II SA/Kr 363/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. S., M. S. i A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 28 października 2016r., znak: [...], odmówił ustalenia na rzecz T. K. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...] obr. [...] wraz z budową fragmentu chodnika stanowiącego połączenie z istniejącym ciągiem pieszym wzdłuż ul. [...] oraz budową czterech zjazdów na działkach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ew. P. w K.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 13 stycznia 2017r., znak: [...], po rozpoznaniu odwołania T. K. od decyzji Prezydenta Miasta K., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło przesłanki, którymi kierował się organ I instancji wydając decyzję odmowną oraz podniesione przez odwołującego się zarzuty w stosunku do kwestionowanej decyzji. Następnie wskazało uchybienie organu I instancji, wiążące się z ustalonym kręgiem stron przedmiotowego postępowania, a polegające na pominięciu E. G., współużytkownika wieczystego nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, jako strony postępowania. W ocenie Kolegium, stanowiło to naruszenie art.10 § 1 oraz art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017., poz.1257.jt). Następnie Kolegium merytorycznie rozpatrzyło przedmiotową sprawę wskazując, że zgodnie z ogólną zasadą, jaką jest wolność zabudowy, ustanowioną w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016r. poz. 778.jt), każdy ma prawo w granicach określonych w ustawach, do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich, a w niniejszej sprawie istniały, wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. Kolegium następnie potwierdziło stanowisko organu I instancji, że dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, konieczne jest spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z owego przepisu jednoznacznie wynika, że wszystkie wymienione tam warunki powinny być spełnione łącznie, tzn. brak spełnienia któregokolwiek z nich wyklucza wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności niemożliwe jest wydanie warunków zabudowy, jeżeli brak jest w sąsiedztwie planowanej inwestycji co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W celu wykazania spełnienia wyżej opisanego warunku organ I instancji ma obowiązek przeprowadzić analizę urbanistyczno-architektoniczną obszaru otaczającego działkę, której dotyczy wniosek inwestora. Na tej podstawie osoba posiadająca stosowne uprawnienia sporządza projekt decyzji o warunkach zabudowy. Odbywa się to w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588). I tak, § 3 ust 1 tego rozporządzenia stanowi: "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust. l-5 ustawy." Zgodnie z ust. 2 § 3 granice tego obszaru, wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem inwestora. Jak wynika z dalszych przepisów rozporządzenia - § 4 - § 8 - zabudowa znajdująca się na tym terenie, jest podstawą wyznaczenia parametrów dla nowej inwestycji - odnośnie obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Dalej Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie, zgodnie z powyższym, sporządzono analizę architektoniczno - urbanistyczną, na której wynikach oparto negatywny wniosek co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Na tej podstawie, osoba posiadająca stosowne uprawnienia sporządziła projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. W tym miejscu Kolegium wskazało, że sporządzenie obszernego aneksu do analizy architektoniczno -urbanistycznej, na dzień przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie, stanowi niewątpliwe naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., a także zasad z art. 8 i 11 k.p.a, a przeprowadzona w sprawie analiza jakkolwiek obszerna, dotknięta jest szeregiem braków, nieścisłości i uchybień. Poza tym wnioski płynące z przedmiotowej analizy, a w szczególności teza, że wykazała ona, że w przedmiotowej sprawie przesłanka ustalenia warunków zabudowy określona w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie została spełniona, w ocenie Kolegium są nieuprawnione. Analiza koncentruje się bowiem na kwestiach dotyczących ogólnie rozumianego ładu przestrzennego, nie wynika z niej natomiast w ocenie Kolegium naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 przez planowaną inwestycję. W tym zakresie przeprowadzona analiza nie stanowi wiarygodnego materiału dowodowego, akta sprawy nie zawierają bowiem dowodu na naruszenie w przedmiotowej sprawie zasady dobrego sąsiedztwa, co stało się podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Następnie Kolegium odniosło się że do przeprowadzonej przez organ I instancji analizy w zakresie możliwości ustalenia dla planowanej inwestycji linii zabudowy i wniosku, że ustalenie takie w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe. Analizując tę kwestię autorka analizy stwierdziła, iż linie zabudowy w obszarze analizowanym wyznaczane są przez budynki w zabudowie szeregowej, usytuowane w jednakowej odległości względem jezdni. Odległość ta wynosi, w zależności od danego zespołu zabudowy szeregowej od 5 m do 13, 5 m. Wszystkie zespoły mają dostęp do tej samej drogi publicznej ul. [...], przy czym znajdują się przy rożnych drogach wewnętrznych. Teren inwestycji znajduje się po północnej stronie [...], po której brak jest obecnie zabudowy. Nie ma zatem możliwości wyznaczenia linii zabudowy w oparciu o regulacje § 4 ust. 1 Rozporządzenia, czego Kolegium nie zakwestionowało. Wskazano jednak także, że brak jest możliwości wyznaczenia tej linii na podstawie § 4 ust. 4, a to ze względu na okoliczność, że " Z analizy wynika, iż cechą charakterystyczną zabudowy w obszarze analizowanym jest zamknięty układ urbanistyczny, zlokalizowany przy ul. [...], z zespołami budynków szeregowych zlokalizowanych po południowych stronach [...] ul. [...]) oraz ul. [...]. Północne pierzeje ww. ulic stanowią urządzone tereny zielone. Układ ten tworzy wyrazistą strukturę, która winna być kontynuowana w sposób bezwzględny". Argumentacja ta jest w ocenie Kolegium całkowicie nieprzekonująca, bowiem w obszarze analizowanym istnieją działki sąsiednie spełniające wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i to także przy tej samej drodze wewnętrznej co teren inwestycji. Zgodnie z § 4 Rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z powyższego wynika, że możliwości wyznaczania linii zabudowy ustanowione Rozporządzeniem są szerokie, a ustawodawca uwzględnił możliwość zaistnienia różnych sytuacji przestrzennych w obszarze analizowanym, co powinny uwzględniać organy ustalające warunki zabudowy, a w szczególności osoby przeprowadzające analizę architektoniczno - urbanistyczną. Skoro bowiem ratio legis wspomnianego § 4 Rozporządzenia a w szczególności ust. 4 tego przepisu, jest konieczność uwzględnienia różnych sytuacji i uwarunkowań przestrzennych, które mogą zaistnieć w obszarze analizowanym, to organ nie może poprzestać na prostej konstatacji, że w związku z brakiem w tym obszarze budynku usytuowanego analogicznie do wnioskowanej na terenie inwestycji zabudowy, wyznaczenie dla nowego przedsięwzięcia linii zabudowy nie jest możliwe. Zgodnie z treścią powoływanej regulacji organ winien przeanalizować i rozważyć wszelkie możliwości ustalenia omawianego parametru, także zakładające jego odmienne niż wynikające z podstawowych reguł wyznaczenie. Kolegium wskazało, że powyższe oznacza, że nie można zasadnie twierdzić, jak to czyni organ I instancji, że wyznaczanie linii zabudowy dla znajdującego się po północnej stronie [...] terenu inwestycji byłoby działaniem kreacyjnym, ustalającym nowy ład przestrzenny w obszarze analizowanym. Istnieją działki zabudowane obiektami o funkcji tożsamej z wnioskowaną, które mogą potencjalnie stanowić punkt odniesienia dla kształtowania nowej zabudowy. W tej sytuacji twierdzenie, że ustalenie linii zabudowy, nawet w oparciu o regulację § 4 ust. 4 Rozporządzenia, nie jest możliwe, jest twierdzeniem noszącym cechy dowolności, nie wynika ono bowiem z materiałów sprawy. Ustalenie takie ocenić należy jako naruszające przepisy postępowania - art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W tym kontekście Kolegium podzieliło także twierdzenie odwołującego, iż układ urbanistyczny wokół ulic [...] nie jest w żaden sposób prawnie chroniony. W szczególności nie obowiązuje na nim miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego możliwe byłoby wyłączenie niektórych działek spod zabudowy i przeznaczenie ich pod zieleń. Nie został on również wpisany do rejestru zabytków ani nie jest objęty żadną formą ochrony przyrody. Możliwość zabudowy potwierdził zresztą m. in. Wydział Kształtowania Środowiska UMK, analizujący sprawę pod kątem ochrony środowiska i ochrony przyrody. Stąd też twierdzenie zawarte w wynikach analizy, jakoby zabudowa działek znajdujących się po północnej stronie sięgaczy od ul. [...] była niedopuszczalna, ponieważ znajdują się tam zieleńce, nie znajduje podstaw prawnych. Nie istnieje bowiem przepis odrębny, z którego wynikałby zakaz lokalizowania na tych działkach zabudowy w ogóle. Jeśli chodzi o wskaźnik powierzchni zabudowy, do analizy załączono tabelę z wskazaniami generowanymi przez zabudowę poszczególnych działek z obszaru analizowanego. Z zestawienia tego wynika, że średni wskaźnik w obszarze wynosi 37%. Wskazano również, że "dla zachowania równowagi stosunku terenów zabudowanych do terenów zielonych wynika konieczność zachowania minimum 50% powierzchni biologicznie czynnej". Ustalono, że dla przedmiotowej inwestycji dopuszczalny wskaźnik powierzchni zabudowy mógłby wynosić 17% - 19%, a to ze względu na wymaganą powierzchnię biologicznie czynną, a także konieczność realizacji dojść, dojazdów i miejsc parkingowych na terenie inwestycji. Tymczasem Kolegium stwierdziło, na podstawie danych zawartych w analizie, że zabudowa, którą wg analizy należy bezwzględnie kontynuować (budynki należące do szeregów zabudowy przy [...] i ul. [...]), generuje wskaźniki zabudowy bardzo zróżnicowane, ale generalnie przekraczające obliczoną dla obszaru analizowanego średnią (od 25 %, poprzez 43%, 44%, 45%, 47%, 51% aż do 69 % na dz. nr [...] - budynek przy ul, [...]). Stąd też, wbrew twierdzeniom analizy, wskaźnik na poziomie 17 - 19 % w żaden sposób nie nawiązuje do wskaźnika zabudowy na działkach, które, jak wynika z analizy, powinny stanowić wyłączny punkt odniesienia dla kształtowania zabudowy na terenie inwestycji. Poza tym Kolegium wskazuje, że organ I instancji winien przedstawić rzetelne i poparte danymi z obszaru analizowanego uzasadnienie dla ustalonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, bowiem sposób jego wyznaczenia służył wyłącznie uzasadnieniu odmowy ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Kolegium omówiło także parametry szerokości elewacji frontowej, wskazując na uchybienia w analizie w tej materii. Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie wykazał, iż istnieją w niniejszej sprawie podstawy do wydania decyzji odmownej. Przesądza o tym zarówno błędne albo niepełne ustalenie stanu faktycznego, jak i niewłaściwe zastosowanie niektórych przepisów u.p.z.p i Rozporządzenia. Dlatego też, w związku z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7, 10 § 1, 77 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, zasadne stało się uchylenie zakwestionowanej decyzji na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium stwierdziło następnie, że wnioski co do możliwości ustalenia warunków zabudowy, a także zasadności ustalenia poszczególnych parametrów na określonym poziomie - poczynione w oparciu o ustalenia faktyczne analizy - winny być dokonane przez osobę, o której mowa w art. 5 u.p.z.p., albo osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, która zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przygotowuje projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Z całą pewnością nie mogą być one wynikiem ustaleń Zespołu Urbanistycznego - gremium, którego udziału w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy ustawodawca nie przewidział. Nie zaprzeczając wiedzy i merytorycznemu przygotowaniu członków Zespołu Urbanistycznego, jak również potrzebie ochrony ładu przestrzennego miasta przy uwzględnieniu wytycznych specjalistów z zakresu urbanistyki i architektury, podkreślić należy, że brak jest podstaw prawnych do oparcia rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy o opinię jednostki pełniącej rolę wewnętrznego gremium Urzędu Miasta K. o charakterze doradczym i opiniodawczym. Zatem, o ile samo przywołanie stanowiska ww. Zespołu Urbanistycznego dla poparcia wyników analizy sformułowanych przez osobę, o której mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. nie może być poczytane za uchybienie, o tyle ewentualne oparcie na stanowisku tego podmiotu ustaleń konkretnych parametrów winno być ocenione jako wadliwe. Kolegium wskazało, że weryfikując spełnienie pozostałych warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wskazać należy, że na gruncie materiałów przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...], poprzez drogę wewnętrzna, ul. [...]. Spełniona została zatem przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Na gruncie materiałów sprawy Kolegium stwierdziło także, że istniejące i planowane uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W aktach sprawy znajdują się potwierdzenia możliwości zaopatrzenia planowanej inwestycji w energię elektryczną, gaz, wodę oraz odprowadzania ścieków z terenu inwestycji. Należy jedynie zauważyć, że informacja techniczna dotycząca możliwości zapewnienia dostaw energii elektrycznej utraciła już swoją aktualność. Z kolei z przedłożonej w sprawie opinii zarządcy drogi wynika, iż również w zakresie planowanej obsługi komunikacyjnej zapewnione jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego uzbrojenie, pod warunkiem budowy chodnika, która objęta została wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Nie budzi wątpliwości, że teren inwestycji nie wymaga zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., oraz że przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, te zatem przesłanki ustalenia warunków zabudowy uznać należy za spełnione. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła E. L.-S., zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu: - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżącej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i końcowym ustosunkowaniem się do zebranego materiału dowodowego oraz - naruszenie art. 7, 8, 9 i 10 § 1 k.p.a poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, nakierowany wyłącznie na realizację interesów inwestora przy jednoczesnym ignorowaniu ustaleń dokonanych w ramach postępowania administracyjnego, a stanowiących przeszkodę dla realizacji zamierzeń inwestora. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazując na fakt, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji był niekompletny, a postępowanie przed nim było prowadzone z brakiem dostatecznej rzetelności i właściwego obiektywizmu, a zarzut skarżącej naruszenia przez Kolegium przepisu art., 10 § 1 k.p.a. jest bezzasadny, a w toku postępowania odwoławczego nie był gromadzony żaden nowy materiał dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przedmiotem kontroli Sądu jest kasacyjna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca do ponownego rozpoznania decyzję organu I Instancji – Prezydenta Miasta K. o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Powodem wydania decyzji odmownej przez organ I Instancji była konieczność utrzymania ładu przestrzennego oraz kontynuacja i zachowanie cech charakterystycznych zagospodarowania przestrzeni urbanistycznej w której planowana jest nowa zabudowa, która to zdaniem organu ład ten zaburzy. W konsekwencji przyjęto, że nie ma możliwości ustalenia parametrów nowej zabudowy (linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości elewacji frontowej) w sposób umożliwiający zrealizowanie zamierzenia inwestycyjnego nawet w ograniczonej formie, przy jednoczesnej kontynuacji cech zabudowy sąsiedniej. Podano ponadto, że planowana inwestycja pozostałaby w sprzeczności z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), dalej zwaną ustawą o planowaniu. W tym miejscu podkreślić zatem należy, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowy czterech domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, co planowane jest w sąsiedztwie takiej samej zabudowy (jednorodzinnej w zabudowie szeregowej). Jak wskazuje autor analizy architektoniczno – urbanistycznej oraz projektu decyzji, działki objęte wnioskiem stanowią fragment układu urbanistycznego – zespołu czterech szeregów budynków jednorodzinnych z lat 60 -tych XX wieku wraz z terenami zieleni uzupełniającej charakteryzujący się rytmem lokalizacji poszczególnych szeregów, oddzielonych od siebie zielenią. Planowana inwestycja miałby znaleźć się na działkach pomiędzy dwoma szeregami, przy czym jak wynika z załącznika graficznego do decyzji, pomiędzy istniejącym szeregiem oraz planowaną inwestycją częściowo pozostałby teren zielony. Zgodnie z przywoływanym przez organ art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 2) walory architektoniczne i krajobrazowe; 3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; 4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; 6) walory ekonomiczne przestrzeni; 7) prawo własności; 8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 9) potrzeby interesu publicznego; 10) potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych; 11) zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz planem zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej; 12) zachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych; 13) potrzebę zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody, do celów zaopatrzenia ludności. Równocześnie zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Eksponowany przez autora analizy, a w ślad za nim przez organ I Instancji konieczny do zachowania i ochrony układ urbanistyczny przylega do granicy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", jednak obszar ten nie został do planu tego włączony. Tymczasem to właśnie w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwe jest przyjęcie zasad zagospodarowania przestrzennego chroniących przed zabudową czy to tereny zielone czy to wartościowe obszary urbanistyczne. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy możliwości takich organowi nie daje, albowiem jest decyzją związaną tj. koniecznym i wystarczającym warunkiem wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest łączne spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że twierdzenia decyzji organu I Instancji – zasadnie wytknięte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze – dotyczące braku możliwości ustalenia parametrów nowej zabudowy są z założenia błędne, gdyż zostały zdeterminowane i podporządkowane jedynej przyczynie, dla której została wydana decyzja odmowna tj. braku wpisania się nowej zabudowy w zastany w sąsiedztwie ład przestrzenny. Rozważania dotyczące poszczególnych parametrów nowej zabudowy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są w tym zakresie jasne i wyczerpujące i nie ma potrzeby przytaczania ich w tym miejscu ponownie. Podkreślić jedynie można, że w sytuacji w której organ I instancji ponownie prowadząc postępowanie dojdzie do wniosku na podstawie przeprowadzonej analizy, że nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dokładnie zgodnie z wnioskiem, wówczas będzie zobowiązany wezwać inwestora, czy wyraża zgodę na ustalenie warunków o innych parametrach w stosunku do tych, które zostały zawarte we wniosku (np. w zakresie wysokości czy szerokości elewacji frontowej, ilości segmentów tj. domów jednorodzinnych w szeregu itp). Natomiast w rozpatrywanej sytuacji przestrzennej i urbanistycznej nie jest możliwe przyjęcie założenia, że zabudowa jednorodzinna w zabudowie szeregowej nie może powstać w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej szeregowej, albowiem jest to konkluzja jawnie sprzeczna z treścią art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu. Sąd w tym miejscu podkreśla, że w tej sprawie przesądza jedynie co do zasady o możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej zabudowy, natomiast kwestie ustalenia jej szczegółowych parametrów będą rzeczą organu w ponownie prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 10 Kpa wskazać należy, że zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12). W niniejszej sprawie organ II Instancji nie zgromadził żadnego dodatkowego, nowego materiału dowodowego, natomiast skarżący nie wskazał w czym dokładnie upatruje naruszenia swoich praw. Co więcej, to Kolegium słusznie zwróciło uwagę na naruszenie art. 10 Kpa przez organ I Instancji, jako że na dzień przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie, sporządzony został obszerny aneks do analizy architektoniczno -urbanistycznej, będącej podstawowym dowodem w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Strony nie miały zatem żadnej możliwości wypowiedzieć się na temat tego dowodu, co więcej można mniemać, że nawet o nim nie wiedziały. Stanowi to niewątpliwe naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Na koniec podkreślić należy, że zdaniem Sądu nie ma żadnych przeszkód aby założenia czy nawet projekty decyzji o warunkach zabudowy opiniowała gminna komisja urbanistyczno – architektoniczna, bo jest to organ doradczy Prezydenta przewidziany w art. 8 ustawy o planowaniu, z tym wszakże zastrzeżeniem, że opinia tej komisji nie może być podstawą rozstrzygnięcia w zakresie decyzji o warunkach zabudowy, bo takiej roli żaden przepis ustawy Komisji tej nie przypisuje. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.