II SA/Kr 446/22

SENTENCJA Dnia 21 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewody z dnia 21 lutego 2022 roku, znak: [...] w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości, skargę oddala. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez A. A. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 21 lutego 2022 roku, znak: WS-VI.7536.1.36.2021.PB utrzymująca w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z dnia 11 maja 2021 roku, znak: SGG.6821.23.2020, zezwalającą na niezwłoczne zajęcie przez Gminę P. części nieruchomości gruntowej stanowiącej części działek [...] o całkowitej powierzchni 0,1692 ha i działki nr [...] jednostka ewidencyjna P. obręb P. , w zakresie zgodnym z decyzją Starosty Oświęcimskiego znak: SGG.6821.23.2020 z dnia 10 maja 2021 roku. Niezależnie od powyższej decyzji, skarżący w złożonej skardze zaskarżył ponadto jeszcze decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lutego 2022 roku, znak: WS-VI.7536.1.51.2021.PB utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z dnia 10 maja 2021 roku, znak: SGG.6821.23.2020, którą ograniczono sposób korzystania z części działek skarżącego to jest działki nr [...] o całkowitej powierzchni 0,1692 ha i działki nr [...] o całkowitej powierzchni 0,5761 ha, poprzez udzielenie Gminie P. zezwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej, w ramach inwestycji celu publicznego pn. "Budowa kanalizacji sanitarnej dla Gminy P. wraz z przyłączami do budynków – etap IV, V, VI obejmujący obszar części P. i całość P. . Kanalizacja sanitarna – etap V". Skarga na wskazaną decyzja z dnia 10 maja 2021 roku była rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postępowaniu prowadzonym pod sygn. II SA/Kr 466/22. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 21 lutego 2022 roku została wydana w następujących okolicznościach. Gmina P. realizuje w oparciu o ostateczną i prawomocną decyzję Starosty Oświęcimskiego nr 208/09 z dnia 2 kwietnia 2009 roku, zmienioną decyzją Starosty Oświęcimskiego nr 406/21 z dnia 2 czerwca 2021 roku inwestycję pn. "Budowa kanalizacji sanitarnej dla Gminy P. wraz z przyłączami do budynków – etap IV, V, VI obejmujący obszar części P. i całość P. . Kanalizacja sanitarna – etap V". Roboty budowane realizowane w ramach tej inwestycji przewidywały między innymi budowę sieci kanalizacji sanitarnej, która przebiegać ma po działkach należących do skarżącego, to jest działkach nr [...] i nr [...] znajdujących się w miejscowości P. . Skarżący pierwotnie, pismem z dnia 29 kwietnia 2008 roku (k. 2 a.a. Starosty), wyraził zgodę na poprowadzenie po jego działkach m.in. nr [...] i [...] zgodnie z projektem urządzeń kanalizacyjnych. Wskazane w decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 21 lutego 2022 roku, znak: WS-VI.7536.1.36.2021.PB działki nr [...] i [...] powstały w wyniku podziału działki nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...], po uprzednim zniesieniu do niej działki nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...] Na etapie realizacji inwestycji skarżący sprzeciwiał się już poprowadzeniu po jego działkach wskazanych urządzeń kanalizacyjnych. W związku z tym, pismami z dnia 10 sierpnia 2020 roku (k. 4 a.a. Starosty) oraz 9 września 2020 roku (k. 3 a.a. Starosty) Wójt Gminy P. wezwał skarżącego do zaprzestania działań prowadzących do wstrzymywania robót przez wykonawcę. Wezwał go także do podjęcia rokowań i zawarcia porozumienia w tej kwestii oraz wskazał, że w związku z brakiem zgody skarżącego na realizację przedmiotowej inwestycji wystąpi do Starosty Oświęcimskiego o wydanie decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości celem ukończenia budowy kanalizacji. Następnie pismem z dnia 6 października 2020 roku Wójt Gminy P. złożył wniosek do Starosty Oświęcimskiego o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie budowy kanalizacji zgodnie z projektowanym i uzgodnionym przebiegiem m.in. na działkach nr [...], [...] polegającej na wykonaniu wykopu technologicznego o wymiarach szer. 1,4m, dł. 135m i objęcie przedmiotową decyzją prawa wstępu na wskazaną nieruchomość w celu wykonania prac budowlanych przy użyciu niezbędnego sprzętu mechanicznego oraz udzielenie prawa wstępu na wskazaną nieruchomość w celu wykonania prac konserwacyjnych, eksploatacyjnych i związanych z usuwaniem awarii przedmiotowego odcinka kanalizacji. W toku postępowania toczącego się przed Starostą skarżący wskazywał, w tym również podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 3 lutego 2021 roku, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie kanalizacji sanitarnej po swojej nieruchomości (k. 130 a.a. Starosty). Skarżący podnosił także, że przewidziane w projekcie studzienki są przewidziane do montażu w pasie drogowym, a nie w polu ornym. Decyzją z dnia 10 maja 2021 roku Starosta Oświęcimski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części działki nr [...] i działki nr [...], (powstałych z podziału działki [...] objętej księgą wieczystą nr [...] po uprzednim zniesieniu do niej działki nr [...]/ objętej księgą wieczystą nr [...]), stanowiących własność Pana A. A., poprzez udzielenie Gminie P. zezwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej, w ramach inwestycji celu publicznego pn.: "Budowa kanalizacji sanitarnej dla Gminy P. wraz z przyłączami do budynków - etap IV, V, VI obejmujący obszar części P. i całości P. . Banalizacja sanitarna P. - etap V" na części działki nr [...], w strefie kontrolowanej - pasie technologicznym (niezbędnej do obsługi eksploatacyjnej kanalizacji o powierzchni 99,9 m2 (o szerokości 2,5 m - po l,25m od osi kanalizacji) oraz pasie montażowym na czas przeprowadzenia prac budowlanych i na części działki nr [...] w strefie kontrolowanej (niezbędnej do obsługi eksploatacyjnej kanalizacji o powierzchni 227,8 m2 (o szerokości 2,5 m - po l,25m od osi kanalizacji) oraz pasie montażowym na czas przeprowadzenia prac budowlanych o powierzchni 902,1 m2. Następnie po rozpoznaniu wniosku Wójta Gminy P. decyzją z dnia 11 maja 2021 roku Starosta Oświęcimski udzielił zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przez Gminę P. części nieruchomości składającej się z części działek nr [...] i [...] w zakresie zgodnym z decyzją Starosty Oświęcimskiego z dnia 10 maja 2021 roku. W uzasadnieniu do decyzji z dnia 11 maja 2021 roku organ wskazał, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone m.in. tylko po uprzednim wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z tej nieruchomości. Przy czym, jeżeli spełnione zostały przesłanki określone w art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899), to wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne. Organ podniósł także, że decyzja warunkująca wydanie niniejszej decyzji, to jest decyzja Starosty Oświęcimskiego znak SGG.6821.23.2020 z dnia 10 maja 2021 r. ograniczająca sposób korzystania z części nieruchomości, została wydana. W ocenie Organu I instancji, wniosek Gminy P. o udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, uzasadnia ważny interes gospodarczy, a także interes społeczny. Powołując się na orzecznictwo Starosta zaznaczył, że "Korzyści społeczne i gospodarcze, jakie płyną z realizacji sieci kanalizacyjnej, są niewątpliwe i powszechnie znane. Należy do nich zaliczyć podwyższenie standardu życia mieszkańców, zmniejszenie zanieczyszczeń odprowadzanych do środowiska, poprawę jakości wód powierzchniowych i podziemnych oraz gleby, czy likwidację uciążliwych zapachów, które powstają przy odprowadzaniu ścieków do rowów czy szamb. Korzyści ekonomiczne z realizacji tej inwestycji to wszystkim zmniejszenie strat w środowisku oraz strat wody dostarczanej odbiorcom, nie atrakcyjności inwestycyjnej terenu, a także stworzenie dogodnych warunków dla i budownictwa jednorodzinnego" (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Lublinie z dnia 14 kwietnia 2016 roku, sygn. II SA/Lu 163/16). Organ wskazał, że budowa kanalizacji sanitarnej stanowi niewątpliwie ważny interes społeczny. Z przedłożonej do akt sprawy mapy zasadniczej z przebiegiem projektowanej sieci kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] i nr [...] wynika, że przeprowadzenie kanalizacji sanitarnej na częściach tych działek umożliwi podłączenie do sieci kanalizacyjnej 5 budynków mieszkalnych (budynki mieszkalne zlokalizowane na działkach nr [...], [...], nr [...], nr [...], nr [...]). Z pisma z dnia 15 grudnia 2020 r. jak również ornej do niego mapy wynika, że kanalizacja sanitarna została już wykonana na działkach sąsiednich tj. na działce nr [...] do granicy z działką nr [...]. W piśmie z dnia 15 grudnia 2020 r. Gminy P. mowa jest o ok. 12 budynkach, niemniej jednak wynikało to wówczas z faktu, że na tamtą chwilę wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania objęty były również działki nr [...] [...] obręb P.. Wobec tych działek postępowanie umorzono. Natomiast brak zgody pana A. A. na realizację inwestycji na jego nieruchomości uniemożliwia dokończenie inwestycji i oddanie jej do użytkowania. Nie bez znaczenia – jak wskazał organ I instancji – jest również okoliczność, że Gmina do wykonania całego zadania ""Budowa kanalizacji sanitarnej dla Gminy P. - etap IV, V" zobowiązana jest umową nr POIS.02.03.00-00-0205/16-00 zawartą z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) dofinansującym powyższe zadanie. Jak ustalono, termin realizacji kanalizacji sanitarnej i wydatkowania otrzymanego został przesunięty do 30 czerwca 2021 r. Pierwotnie wyznaczony termin zakładał realizację inwestycji do 31.12.2020 r. Wskazano także, że sieć kanalizacji sanitarnej na przedmiotowych działkach jest integralną częścią całego systemu i niezrealizowanie tych odcinków spowoduje brak możliwości przyłączenia ok. 5 budynków do sieci, a co za tym idzie zmniejszenie efektu ekologicznego (wskaźnika) zamierzenia. Ze względu na liniowy charakter inwestycji, brak możliwości budowy odcinka kanalizacji na działkach pana A. A. spowoduje brak możliwości oddania do użytkowania całej inwestycji i narazi Gminę P. na znaczne straty finansowe (zwrot części dofinansowania), wynikające nieterminowej realizacji przedmiotowej inwestycji, co uderzy w finanse Gminy. Organ wskazał także, że na zasadzie analogii można tutaj przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 69/13 z dnia 23 kwietnia 2013 r., w uzasadnieniu do którego wskazano, że "pokrycie ze środków Unii Europejskiej 85% kosztów realizacji inwestycji, leży w interesie społecznym oraz stanowi również ważny interes strony i ważny interes gospodarczy i to nie tylko spółki, ale również pośrednio jednostki samorządu terytorialnego tj. gminy, jak i samych członków wspólnoty samorządowej. Zakończenie inwestycji w terminie umożliwi sfinansowanie znacznej części kosztów ze środków unijnych, co odciąży budżet spółki z konieczności pokrycia całości kosztów inwestycyjnych." W niniejszej sprawie, w ocenie organu, zachodzi ważny interes gospodarczy jak i ważnym interes społeczny uzasadniający wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności. Terminowa realizacja całości inwestycji pozwoli uniknąć zwrotu części dofinansowania i znacznych strat finansowych dla Gminy P. (interes gospodarczy). Natomiast interes społeczny opisano powyżej wskazując na korzyści płynące z budowy kanalizacji sanitarnej. Od powyższej decyzji Starosty z dnia 11 maja odwołanie wniósł skarżący, podnosząc zarzuty "rażącego naruszenia prawa w trakcie postępowania administracyjnego jak i całkowicie bezprawne uzasadnienie decyzji". Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 21 lutego 2021 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 11 maja 2021 roku. W uzasadnieniu do wydanej decyzji, wskazano że zaskarżona decyzja organu I instancji została poprzedzona wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzją z 10 maja 2021 r. znak: SGG.6821.23.2020, w której Starosta Oświęcimski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowe nieruchomości. Organ podkreślił także subsydiarny charakter decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości. Na postawie akt sprawy o sygn.: WS-VI.7536.1.51.2021.PB organ II instancji ustalił, że decyzja Wojewody Małopolskiego z 14 lutego 2022 r. znak: WS-VI.7536.1.51.2021.PB nie stała się jak dotąd wykonalna, w związku z czym nie ma przeszkód, aby sprawa wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości mogła zostać merytorycznie rozpatrzona, bowiem zezwolenie takie służyć ma przystąpieniu do realizacji inwestycji objętej decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy wykonanie wydanej w tym zakresie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. zostało z mocy prawa odsunięte w czasie. Organ II instancji wskazał, iż przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisu art. 108 § 1 k.p.a., bowiem wprowadza samodzielną, nieznaną kodeksowej regulacji przesłankę "ważnego interesu gospodarczego". Występujący z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wójt Gminy P. w piśmie z 6 października 2020 r. (uzupełnionym pismem z 15 grudnia 2020 r.) wyjaśnił, iż do wykonania całego zadania "Budowa kanalizacji sanitarnej na terenie Gminy P. - etap IV i V" zobowiązana jest Gmina umową POIS.02.03.00-00-0205/16-00 z dnia 26 maja 2017 roku z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej dofinansowującej ww. zadanie. Zgodnie z umową instytucja wdrażająca może dokonać pomniejszenia dofinansowania Projektu proporcjonalnie do stopnia niepełnego wykonania wskaźnika lub nieterminowego wykonania wskaźnika lub zwrotu części dofinansowania. Pomimo podejmowanych przez Gminę P. prób porozumienia z właścicielem przedmiotowych działek (który wcześniejszej udzielił zgodę na przeprowadzenie planowanej inwestycji w obrębie m. in. działek nr [...] i [...], poł. w jedn. ewid. P. obręb P. ) w efekcie końcowym nie udało się uzyskać zgody na przeprowadzanie robót związanych z wykonaniem odcinka kanalizacji sanitarnej z uwagi na wycofanie przez właściciela udzielonej wcześniej zgody na przeprowadzenie budowy odcinka sieci kanalizacji sanitarnej na przedmiotowych działkach. W ocenie Wojewody Małopolskiego realizacja powyższej inwestycji publicznej, spełnia przesłankę ważnego interesu gospodarczego, co uzasadnia utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który w złożonej skardze zaskarżył zarówno decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 lutego 2022 roku, znak: WS-VI.7536.1.36.2021.PB utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z dnia 11 maja 2021 roku zezwalającą na niezwłoczne zajęcie przez Gminę P. części nieruchomości składającej się z części działek nr [...] i [...] w zakresie zgodnym z decyzją Starosty Oświęcimskiego z dnia 10 maja 2021 roku, jak i decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lutego 2022 roku, znak: WS-VI.7536.1.51.2021.PB utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z dnia 10 maja 2021 roku orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z części działek skarżącego to jest nr [...] o całkowitej powierzchni 0,1692 ha i nr [...] o całkowitej powierzchni 0,5761 ha, poprzez udzielenie Gminie P. zezwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej, w ramach inwestycji celu publicznego pn. "Budowa kanalizacji sanitarnej dla Gminy P. wraz z przyłączami do budynków – etap IV, V, VI obejmujący obszar części P. i całość P. . Kanalizacja sanitarna – etap V". W skardze skarżący podniósł liczne zarzuty, wskazując że: 1) ograniczenie, w drodze decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lutego 2022 roku sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego nastąpiło niezgodnie z planem miejscowym, 2) powoływany przez Starostę Oświęcimskiego art. 143 ust. 2 u.g.n. dotyczy udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej a nie prawa do umieszczania tych urządzeń w gruncie, 3) organy nieprawidłowo umiejscawiają lokalizację studzienki, 4) niesłusznie Wojewoda podnosi, iż nieruchomości skarżącego stanowią tereny komunikacji drogowej, 5) projektowane studzienki kanalizacyjne nie mogą być wykonane na działkach skarżącego, a to z tego powodu, że nie istnieją, zgodnie z prawem, studzienki kanalizacyjne które można montować w polu ornym i zlokalizowanie ich na działkach skarżącego będzie stanowiło naruszenie zarówno przepisów dotyczących wyrobów budowlanych jak i dotyczących ochrony środowiska, 6) doszło do naruszenia przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, które nakazują ograniczanie przeznaczenia gruntów rolnych klasy I-III na cele nierolnicze. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej też jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Wobec tego, że nie wszystkie strony wskazały, że mają możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie w systemie zdalnym, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że złożona skarga w całości skupia się wyłącznie na zarzutach, które są podnoszone pod adresem decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lutego 2022 roku, znak: WS-VI.7536.1.51.2021.PB utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z dnia 10 maja 2021 roku, znak: SGG.6821.23.2020 orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z części działek skarżącego. Natomiast przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 21 lutego 2022 roku, znak: WS-VI.7536.1.36.2021.PB utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z dnia 11 maja 2021 roku, znak: SGG.6821.23.2020 zezwalająca na niezwłoczne zajęcie przez Gminę P. części nieruchomości skarżącego. Z tego powodu na gruncie niniejszej sprawy, wszystkie podniesione zarzuty skargi nie mogą zostać uznane za słuszne. Nie mają bowiem znaczenia dla decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przez Gminę P. części nieruchomości skarżącego, zarzuty dotyczące m.in. niezgodności ograniczenia z planem miejscowym zamierzonej inwestycji czy też planowanego zamontowania w polu ornym studzienek, które zdaniem skarżącego mogą być montowane jedynie w pasie drogowym. Podkreślić trzeba, że zaskarżona decyzja Wojewody z dnia z dnia 21 lutego 2022 roku została wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U z 2021 roku, poz. 1899 ze zm.) – dalej jako "u.g.n.", zgodnie z którym "w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności." Decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa, unormowanej w art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. np. uzasadnienie do wyroków NSA z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2080/17, z dnia 13 lipca 2021 roku, sygn. I OSK 2611/20). Oznacza to, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wydana dopiero po wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, przy zachowaniu dodatkowych warunków, o których poniżej. Na gruncie niniejszej sprawy Starosta Oświęcimski wydał jednak najpierw decyzję z dnia 10 maja 2021 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z części działek skarżącego, a dopiero następnie decyzją z dnia 11 maja 2021 roku orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżącego. Powyższe stanowi zatem wypełnienie wskazanego, ustawowego warunku, dla możliwości wydania tej decyzji. Ponadto, jak wynika z brzmienia art. 124 ust. 1a u.g.n., zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wydaje się w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a., to znaczy wtedy gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony lub w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Przy czym jak zauważa się w judykaturze, przesłanki "ważnego interesu gospodarczego" i "interesu społecznego" mogą się przenikać i można je kwalifikować łącznie. Podzielić należy stanowisko, że ze stylistyki przepisu art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że przesłanki w nim wymienione traktować należy rozłącznie, co wynika z użycia z użycia spójnika "lub". To z kolei oznacza, że wystąpienie którejkolwiek z nich skutkuje spełnieniem dyspozycji uregulowanej tym przepisem i uzasadnia wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA z dnia 23 stycznia 2019 roku, sygn. I OSK 739/18, z dnia 14 listopada 2019, sygn. I OSK 1834/18). Zapewnienie dostępu do kanalizacji sanitarnej realizowane, jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy, na skalę lokalną, bo obejmującą obszar w zasadzie całej gminy, ujmowane w kontekście postępu i rozwoju cywilizacyjnego, należy kwalifikować jako ważkie zadanie publiczne. Dostęp do kanalizacji sanitarnej, z jednej strony w sposób istotny zwiększa komfort mieszkańców, z drugiej natomiast pozwala na efektywne gospodarowanie ściekami, zapewniając na wyższym poziomie dbałość o środowisko naturalne. Zaznaczyć także należy, że zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji publicznej, której charakter bezpośrednio związany jest z powszechnym korzystaniem przez mieszkańców gminy z planowanej kanalizacji. Przedmiotowa inwestycja lokalnie będzie wykorzystywana dla dobra powszechnego. Przez powszechność należy rozumieć dużą liczbę osób przebywających lub zamieszkujących na danym terytorium (wszystkich lub większość) (por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2018 roku, sygn. II SA/Kr 1599/17). Podejmowanie zatem działań zmierzających do powszechniejszego zapewnienia dostępu do kanalizacji z pewnością leży w interesie społecznym i uzasadnia w świetle art. 124 ust. 1a u.g.n. wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie bez znaczenia jest również okoliczność, zawarcia przez gminę umowy z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na dofinansowanie przedmiotowej inwestycji. Poszczególne odcinki sieci kanalizacyjnej są integralną częścią całego systemu kanalizacyjnego i niezrealizowanie odcinka sieci na przedmiotowych działkach może skutkować zmniejszeniem uzyskanego dofinansowania projektu lub zwrotu części uzyskanego dofinansowania, co stanowi również o wypełnieniu przesłanki ważnego interesu gospodarczego. Ze względu na powyższe, skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.