I SA/Gd 420/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skarg A.K. i K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 28 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargi. UZASADNIENIE A. K. oraz K. K. wnieśli skargi na postanowienie z 28 lutego 2018 r., którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 21 grudnia 2017 r. w przedmiocie zarzutów wniesiony przez skarżących A. K. i K. K. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-3, pkt 6, pkt 8 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako u.p.e.a., w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z 21 kwietnia 2017 r. Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach: Decyzją z dnia 28 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 22 kwietnia 2016 r. i określił skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w wysokości 65.256 zł, wysokość odsetek za zwłokę na dzień terminu złożenia zeznania podatkowego za 2012 r. od niezapłaconej w terminie płatności zaliczki na podatek za styczeń 2012 r. w kwocie 591 zł i listopad 2012 r. w kwocie 124 zł. Wyrokiem z 31 stycznia 2018 r. I SA/Gd 669/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi wniesione na ww. decyzję przez skarżących. Złożone w toku postępowania wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały prawomocnie oddalone (postanowieniem z 22 listopada 2017 r. sygn. II FZ 709/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił bowiem zażalenie na postanowienie WSA w Gdańsku z 23 czerwca 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji). Dnia 21 kwietnia 2017 r. wierzyciel Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] (będący jednocześnie organem egzekucyjnym) wystawił tytuły wykonawcze o numerach [...] i [...]; jako podstawę organ wskazał decyzję z 28 lutego 2017 r. Odpis przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono każdemu ze skarżących 30 czerwca 2017 r. Jednocześnie skarżącemu doręczono odpisy zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Spółdzielczym w K. oraz Banku Spółdzielczym w B., zaś skarżącej – odpis zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Odpisy zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w ww. bankach zostały doręczone skarżącej odrębną przesyłką. Pismami z 5 lipca 2017 r. skarżący zgłosili zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wnosząc o jego umorzenie oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu ostatecznego rozpatrzenia zarzutów. Jako podstawę zarzutów wskazano: 1/ wykonanie, wygaśnięcie, nieistnienie, przedawnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), 2/ brak wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), 3/ określenie obowiązku niezgodnie z treścią decyzji Dyrektora IAS z 28 lutego 2017 r. (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), 4/ niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), 5/ niedopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), 6/ zastosowanie zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) oraz 7/ niespełnienie przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Skarżący powołali się na brak prawomocności decyzji Dyrektora IAS z 28 lutego 2017 r. w związku z wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz wskazanie w tytule wykonawczym błędnej kwoty zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę, w związku z nieuwzględnieniem przez organ okresów przerw wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako o.p. Postanowieniami z 18 lipca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], działając jako wierzyciel, postanowieniem z 22 września 2017 r. uznał za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku w części - w zakresie odsetek naliczonych za okres od 25 lipca 2016 r. do 14 marca 2017 r. a w pozostałym zakresie za nieuzasadniony oraz za niezasadne uznał pozostałe zarzuty zgłoszone przez skarżących. Dyrektor IAS, po rozpatrzeniu zażaleń wniesionych przez skarżących, postanowieniem z 22 listopada 2017 r. uchylił postanowienie Naczelnika US w części dotyczącej uznania za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek naliczonych za okres od 25 lipca 2016 r. do 14 marca 2017 r. i orzekł o uznaniu za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] w zakresie odsetek naliczonych za ww. okres a w pozostałym zakresie dotyczącym obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym, za nieuzasadniony oraz za nieuzasadniony w całości w zakresie nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] oraz w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 21 grudnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] właściwy ze względu na miejsce zamieszkania zobowiązanych, uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] w zakresie odsetek naliczonych za okres od 25 lipca 2016 r. do 14 marca 2017 r., natomiast w pozostałym zakresie za nieuzasadniony, za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] oraz za nieuzasadnione uznał zarzuty: wykonania, wygaśnięcia oraz przedawnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora IAS z 28 lutego 2017 r., niedopuszczalności egzekucji prowadzonej na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych, niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych, w szczególności zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych na podstawie zawiadomień Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 22 czerwca 2017 r. oraz zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącej na podstawie zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 22 czerwca 2017 r., zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych, niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. Skarżący wnieśli zażalenie, w którym powtórzyli dotychczas podniesione zarzuty wraz z ich uzasadnieniem. Dyrektor IAS podzielił stanowisko Naczelnika US i zaskarżonym postanowieniem z 28 lutego 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżących na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzutu nieistnienia obowiązku, organ odwoławczy wyjaśnił, iż w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny jest uprawniony jedynie do oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej, nie zaś do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym; nie może zatem podważyć stanowiska wierzyciela. Dyrektor IAS wskazał, iż decyzją z 28 lutego 2017 r. organ odwoławczy uchylił w całości decyzję z 22 kwietnia 2016 r., którą określono skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2012 oraz wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń i listopad 2012 r. Jednocześnie organ odwoławczy orzekł, że zobowiązanie skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2012 wynosi 65.256 zł oraz określił wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconej w terminie płatności zaliczki na podatek za styczeń 2012 r. w kwocie 591 zł a za listopad 2012 r. – 124 zł. Zatem – wbrew twierdzeniom skarżących – na dzień wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] obowiązek istniał w wysokości 47.509 zł (różnica pomiędzy kwotą określoną w decyzji wymiarowej a sumą należnych zaliczek wykazanych w PIT-36 w kwocie 17.747 zł) oraz w wysokości 9.259 zł (kwota nadpłaty wykazanej przez skarżących z PIT-36 i zwrócona im 9 maja 2013 r.), zaś na dzień wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] obowiązek istniał w wysokości 715 zł (suma należnych odsetek za zwłokę od niezapłaconej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń i listopad 2012 r.). Organ odwoławczy podzielił również stanowisko Naczelnika US w kwestii zarzutu nieistnienia obowiązku w związku z wykazaniem w tytułach wykonawczych zawyżonej kwoty odsetek za zwłokę na skutek nieuwzględnienia okresów zawieszenia ich naliczania zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 o.p. Zwrócił przy tym uwagę, że ocenie w zakresie ww. zarzutu podlegają wyłącznie należności podatkowe objęte tytułem wykonawczym nr [...], gdyż tytuł wykonawczy o nr [...] dotyczy odsetek za zwłokę od niezapłaconej w terminie zaliczki na podatek za styczeń i listopad 2012 r. Z dokonanych ustaleń wynika wprawdzie, iż postępowanie podatkowe przed organem I instancji nie zostało zakończone w terminie 3 miesięcy od jego wszczęcia. Zostało ono bowiem wszczęte 22 stycznia 2016 r. i zakończone 27 kwietnia 2016 r. poprzez doręczenie skarżącym decyzji organu I instancji, a zatem po upływie 3 miesięcy i 5 dni. Jednak, w ocenie Dyrektora IAS, analiza postępowania prowadzonego przez organ I instancji prowadzi do wniosku, iż opóźnienie w wydaniu decyzji miało miejsce z przyczyn niezależnych od organu. Natomiast zarzut ten jest zasadny w części dotyczącej nieuwzględnienia przerwy w naliczaniu odsetek, o której mowa w art. 54 § 1 pkt 3 o.p., tj. za okres przewlekle prowadzonego postępowania odwoławczego, które – jak wynika z analizy czynności dokonanych w tym postępowaniu – nastąpiło z przyczyn zależnych od organu II instancji. Wydanie decyzji nastąpiło po upływie dwóch miesięcy od daty wpływu odwołania do organu odwoławczego a zatem z przekroczeniem terminu określonego w art. 139 § 3 O.p. Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu odwoławczego 24 maja 2016 r., decyzja została wydana 28 lutego 2017 r. i doręczona pełnomocnikowi skarżącego 20 marca 2017 r., zaś skarżącej 14 marca 2017 r. Wobec tego za zasadny organ uznał zarzut nieistnienia obowiązku w części odsetek za zwłokę naliczonych za okres od 25 lipca 2016 r. do 14 marca 2017 r. Odnosząc się do kwestii naliczania odsetek za zbyt długi okres, tj. od 1 maja 2013 r. i od 9 maja 2013 r. Dyrektor IAS wskazał, że termin naliczenia odsetek od kwoty 47.509 zł, tj. od należności głównej biegnie od 1 maja 2013 r., z tym dniem upływał bowiem termin zapłaty należnego podatku, natomiast od kwoty 9.259 zł, tj. nadpłaty podatku dochodowego za 2012 r. biegnie od dnia dokonania jej zwrotu, tj. od 9 maja 2013 r., co wynika z art. 53 § 5 O.p. Wyjaśnił także, że kwota odsetek wykazana w tytule wykonawczym nr [...] stanowi sumę należnych odsetek od niezapłaconej w terminie płatności zaliczek na podatek za miesiące styczeń i listopad 2012 r. Dyrektor IAS za niezasadny uznał także zarzut wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby na dzień wystawienia tytułu wykonawczego obowiązek został wykonany. Dowodów na jego wykonanie nie przedłożyli także skarżący. Nie uległ on również wygaśnięciu ani przedawnieniu, wobec czego zarzut braku wymagalności obowiązku zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wniesienie skargi do sądu wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi przeszkody dochodzenia obowiązku na drodze egzekucji. Zgodnie z art. 45 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 200 ze zm.), termin płatności podatku upływał 30 kwietnia 2013 r., natomiast – zgodnie z art. 53 § 5 o.p. – termin zwrotu nadpłaty – 9 maja 2013 r. Zatem, stosownie do art. 70 § O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania rozpoczął się 1 stycznia 2014 r. i upłynie 31 grudnia 2018 r. W niniejszej sprawie uległ on zawieszeniu 23 i 24 marca 2017 r. w związku z wniesieniem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję wymiarową z dnia 28 lutego 2017 r., co wynika z art. art. 70 § 6 pkt 2 o.p. Termin ten będzie biegł dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 o.p.). Wyrokiem z 21 stycznia 2018 r. I SA/Gd 669/17 WSA w Gdańsku oddalił skargi. W ocenie Dyrektora IAS na uznanie nie zasługuje też zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, zgłoszony przez skarżących na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W tytułach wykonawczych z 21 kwietnia 2017 r., w części E poz. 3-5 jako podstawę prawną obowiązku wierzyciel wskazał ostateczną decyzję Dyrektora IAS z 28 lutego 2017 r. o numerze [...] W części E1 tytułu wykonawczego wykazano należność główną w kwocie 47.509 zł – niższej od kwoty określonej decyzją wymiarową. W tej bowiem kwocie obowiązek istniał na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, co zostało ocenione powyżej, w ramach zgłoszonego przez skarżących zarzutu nieistnienia obowiązku na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wysokość pozostałych należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi wynika wprost z decyzji wymiarowej. Oceniając zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego podniesionego przez zobowiązanych, zgłoszony przez skarżących na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., Dyrektor IAS podzielił stanowisko organu I instancji i uznał te zarzuty za niezasadne, jednakże przyjął, że zarzut niedopuszczalności egzekucji dotyczy jej niedopuszczalności ze względów formalnych (niedopuszczalność egzekucji z przyczyn merytorycznych była już bowiem przedmiotem oceny zarzutów zgłoszonych przez skarżących na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej (zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku w drodze egzekucji jest naczelnik urzędu skarbowego, osobami zobowiązanymi w świetle przepisów u.p.e.a. są skarżący, zastosowane środki egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostały wymienione w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. a egzekwowany obowiązek nie został wykonany ani nie stał się bezprzedmiotowy, zatem nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 7 § 3 u.p.e.a. Mając na uwadze dyspozycję zawartą w art. 7 § 2 u.p.e.a. oraz zastosowane w sprawie środki egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, wkładu oszczędnościowego i wynagrodzenia za pracę, Dyrektor IAS nie podzielił także zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Organ odwoławczy podkreślił, że zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nie zostały zrealizowane wobec nieprowadzenia przez banki rachunków dla skarżących. Jedynym skutecznie zastosowanym środkiem egzekucyjnym w sprawie było zatem zajęcie wynagrodzenia za pracę skarżącej. Skarżący zaś nie przedstawili żadnej argumentacji ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń o zastosowaniu wobec nich środka egzekucyjnego o nadmiernej uciążliwości. Zdaniem Dyrektora IAS na aprobatę nie zasługuje także zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., poprzez określenie nieprawidłowej treści obowiązku podlegającego egzekucji oraz błędnej wysokości zaległości podatkowej i odsetek. Organ odwoławczy stwierdził, że tytuł wykonawczy z 21 kwietnia 2017 r. spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 27 u.p.e.a., a podstawa prawna obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej i stawka odsetek zostały w nim prawidłowo określone. W części E Dane dotyczące należności pieniężnych jako rodzaj należności wskazano podatek dochodowy od osób fizycznych, jako podstawę prawną obowiązku – orzeczenie, jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku – decyzję nr [...], jako datę wydania orzeczenia – 28 lutego 2017 r., jako rodzaj odsetek odpowiednio – odsetki za zwłokę, stawkę odsetek – 8,00%, nie pobiera się odsetek. W części E1 i E2 tytułu wykonawczego nr [...] wskazano kwotę należności pieniężnej w wysokości 47.509 zł i 9.259 zł, datę od której nalicza się odsetki – 1.05.2013 r. i 9.05.2013 r., kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego – 16.559,20 zł i 3.203,90 zł, datę powstania należności pieniężnej/okres, którego dotyczy należność pieniężna – od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Z kolei w części E1 tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego wyłącznie na odsetki wskazano kwotę na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, która wynosi 715 zł oraz datę powstania należności pieniężnej /okres, którego dotyczy należność pieniężna: od dnia 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż kwestia wysokości zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę została oceniona w ramach zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dyrektor IAS wskazał także, że tytuły wykonawcze zostały sporządzone na właściwym druku tytułów wykonawczych ogłoszonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2014 r., poz. 650), zmienionym rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej z dnia 8 sierpnia 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1305). Skargi na powyższe postanowienie wnieśli skarżący A. K. i K. K. (sprawa ze skargi K. K. została zarejestrowana pod sygnaturą I SA/Gd 459/18). W skargach wniesiono o uchylenie postanowień organów obu instancji i podniesiono zarzuty naruszenia: 1/ art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 18 u.p.e.a., 2/ art. 34 § 1 i § 4-5 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1-3, pkt 6, pkt 8 i pkt 10 u.p.e.a., 3/ art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 1 i § 4-5 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1-3, pkt 6, pkt 8 i pkt 10 u.p.e.a., – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarg powtórzono argumentację zaprezentowaną w postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedziach na skargi Dyrektor IAS wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z 5 listopada 2018 r., sygn. I SA/Gd 459/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, połączył do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z 28 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze sprawą ze skargi K. K. na ww. postanowienie, zarejestrowaną pod sygn. I SA/Gd 420/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 28 lutego 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 21 grudnia 2017 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu tytułu egzekucyjnego. Termin ten został przez skarżących zachowany. Odpis tytułu wykonawczego doręczono obojgu zobowiązanym w dniu 30 czerwca 2017 r., a zarzuty wniesiono w dniu 7 lipca 2017 r. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Skarżący wnieśli zarzuty oparte o przesłanki: 1/ wykonanie, wygaśnięcie, nieistnienie, przedawnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), 2/ brak wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), 3/ określenie obowiązku niezgodnie z treścią decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z 28 lutego 2017 r. (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), 4/ niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), 5/ niedopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych, 6/ zastosowanie zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) oraz 7/ niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W rozpoznanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], działał jako wierzyciel i organ egzekucyjny. W takiej sytuacji zbędne było podejmowanie przez ten organ odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Zgodnie uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06 (ONSAiWSA 2007/5/112), bezprzedmiotowe jest wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 u.p.e.a. w przypadku, gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci – naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym. Zatem w sytuacji gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem wydaje on jedno postanowienie, o którym mowa w art. 34 § 4 u.p.e.a., z pominięciem uzyskania stanowiska wierzyciela. Niemniej jednak – pomimo braku takiego obowiązku – Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], działając jako wierzyciel, zajął stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów uznając je za niezasadne, co nastąpiło postanowieniem z dnia 22 września 2017 r. Przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. stanowi z kolei, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Wskazać należy, że stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu przewidziane jest jednoznacznie jako wypowiedź wierzyciela, nie zaś rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Organ egzekucyjny orzeka natomiast, czy zarzut jest uzasadniony, czy też nie. Stąd organ egzekucyjny nie może w sprawie wypowiedzieć się o niedopuszczalności zarzutu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. III SA/Wa 2362/12). Unormowanie art. 34 § 1a u.p.e.a. pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych i ma na celu wyeliminowanie sytuacji, w której kwestia mogąca być podstawą do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo, że została już lub zostanie rozstrzygnięta w ramach innego, wskazanego w powyższym przepisie postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. II FSK 2007/09). Organ prawidłowo odmówił uwzględnienia zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia i przedawnienia obowiązku. W realiach sprawy w żaden sposób okoliczności te nie zostały przez skarżących wykazane. Podstawę wystawienia tytułów wykonawczych stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 28 lutego 2017 r. określająca skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w wysokości 65.526 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę na dzień terminu złożenia zeznania podatkowego za 2012 r. od niezapłaconej w terminie płatności zaliczki na podatek za styczeń 2012 r. w kwocie 591,00 zł i listopad 2012 r. w kwocie 124,00 zł. Istnienie i wysokość zobowiązania podatkowego wynika z decyzji organu, zaskarżalnej skargą do sądu administracyjnego. Kwestia istnienia obowiązku wskazanego w tytule egzekucyjnym była przedmiotem rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu. Nie podlega ona zatem badaniu w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów. W postępowaniu egzekucyjnym organ nie jest uprawniony do badania prawidłowości decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zgodnie bowiem z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wskazywana przez skarżących okoliczność wniesienia skargi na decyzję podatkową pozostaje bez znaczenia dla istnienia obowiązku wskazanego w tej decyzji. Poza tym, nieprawomocnym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na przedmiotową decyzję wymiarową. Także kwestia przedawnienia zobowiązania została przez organ oceniona właściwie. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na podstawie art. 45 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 200 ze zm.) termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. upływał z dniem 30 kwietnia 2013 r. W związku z tym termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego kończył swój bieg z dniem 31 grudnia 2018 r., który jeszcze nie nastąpił. Ponadto bieg terminu przedawnienia jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uległ dodatkowo zawieszeniu w związku ze złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję wymiarową Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 28 lutego 2017 r. (dla K. K. w dniu 23 marca 2017 r., dla A. K. w dniu 24 marca 2017 r.). W ramach wszczętego na tej podstawie postępowania sądowego, tut. Sąd wydał w dniu 23 czerwca 2017 r. (sygn. I SA/Gd 669/17) postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji stanowiącej podstawę wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia na ww. postanowienia. Natomiast w dniu 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał wyrok o wymienionej sygnaturze, którym oddalił skargę A. i K. K. na decyzję wymiarową Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] Rację należy zatem przyznać organowi odwoławczemu, że zarzut braku wymagalności obowiązku, oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., również nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie brak było także podstaw do zakwestionowania wysokości należności z tytułu odsetek. Skarżący wskazywali w tej kwestii na niezasadność żądania części odsetek z uwagi na upływ obowiązujących terminów wynikających z treści art. 54 § 1 pkt 3 i 7 o.p. W zaskarżonym postanowieniu wyjaśniono, że termin naliczenia odsetek stanowi datę zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym za 2012 r., który został dokonany na rzecz skarżących 9 maja 2013 r. r., co wynika wprost z art. 53 § 5 o.p. Dotyczący odsetek przepis art. 54 § 1 pkt 3 i 7 o.p. stanowi z kolei odpowiednio, że odsetek za zwłokę nie nalicza się: - za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 (pkt 3) - oraz za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (pkt 7). Unormowań tych nie stosuje się jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2 O.p.). Przywołany art. 139 § 3 o.p., stanowi, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy, przy czym do terminu w nim określonego nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4 O.p.). Ocena przyczyn wydania decyzji po upływie ustawowych terminów wymaga szczegółowej i wyczerpującej analizy wszystkich podejmowanych w trakcie postępowania czynności pod kątem ich terminowości, niezbędnego nakładu pracy i czasu oraz celowości ich podejmowania. Oceniając prawidłowość zorganizowania postępowania należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzonych dowodów, a także prawidłowe zorganizowanie postępowania i czas niezbędny do przeprowadzenia czynności organizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 940/15). Uwzględnić przy tym należy, że organ jest obowiązany do wypełniania obowiązków procesowych, nierzadko skorelowanych z uprawnieniami strony, co nie może być traktowane jako opóźnienie w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt I FSK 211/15). Jeżeli czynności zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi na zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (por. wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt I FSK 211/15, z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3642/13, z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2692/13). Dokonane w tym zakresie ustalenia organów oraz ich analiza i ocena są prawidłowe. Przede wszystkim potwierdzenie w aktach sprawy znajdują przywołane przez organ odwoławczy okoliczności faktyczne dotyczące okresów trwania poszczególnych etapów postępowania. Konkretnie należy potwierdzić, że postępowanie przed organem I instancji trwało od 22 stycznia 2016 r., zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r., doręczonej w dniu 27 kwietnia 2016 r. Postępowanie to zakończyło się zatem z nieznacznym przekroczeniem ustawowego 3-miesięcznego terminu licząc od dnia wszczęcia postępowania podatkowego. Zwłoka ta nie była jednak zawiniona przez organ, o czym świadczą szczegółowo przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności (k. 234, 233). Z okoliczności tych wynika konieczność wzywania strony do przedłożenia brakującego pełnomocnictwa oraz wielokrotne składanie wniosków o umorzenie postępowania. Okoliczności te niewątpliwe przedłużyły postępowanie o okres dłuższy niż kilkanaście dni. Wystąpienie nieznacznego 5 –dniowego opóźnienia w terminowym załatwieniu sprawy nastąpiło zatem z przyczyn niezależnych od organu. W sprawie nie doszło zatem do spełnienia przesłanki z art. 54 § 1 pkt 7 o.p. Przewlekłość prowadzonego postępowania z winy organu wystąpiła natomiast na etapie postępowania odwoławczego, okoliczność ta została jednak przez organ zarówno dostrzeżona jak i uwzględniona w wydanym rozstrzygnięciu. Postępowanie rozpoczęło się w dniu wpływu do organu odwoławczego odwołania wraz z aktami sprawy, tj. w dniu 24 maja 2016 r. i zostało zakończone wydaniem w dniu 28 lutego 2017 r. decyzji skutecznie doręczonej K. K. w dniu 20 marca 2017 r., zaś A. K. w dniu 14 marca 2017 r. Przerwa wynikająca z przekroczenia terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym została uwzględniona w trakcie liczenia stronie odsetek (od dnia 25 lipca 2016 r. do dnia 14 marca 2017 r.), co wynika bezpośrednio z treści zaskarżonego aktu (zastosowano przepis art. 54 § 1 pkt 3 o.p.). Organ słusznie uznał za niezasadny zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Jak już była o tym mowa, obowiązek wskazany w tytule wykonawczym został określony w decyzji organu II instancji, która jako decyzja ostateczna podlegała wykonaniu. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wywiera wpływu na wykonalność tej decyzji, a z okoliczności sprawy nie wynika, by po wniesieniu skargi sąd wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji. Oceniając zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ uznał go za niezasadny. W tytule wykonawczym prawidłowo wskazano decyzję administracyjną określająca zobowiązanie, wskazano jej numer i datę wydania, wysokość i podstawę prawną zobowiązania. Natomiast wskazywana w zarzutach okoliczność braku prawomocności decyzji nie stanowi argumentu przemawiającego za zaistnieniem przesłanki z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 28 lutego 2017 r. w zakresie należności głównej jak i odsetek, natomiast rozważania w tej części zostały szczegółowo przeprowadzone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wobec ich całkowitej aprobaty ze strony sądu nie ma potrzeby ich powtarzania. Organ dokonał również właściwej oceny podniesionego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) Wskazywana przez skarżących niedopuszczalność drogi egzekucyjnej istnieje gdy zachodzą wykluczające prowadzenie postępowania egzekucyjnego względy formalne (podmiotowe lub przedmiotowe). Niedopuszczalności taka zachodzi gdy przepisy prawa wyłączają w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej, bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. I SA/Gl 1364/16). Zgodnie z art. 29 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym, a zatem bada, czy przepisy prawne dopuszczają prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do określonego podmiotu. Organ egzekucyjny bada także dopuszczalność egzekucji administracyjnej ze względów przedmiotowych. Niedopuszczalne będzie jej prowadzenie, gdy obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym, gdy podstawą obowiązku jest decyzji nieostateczna i nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności lub gdy dany obowiązek wykonywany jest w trybie egzekucji sądowej. Decyzja podatkowa organu zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podlega co do zasady egzekucji administracyjnej, a w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności powodujące niedopuszczalność takiej egzekucji. Organ prawidłowo ocenił zarzut zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 1a pkt 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny jest uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. Przy czym ustawodawca pozostawił organowi egzekucyjnemu możliwość wyboru środka egzekucyjnego, albowiem na podstawie art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że ze swej istoty zajęcie wierzytelności pieniężnych jest jednym z najmniej dolegliwych środków egzekucyjnych. Egzekucja z wierzytelności ma charakter odwracalny i nie prowadzi do pozbawienia skarżących składników jego majątku w postaci ruchomości lub nieruchomości i utraty ich wartości związanej ze sprzedażą licytacyjną. Uzasadnienie skarg nie wyjaśnia ponadto, dlaczego zastosowanie względem strony środki egzekucyjne są zdaniem skarżących zbyt uciążliwe. Skarżący nie przedstawili swojej sytuacji materialnej w kontekście egzekwowanej kwoty wobec czego Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a. Argumentem na poparcie podniesionego zarzutu nie jest także wskazywana przez skarżących okoliczność przedwczesnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na zaskarżenie decyzji podatkowej do sądu administracyjnego. Organ dokonał właściwej oceny zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Skarżący, podnosząc zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wskazanych w art. 27 § 1 u.p.e.a., nie wskazali żadnych konkretnych braków wystawionych tytułów. Podniesiony zarzut jest niezasadny, bowiem tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymienione w art. 27 § 1 u.p.e.a. elementy. Przepis ten w dacie wystawienia tytułu wykonawczego stanowił, że tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. poz. 868); 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli zobowiązany taki numer posiada; 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; 12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku; 13) datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a; 14) datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. Treść tytułów wykonawczych zawiera elementy przewidziane w tym przepisie. Nadto wskazać należy, że wbrew stanowisku skarżących, wysokość odsetek została określona prawidłowo. Biorąc pod uwagę opisane okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargi jako niezasadne. Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skargi dotyczyły postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.