II SA/Sz 745/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2020 r., T. A. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wójta Gminy K. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w związku ze sprawowaniem przez nią osobistej opieki nad jej niepełnosprawną matką – M. W.. Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 2 i 3, art. 17 ust. 1 i 5, art. 20 ust. 3, art. 32 ust. 1,1b,1c i 1d ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111), dalej przywoływana jako: "u.ś.r.", odmówił przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz przedstawił stan faktyczny sprawy. Z uzasadnienia wynika, że powodem odmowy przyznania świadczenia jest fakt, iż T. A. ma ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Tym samym, w ocenie organu I instancji, spełniona została przesłanka negatywna wymieniona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Ponadto, powodem odmowy stronie wnioskowanego świadczenia był fakt, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność M. W.. Od powyższej decyzji T. A. wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, poprzez zastosowanie art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP; - prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w związku z art. 32 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, co doprowadziło do nieprzyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego przynajmniej w części stanowiącej różnicę między kwotą świadczenia pielęgnacyjnego, a uzyskiwanym przez nią rodzicielskim świadczeniem uzupełniającym, mimo istnienia wszystkich przesłanek do przyznania świadczenia; - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ostatecznie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, poprzez ustalenie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 17 ust.1, ust. 1b i ust. 5 u.ś.r i wskazał, że aby otrzymać świadczenie pielęgnacyjne należy spełniać przesłanki wymienione w art. 17 ust. 1, a ponadto nie mogą zaistnieć przesłanki zawarte w art. 17 ust. 5 ustawy. Kolegium wyjaśniło, że do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca dołączyła kopię orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...] lutego 2011 r. o niepełnosprawności, zgodnie z którym jej matka M. W. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, przy czym orzeczenie wydano na stałe. W orzeczeniu tym podano także, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, a znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od dnia [...] listopada 2010 r. Z akt przedmiotowej sprawy wynika nadto, że Skarżąca ma ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego od dnia [...] marca 2019 r. W aktach sprawy znajduje się kopia decyzji ZUS o przyznaniu świadczenia z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji zakwestionowaną decyzją odmówił przyznania stronie wnioskowanego świadczenia, między innymi z uwagi na fakt, iż nie da się ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność jej matki, a zatem nie jest spełniona przesłanka dotycząca wieku, w którym powstała niepełnosprawność osoby, nad którą sprawowana jest opieka, wymieniona w art. 17 a ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. W ocenie Kolegium, wskazany fakt nie może jednak stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia. Orzekając w przedmiotowej sprawie należy mieć bowiem na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13, w którym Trybunał stwierdza między innymi, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Organ wskazał, że z unormowaniami tymi koresponduje właśnie art. 17 ust. 1, ust. 1a i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Tym samym przepisy te, w konfrontacji z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jednoznacznie wskazują katalog osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji - według kolejności tego zobowiązania (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt 3804/18, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kolegium podkreśliło, że zgodnie z orzecznictwem wojewódzkich sądów administracyjnych, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmownej na tej części przepisu art. 17 ust. 1b pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ I instancji zakwestionowaną decyzją odmówił przyznania stronie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, także z uwagi na fakt, iż została spełniona negatywna przesłanka uniemożliwiająca przyznanie tego świadczenia, wymieniona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, a mianowicie T. A. - osoba sprawująca opiekę, ma ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego od dnia [...] marca 2019 r., co wynika z akt sprawy. Jest to przesłanka negatywna uniemożliwiająca przyznanie stronie świadczenia pielęgnacyjnego. Podsumowując, Kolegium wskazało, że przytoczone przepisy u.ś.r. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a decyzje wydawane na ich podstawie - decyzji tzw. związanych. Ani zatem organ I instancji, ani też Kolegium nie mają możliwości przyznania świadczeń opiekuńczych, gdy zgodnie z nimi świadczenia te nie przysługują i przy orzekaniu nie mogą brać pod uwagę żadnych szczególnych okoliczności istniejących w sprawie - nie działają bowiem tutaj w ramach uznania administracyjnego. Niezadowolona z treści rozstrzygnięcia Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 32 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, co doprowadziło do nieprzyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego przynajmniej w części stanowiącej różnicę między kwotą świadczenia pielęgnacyjnego, a rodzicielskim świadczeniem uzupełniającym uzyskiwaną przez nią, mimo istnienia wszystkich przesłanek do przyznania świadczenia; - naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego, brak ustalenia różnicy wysokości świadczeń - rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego w stosunku do świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji brak rozważenia, czy różnica wysokości świadczeń - rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego wnioskodawczym w stosunku do świadczenia pielęgnacyjnego, uzasadnia przyznanie tego świadczenia chociażby w części stanowiącej tę różnicę oraz naruszenie tego przepisu poprzez brak uwzględnienia przy orzekaniu interesu społecznego i słusznego interesu strony, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżąca wskazała, że organ odwoławczy odmówił przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z powodu pobierania przez nią rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, co zdaniem organu stanowi negatywną przesłankę do przyznania przedmiotowego świadczenia z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy. Podkreśliła, że na potrzebę zastosowania dyrektyw wykładni systemowej, celowościowej oraz funkcjonalnej w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Go 833/18 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. III SA/Kr 137/19. W wyrokach tych sądy stanęły na stanowisku, zgodnie z którym zastosowanie powyższych reguł interpretacyjnych w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale do wysokości tej emerytury. Oba sądy zwróciły uwagę, że w dacie uchwalenia ustawy o świadczeniach rodzinnych wysokość ówczesnego świadczenia pielęgnacyjnego była kwotą niższą niż ówczesna wysokość świadczeń wyłączających prawo do tego świadczenia. Podkreślono, że relacja ta utrzymywała się aż do 1 maja 2014 r., kiedy to świadczenie pielęgnacyjne wzrosło do 800 zł i stało się nieznacznie wyższe od najniższej emerytury, a następnie było waloryzowane i obecnie jest już niemal dwukrotnie wyższe od otrzymywanej przez skarżącą najniższej emerytury (wysokość świadczenia pielęgnacyjnego - 1583 zł, wysokość najniższej emerytury - 878 zł). Wskazano, że intencją ustawodawcy wprowadzającego to wyłączenie było aby uprawniony opiekun nie pobierał świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy otrzymuje świadczenie wyższe. Jednak odczytanie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w obecnych realiach - jako pozbawiającego w całości świadczenia pielęgnacyjnego także opiekuna otrzymującego świadczenie znacznie niższe, wymagałoby jednoznacznego potwierdzenia przez dyrektywy wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej. Powyższy pogląd w całości podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r., I OSK 757/19 (LEX nr 2724028). Skarżąca zwróciła uwagę, że w pobiera rodzinne świadczenie uzupełniające, które to ma zapewnić niezbędne środki utrzymania osobom, które zrezygnowały z zatrudnienia, aby wychowywać dzieci lub z tego powodu w ogóle go nie podjęły. W ocenie Skarżącej, za prawidłową uznać należy tezę, że narusza zasadę równości taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., która pozbawia w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do emerytury w wysokości niższej niż to świadczenie. Wszak zgodnie z tą zasadą wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jaki faworyzujących. Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Na poparcie powyższego stanowiska powołała wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 9 marca 1988 r., sygn. akt U 7/87; z dnia 6 maja 1998 r., sygn. akt K 37/97; z dnia 20 października 1998 r., sygn. akt K 7/98; z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt P 6/98; z dnia 4 stycznia 2000 r., sygn. akt K 18/99; z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt K 10/00; z dnia 21 maja 2002 r., sygn. akt K 30/01; z dnia 28 maja 2002 r., sygn. akt P 10/01 oraz z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt SK 53/12). Zdaniem Skarżącej, w przedmiotowej sprawie organy całkowicie pominęły okoliczność ustalenia różnicy wysokości świadczeń, tj. rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego w stosunku do świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji nie rozważyły, czy różnica wysokości świadczeń, uzasadnia przyznanie tego świadczenia chociażby w części stanowiącej tę różnicę. Organy w zaskarżonej decyzji nie uwzględniły również interesu społecznego i słusznego interesu strony, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Dokonana przez Sąd analiza zgodności zaskarżonej decyzji z prawem wykazała, że akt ten nie narusza przepisów wskazywanych w skardze, ani innych przepisów prawa w taki sposób, że konieczne byłoby jej wyeliminowanie z obiegu prawnego. Stąd też skarga podlegała oddaleniu. W badanej sprawie Skarżąca domagała się przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nad niepełnosprawną matką. Organ I instancji odmówił przyznania świadczenia z dwóch powodów: po pierwsze dlatego, że nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, a po wtóre z tego względu, że Skarżąca od dnia 1 marca 2019 r. ma ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania świadczenia z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji co do zasadności odmowy przyznania świadczenia na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r. przedstawiając w tym zakresie wyczerpującą argumentację, którą Sąd w pełni podziela. W odniesieniu natomiast do przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.. organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy K. uznając, że ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego stanowi przeszkodę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Na podstawie atr. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a przywołanej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Przepis ten w sposób jednoznaczny definiuje krąg osób, którym świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. W kręgu tym ustawodawca uwzględnił osoby, które mają ustalone prawo do wymienionych w treści przepisu świadczeń, w tym również rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Nie ulega, zdaniem Sądu wątpliwości, że osoby posiadające ustalone prawo do wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczeń nie mogą skutecznie ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd nie podzielił argumentacji Skarżącej, iż w takiej sytuacji, gdy wysokość otrzymywanego przez nią uzupełniającego świadczenia rodzicielskiego jest niższa aniżeli wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, jest ona uprawniona do otrzymania tego świadczenia w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy tymi świadczeniami. Jak wynika z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym (Dz. U. z 2019 r. poz. 303), dalej jako "u.r.ś.u.", celem świadczenia jest zapewnienie niezbędnych środków utrzymania osobom, które zrezygnowały z zatrudnienia lub innej działalności zarobkowej albo ich nie podjęły ze względu na wychowywanie dzieci. Zatem jednym z warunków przyznania świadczenia jest rezygnacja, bądź niepodjęcie zatrudnienia w związku z koniecznością wychowywania dzieci. Rezygnacja z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest również jednym z warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, aby opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem w jakimś stopniu zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba opiekująca się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi strat finansowych spowodowanych rezygnacją z zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 3051/12 i z dnia 18 maja 2020 r. I OSK 1662/19, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro więc Skarżąca zrezygnowała z podjęcia zatrudnienia w związku z koniecznością wychowywania dzieci i wnioskiem z dnia 11 marca 2019 r. zwróciła się o przyznanie świadczenia z tego tytułu, to trudno przyjąć, że rezygnacja z zatrudnienia nastąpiła ponownie w 2020 r., a jej przyczyną była konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Dalej wyjaśnić należy, że ustawa o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym jest stosunkowo nowym aktem prawnym i w związku z jej wejściem w życie ustawodawca, w art. 19 pkt 3 tej ustawy, dokonał jednocześnie zmiany art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., dodając do kręgu osób, które nie mogą otrzymać świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Ustalając wysokość tego świadczenia w art. 7 ust. 1 u.r.ś.u. przewidziano, że nie może być ona wyższa od najniższej emerytury. W przypadku pobierania emerytury lub renty, w wysokości niższej od najniższej emerytury, świadczenie stanowi dopełnienie jej wysokości do wysokości najniższej emerytury (ust. 2 przywołanego przepisu). Ustalając wysokość rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego ustawodawca miał świadomość tego, że wysokość świadczenia pielęgnacyjnego ustalona na 2019 r. obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 listopada 2018 r., w sprawie kwoty świadczenia pielęgnacyjnego w 2019 r., (M.P. z 2019 r. poz. 1099) na kwotę 1583,00 zł jest wyższa aniżeli wysokość najniższej emerytury wynosząca 1100,00 zł, wynikająca z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 39) - świadczenie w takiej wysokości otrzymała Skarżąca. Jednocześnie ustawodawca nie przewidział w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych opisanego wyżej mechanizmu z art. 7 ust. 2 u.r.ś.u., pozwalającego na wypłatę osobie uprawnionej różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego i otrzymywanego rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego uznając, że posiadanie ustalonego prawa do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego stanowi przeszkodę w uzyskaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd nie podzielił poglądu Skarżącej, iż w badanej sprawie należałoby rozważyć możliwość zastosowania takiej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a, która pozwalałaby na przyjęcie, że przepis ten wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do wysokości otrzymywanego świadczenia rodzicielskiego, która to wykładnia była stosowana przez sądy administracyjne w sprawach, w których osoby ubiegające się o świadczenie pielęgnacyjne otrzymywały najniższą emeryturę. Zdaniem sądu bowiem, przywoływane przez Skarżącą tezy orzeczeń wydanych w tych sprawach nie znajdują prostego przełożenia na sytuację skarżącej, przede wszystkim z tego względu, że dotyczą innego rodzajowo świadczenia i stosowanej przez sądy historycznej wykładni przepisu, która w realiach niniejszej sprawy nie może znaleźć zastosowania, bowiem dotyczy świadczenia, które w dacie wejścia w życie ustawy o świadczeniach rodzinnych nie istniało. Orzeczenia te nie znajdują zastosowania w badanej sprawie również i dlatego, że – jak już wyżej wskazano, określając wysokość rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego ustawodawca świadomie ustalił ją na poziomie niższym, aniżeli wysokość świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro tak i skoro jednocześnie ustawodawca wykluczył osoby otrzymujące to świadczenie z kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, to znaczy, że świadczenie to nie mogło zostać skarżącej przyznane ani w całości, ani w części. Nie doszło zatem do naruszenia art., 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w sposób wskazywany w skardze. Podobnie Sąd nie dostrzegł naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo i organ dokonał właściwej jego oceny. Swoje stanowisko w sprawie organ uzasadnił wskazując przepisy prawa, które znalazły zastosowanie oraz powołując się na orzecznictwo, które – zdaniem organu, należało w sprawie uwzględnić. Stąd też niezasadny okazał się zarzut naruszenia art., 107 § 3 k.p.a. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t. ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.