II SA/Ol 621/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu oddala skargę. UZASADNIENIE Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej (organ I instancji) decyzją z dnia "[...]" stwierdził: utratę uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem 1 stycznia 2020 r. B. M. (skarżącemu); wygaśnięcie decyzji wydanej przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" w sprawie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że decyzją z dnia "[...]" Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej przyznał skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 10,39 zł dziennie. Decyzja została wydana bezterminowo i na jej podstawie funkcjonariusz otrzymuje równoważnik za brak lokalu. W oświadczeniu mieszkaniowym dostarczonym do Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w dniu 24 stycznia 2020 roku skarżący oświadczył, że wraz z rodziną zamieszkuje w lokalu mieszkalnym położonym w A, którego właścicielem są jego rodzice H. i M. M.. W związku z tym oświadczeniem zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień funkcjonariusza do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w stosunku do skarżącego. Organ I instancji podniósł, że analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje, że strażak dysponuje tytułem prawnym do zajmowanego lokalu na podstawie zgody właścicieli lokalu, tj. dorozumianej umowy użyczenia lokalu. Należy bowiem pamiętać, że do zawarcia umowy może dochodzić nie tylko na piśmie czy ustnie, ale także w sposób dorozumiany. Zebrany materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że rodzice skarżącego wyrazili wolę zawarcia z nim umowy użyczenia lokalu. Wyrazili bowiem ustną zgodę na zamieszkiwanie przez skarżącego z rodziną w domu położonym w A. Poinformował on również, że rodzice w obecności 3 świadków zakomunikowali, iż po ich śmierci dom będzie stanowił jego własność. Dodatkowo funkcjonariusz zakomunikował, że koszty utrzymania domu (media, podatki) ponoszą jego rodzice, a on dokłada się do utrzymania domu. Mając na uwadze zeznanie strony uznano, że właściciele domu wyrazili zgodę się na to, aby skarżący wraz z rodziną zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, tym samym, że zajmuje go na podstawie dorozumianej umowy użyczenia. Wobec tego organ I instancji stwierdził, że skarżący posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu, który spełnia wymagania norm zaludnienia, o których mowa w ustawie, a tym samym posiada lokal w miejscowości pobliskiej do miejscowości pełnienia służby i nie należy mu się prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł skarżący. Podniósł, że w skład jego rodziny wchodzi jego żona i córka. Pomieszczenia zajmowane przez rodzinę skarżącego w domu mieszkalnym położonym w A należą do jego rodziców, którzy pomimo wspólnego zamieszkiwania prowadzą oddzielne gospodarstwo domowe. Uwzględnienie zaś zajmowanych przez skarżącego i jego rodzinę dwóch pokoi znajdujących się na pierwszym piętrze budynku jednorodzinnego nie może zostać uznane, jako posiadanie przez niego prawa do lokalu mieszkalnego bądź domu. Pomieszczenia te nie zapewniają możliwości korzystania z nich bez wymogu przejścia przez inne pomieszczenia znajdujące się w budynku, a tym samym nie mogą zostać zakwalifikowane jako samodzielny lokal mieszkalny. Zdaniem skarżącego zajmowanie dwóch pokoi na pierwszym piętrze nie może zostać również uznane za posiadanie prawa do lokalu mieszkalnego (ponieważ pomieszczenia te nie mają cech lokalu mieszkalnego) oraz nie daje praw do niezakłóconego dysponowania pomieszczeniami. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji możliwość zamieszkiwania w dwóch pokojach na pierwszym piętrze budynku zinterpretowano jako zawarcie umowy z rodzicami strażaka w sposób dorozumiany. Skarżący podniósł, że oddanie lokalu do użytkowania na podstawie umowy najmu zawsze wiąże się z pobieraniem czynszu od najemcy, jako świadczenia równowartościowego będącego odpowiednikiem zachowania wynajmującego. Należy więc upatrywać istoty najmu lokalu w tym, że wynajmujący oddaje do użytkowania lokal po to, aby otrzymać czynsz, a najemca płaci czynsz, po to aby móc używać lokal. W przedmiotowej sprawie nie został ustalony żaden czynsz za możliwość zamieszkiwania rodziny strażaka w dwóch pokojach. Nadto skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji widnieje błąd w postaci stwierdzenia, że "koszty utrzymania domu (media, podatki) ponoszą jego rodzice a on dokłada się do utrzymania domu", podczas gdy w trakcie przesłuchania skarżącego w dniu 26.02.2020 r. zeznał, iż "koszty utrzymania domu (media, podatki) ponoszą jego rodzice a on nie dokłada się do utrzymania domu". Nie można zatem uznać, że została zawarta umowa najmu w sposób dorozumiany, a tym samym, że skarżący posiada tytuł prawny do zajmowanych przez swoją rodzinę pomieszczeń. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wynika, że skarżący posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu na podstawie zgody właścicieli lokalu, tj. dorozumianej umowy użyczenia lokalu. Dorozumiana umowa to taka, która nie została zawarta na piśmie czy ustnie, ale w sposób domyślny. Aby umowa miała moc prawną, nie zawsze musi zostać zawarta na piśmie. Przejawem zawarcia takiej dorozumianej umowy jest samo zachowanie rodziców skarżącego, którzy nie podejmowali jakichkolwiek prób zmierzających do tego, aby opuścił on z rodziną zajmowany lokal. Wobec czego właściciele domu zgodzili się na to, aby zamieszkiwał z rodziną w przedmiotowym lokalu w sposób dorozumiany. W ocenie organu odwoławczego należy podzielić stanowisko organu I instancji w przedmiocie niezakłóconego dysponowania pomieszczeniami użytkowanymi przez rodzinę skarżącego. Funkcjonariusz oświadczył, że on i jego rodzina korzystają nie tylko z dwóch pokoi, ale także, jak zeznał w trakcie postępowania, m.in. w sposób swobodny (wyłączny) z kuchni, łazienki i toalety, znajdujących się na pierwszym piętrze budynku. Rodzice skarżącego prowadzą oddzielne gospodarstwo domowe. Skargę na decyzję organu odwoławczego wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 15 k.p.a. w z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu rozpoznania merytorycznego sprawy i ograniczeniu się do kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; b) art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na ich błędnym zastosowaniu i uznaniu za prawidłowe ustalenia organu I instancji polegające na przyjęciu, iż nie istniały podstawy do przesłuchania wskazanych w odwołaniu świadków, gdyż skarżący nie podjął inicjatywy dowodowej, będąc pouczonym o takiej możliwości, w sytuacji, gdy to na organie ciąży obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 1 w zw. z art. 74 ust. 1, art. 75 w związku z art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez ich błędną wykładnie i przyjęcie, iż: a) skarżący posiada tytuł prawny do lokalu w postaci dorozumianej umowy użyczenia lokalu i w związku z tym nienależnie pobiera równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, podczas gdy umowa użyczenia lokalu jest umową niedającą skarżącemu prawa do wyłącznego dysponowania lokalem mieszkalnym, a jedynie możliwość faktycznego z niego korzystania i to w określonym zakresie (wyłącznie co do niektórych pomieszczeń); b) pomieszczenia zajmowane przez skarżącego noszą cechy samodzielności i wypełniają pojęcie lokalu mieszkalnego lub domu użyte przez ustawodawcę w przepisie art. 78 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, podczas gdy skarżący zajmuje wyłącznie 2 pokoje, które stanowią nieodłączną część całości domu rodziców skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący skonkludował m.in., że organ bezpodstawnie przyjął, iż łączy go z rodzicami umowa użyczenia spornego lokalu. Dla zweryfikowania tej tezy nie przesłuchano na tą okoliczność rodziców. Tym samym jest to subiektywna ocena organu niepoparta dowodami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2167). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" stwierdzającą: utratę uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem 1 stycznia 2020 r. skarżącemu; wygaśnięcie decyzji wydanej przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" w sprawie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organy uznały, że skarżący korzysta bezpłatnie z lokalu mieszkalnego w domu swoich rodziców, co wypełnia przesłanki umowy użyczenia. Zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1499, dalej: u.PSP), strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W myśl art. 76 ust. 2 u.PSP strażakowi mianowanemu na stałe przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym strażakowi normom zaludnienia. Przysługująca strażakowi norma zaludnienia lokalu mieszkalnego wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Art. 78 ust. 1 u.PSP stanowi, że strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje równoważnik pieniężny, zwany dalej "równoważnikiem za brak lokalu mieszkalnego", jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 75, nie posiadają w miejscu pełnienia służby albo w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie przysługującego im tytułu prawnego oraz nie zachodzi przypadek określony w art. 82 ust. 5 (tj. gdy nastąpiło otrzymanie kwatery tymczasowej przez strażaka delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości). Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego przysługuje w okresie od dnia powstania uprawnienia do jego pobierania do dnia, w którym nastąpiła utrata tego uprawnienia (art. 78 ust. 3 u.PSP). W związku z faktem, że służbę pożarniczą cechuje dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, polegająca na gotowości do wykonywania zadań w każdym czasie i o każdej porze, wymusza to konieczność zamieszkiwania tych funkcjonariuszy w pobliżu jednostki, w której pełnią służbę. W związku z tym prawo otrzymania przez strażaka równoważnika pieniężnego związane jest z nieposiadaniem przez niego lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, aby strażak mógł zapewnić sobie we własnym zakresie zamieszkiwanie w pobliżu jednostki pełnienia służby (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2009 r., I OSK 1222/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako CBOSA). W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że interpretacja art. 78 ust. 1 u.PSP nie może opierać się wyłącznie na literalnym brzmieniu tego przepisu (czyli przy samodzielnym zastosowaniu wykładni językowej), ale musi być uzupełniona wykładnią celowościową i systemową (zob. wyroki NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., I OSK 1714/11; z dnia 15 czerwca 2012 r., I OSK 2094/11, CBOSA). Z tych względów przewidziane w art. 78 ust. 1 u.PSP uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego należy oceniać z uwzględnieniem regulacji zawartej w rozdziale 8 zatytułowanym: "Mieszkania strażaków w służbie państwowej". Innymi słowy, przepis art. 78 ust. 1 ustawy należy rozumieć, jako element instytucji prawnej, jaką stanowią uregulowania prawne odnoszące się do resortowych form zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy (strażaków). Podstawowe znaczenie mają unormowania zawarte w art. 74 ust. 1, art. 75 w związku z art. 76 ust. 1 i 2 u.PSP, które przyznają strażakowi mianowanemu na stałe prawo do (przydziału) lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby określonych członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to bezspornie prawo do lokalu o określonej powierzchni uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszkalnych. W przypadku natomiast nieotrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje pomoc finansowa realizowana w formie świadczeń pieniężnych, t.j.: 1) prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (art. 80 u.PSP); a także 2) prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu (art. 78 ust. 1). Ustawodawca wskazał zatem, że realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić w dwojaki sposób, a mianowicie albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której strażak mianowany na stałe, stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej), albo przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych. Równoważnik pieniężny jest formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego, jednakże jest uprawnieniem pochodnym do prawa wynikającego z art. 74 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Ma on zastępczy (subsydiarny) charakter w tym sensie, że dopiero, gdy w stosunku do strażaka nie zrealizowano uprawnienia podstawowego (jakim jest administracyjny przydział lokalu), należy mu przyznać i wypłacać określoną kwotę pieniężną na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Omawiany równoważnik ma charakter ekwiwalentu za niezaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w drodze decyzji z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 76 u.PSP. Prawo do zastępczej (subsydiarnej) formy realizacji potrzeb mieszkaniowych strażaka mianowanego na stałe z uwagi na nieposiadanie przez niego lokalu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej - jakim jest prawo do równoważnika za brak lokalu - przysługuje tylko i wyłącznie, gdy w przypadku strażaka są spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie mu prawa do przydziału lokalu mieszkalnego. Należy zatem przyjąć, że funkcjonariuszowi nie przyznaje się równoważnika z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych przewidzianych w art. 81 u.PSP. Taką negatywną przesłankę stanowi posiadanie przez strażaka lub członków jego rodziny, w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego (art. 81 pkt 2 i 3 u.PSP). Należy przyjąć, że potrzeby te są zaspokojone tylko wówczas, gdy funkcjonariusz posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego (domu), który spełnia określone kryteria, czy to natury technicznej (tj. posiadany lokal mieszkalny/dom znajduje się w stanie nadającym się do zamieszkania), czy też z uwagi na przyjęte resortowe normy zaspakajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy (tj. posiadany lokal mieszkalny/dom odpowiada liczbie przysługujących norm zaludnienia przypadających na strażaka i członków jego rodziny) (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r., III SA/Gd 747/16, CBOSA). W orzecznictwie wskazuje się, że posiadanie przez funkcjonariusza lub członka jego rodziny lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 78 ust. 1 u.PSP oznacza faktyczną, realną możliwość zaspokojenia przez niego potrzeb mieszkaniowych w powiązaniu z tytułem prawnym umożliwiającym mu niezakłócone dysponowanie (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., I OSK 1125/11, CBOSA). Ustawodawca w art. 78 ust. 1 u.PSP posłużył się ogólnie pojęciem "tytuł prawny". Dlatego uzasadniony jest wniosek, że chodzi o każdy rodzaj władztwa strażaka nad lokalem mieszkalnym (domem), wynikający zarówno ze stosunku prawnorzeczowego, jak również obligacyjnego, jakim jest np. umowa użyczenia (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2009 r., I OSK 1222/08, CBOSA). W oświadczeniu mieszkaniowym dostarczonym do Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w dniu 24 stycznia 2020 roku skarżący stwierdził, że wraz z rodziną zamieszkuje w lokalu mieszkalnym położonym w A, którego właścicielem są jego rodzice H. i M. W.. Podał, że zajmuje dwa pokoje w tym lokalu. Oświadczył również, że w lokalu mieszka on, jego żona i córka. W oświadczeniu skarżący naszkicował plan układu lokalu. Z rysunku oraz oświadczenia strażaka wynika, że powierzchnia całkowita lokalu wynosi 115,86 m kw. Z przedłożonego szkicu oraz oświadczenia strażaka wynika również, że lokal składa się z kuchni z jadalnią, łazienki, ubikacji, garderoby, klatki schodowej gabinetu ojca oraz salonu o powierzchni 20,3 m2 i sypialni o powierzchni 12,9 m2. (protokół przesłuchania strony, akta adm.). Wskazał, że ma swobodny dostęp do kuchni, łazienki i toalety oraz że nie musi pytać o zgodę rodziców w tym zakresie. Niewątpliwie jest to zatem samodzielny funkcjonalnie i wydzielony lokal o odpowiedniej powierzchni mieszkaniowej, który pozwala skarżącemu i jego rodzinie na swobodne zamieszkiwanie. Obliczono, że powierzchnia pokoi znajdujących się w dyspozycji skarżącego w przedmiotowym lokalu wynosi 33,2 m kw. Tym samym potrzeby mieszkaniowe skarżącego są zaspokojone. Przysługująca bowiem strażakowi norma zaludnienia lokalu mieszkalnego wynosi od 7 do 10 m kw. powierzchni mieszkaniowej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Natomiast zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżący posiada uprawnienie do 3 norm zaludnienia, tj. w oparciu o art. 76 ust. 2 przedmiotowej ustawy przysługuje mu lokal o powierzchni od 21 do 30 m kw. powierzchni pokoi. Użytkowany lokal mieszkalny przez skarżącego spełnia zatem kryteria niezbędne do prawidłowego wykonywania służby. Niewątpliwie zatem z prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że skarżący swobodnie zamieszkuje wraz z rodziną w wyodrębnionej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego swoich rodziców - faktycznie na podstawie dorozumianej umowy użyczenia. Bezsprzecznie lokal ten położony jest w miejscu będącym w pobliżu pełnienia służby, co wyklucza możliwość przyznania mu równoważnika pieniężnego (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2009 r., I OSK 1222/08, CBOSA). W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały więc w oparciu o zgromadzony w wystarczającym stopniu materiał dowodowy, że rodzice skarżącego de facto wyrazili wolę zawarcia z nim umowy użyczenia lokalu. Skarżący oświadczył, że jego rodzice wyrazili ustną zgodę na zamieszkiwanie przez niego z rodziną w domu położonym w A. Poinformował również, że rodzice w obecności 3 świadków zakomunikowali, iż po ich śmierci dom będzie stanowił jego własność. Ponadto, koszty utrzymania domu (media, podatki) ponoszą rodzice skarżącego. Mając na uwadze zeznanie skarżącego należy uznać, że właściciele domu zgodzili się na to, aby skarżący wraz z rodziną zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Tym samym należało uznać, że zajmuje on przedmiotowy lokal na podstawie dorozumianej umowy użyczenia. Faktycznie skarżący ponosi mniejsze koszty utrzymania, niż gdyby był właścicielem tego lokalu. Zasadnie zatem orzekające w sprawie organy uznały, że nieodpłatna umowa użyczenia lokalu mieszkalnego stanowi tytułu prawny do lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 78 ust. 1 u.PSP. Zdaniem Sądu Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej był uprawniony do wydania decyzji stwierdzającej brak uprawnienia do równoważnika pieniężnego. Skoro z przepisów u.PSP wynika, że równoważnik przysługuje tylko w razie nieposiadania lokalu mieszkalnego, to należy przyjąć, że strażak traci uprawnienia do przedmiotowego świadczenia, kiedy na skutek zmiany (ujawnienia) okoliczności faktycznych okaże się, że posiada on tytuł prawny do odpowiedniego lokalu w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., I OSK 1714/11, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., I OSK 3112/15, CBOSA). Biorąc powyższe pod uwagę nie może być mowy w niniejszej sprawie o naruszeniu art. 78 ust. 1 w zw. z art. 74 ust. 1, art. 75 w związku z art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.