2011 r., w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Skarżąca jednakże w skardze w jakikolwiek sposób nie wskazała tego aktu ani też organu od którego ten akt pochodzi. Nawet treść sformułowanej – nieudolnie pod względem redakcyjno –gramatycznym skargi – w żaden sposób nie wskazuje, że jej przedmiotem jest postanowienie organu II instancji z 8 czerwca 2011 r. Powtórzyć należy, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, a także numeru i daty wydania zaskarżonego aktu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie było jasne, czytelne i precyzyjne, zawierało właściwe pouczenie o skutkach nieusunięcia wymienionych braków. Skarżąca jednak nie uzupełniła tych braków, a więc Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.