I SAB/Wr 55/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze A. z siedzibą we W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę typu A postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 27 sierpnia 2020 r. A. spółka komandytowa z siedzibą we W. (dalej: strona skarżąca, spółka), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. postępowania w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę typu A dla A.T.G. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niezłożenie przez stronę skarżącą ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania. Wskazał, że w sprawie złożono jedynie ponaglenie na bezczynność organu i niezałatwienie sprawy w terminie. Dalej, z ostrożności procesowej, organ wniósł o oddalenie skargi. W wykonaniu zarządzenia z 6 października 2020 r., pismem z 7 października 2020 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: złożenie dowodu wniesienia ponaglenia oraz dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpisu z KRS) - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 9 października 2020 r. Odpis z KRS i dowód wniesienia ponaglenia nie zostały przedłożone. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. W świetle art. 28 § 1 w związku z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z KRS, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 288), a od dnia 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. Brak formalny skargi w postaci niedołączenia do złożonej skargi odpisu z KRS podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu z KRS, a także została pouczona o skutkach niezastosowania się do tego wezwania w zakreślonym terminie. Stroną skarżącą jest spółka komandytowa, a uprawnionym do jej reprezentowania jest, zgodnie z załączonym do skargi odpisem z KRS, wspólnik spółki - A. Do skargi nie dołączono jednak dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie A. do wniesienia skargi i określającego sposób jej reprezentacji. Stąd wezwanie o przedłożenie tego dokumentu było konieczne. Wyjaśnić należy, że powyższego stanowiska co do konieczności uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi przez skarżącą spółkę nie zmienia treść przepisów ustawy o KRS, normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w KRS, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a ustawy o KRS. Przepisy te nie czynią "pustą" normy zawartej w art. 29 p.p.s.a. Dostępność do KRS nie oznacza bowiem, że Sąd ma co do zasady zastępować strony w ich obowiązkach procesowych, tj. uzupełniać braki formalne składanych pism. Obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Co prawda sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów (por. postanowienie NSA z 15 maja 2019 r., II OZ 422/19, publik. CBOSA. W tym stanie rzeczy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wskazania wymaga, że strona skarżąca nie przedstawiła również dowodu wniesienia ponaglenia, którego brak zasygnalizował organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę. Informacyjnie tylko wskazać trzeba, że stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jednocześnie art. 53 § 2a p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym zakresie mieści się również niewyczerpanie drogi administracyjnej. Jednakże, w sprawie niniejszej, pierwotnym powodem odrzucenia skargi jest stwierdzony i nieusunięty przez stronę brak formalny o jakim mowa wyżej.