II OSK 3354/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 133/18 w sprawie ze skargi W. P. na czynność Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 9 stycznia 2018 r. w sprawie nr ... w przedmiocie zawiadomienia o kontroli budynku handlowo-usługowego w zakresie powierzchni sprzedaży postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 133/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę W. P. na czynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 9 stycznia 2018 r. w sprawie nr ..., w przedmiocie zawiadomienia o kontroli budynku handlowo-usługowego w zakresie powierzchni sprzedaży. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że przedmiotem skargi było zawiadomienie o terminie przeprowadzenia kontroli budynku handlowo-usługowego. Skarżąca zaskarżyła przedmiotową czynność na zasadzie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd badając czy kryteria dopuszczalności skargi na ww. czynność z zakresu administracji publicznej, zostały spełnione wskazał, że działanie kontrolne, podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. ma charakter stricte wewnętrzny i samo przez siebie w żaden sposób nie konkretyzuje sytuacji skarżącej. Zaskarżone zawiadomienie określa jedynie przedmiot kontroli, jej termin, wezwanie do udostępnienia kontrolowanego obiektu (w myśl dyspozycji art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego) oraz pouczenie o skutkach udaremniania czynności organu. Nie spełnia zatem wynikającego z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kryterium czynności dotyczącej uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej W. P. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 65 Prawa budowlanego w zw. z art. 81 a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 91 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez nietrafne przyjęcie, iż czynność organu nadzoru budowlanego w postaci zawiadomienia o terminie i zamiarze kontroli obiektu budowlanego nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej podlegającej kognicji sądu administracyjnego, choć z tym zawiadomieniem wiąże się po stronie skarżącej obowiązek poddania się tej kontroli, umożliwienia wejścia inspektorów na teren obiektu, przekazania dokumentacji dotyczącej obiektu oraz potencjalna odpowiedzialność karna za odmowę poddania się kontroli, co oznacza, iż czynności te dotyczą uprawnień skarżącej (prawo własności, wolności) oraz wymienionych w art. 65 i art. 81 a ust.1 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione zarzuty należy uznać za chybione. Słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zawiadomienie o terminie przeprowadzenia kontroli budynku odnoszące się do czynności uregulowanej przepisami ustawy Prawo budowlane nie mieści się w zakresie kontroli działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne (art. 3 p.p.s.a.). Istota kontroli sprowadza się bowiem do ustalenia stanu faktycznego, który istnieje i porównania go ze stanem, jaki powinien istnieć w świetle obowiązującego prawa, a same czynności kontrolne nie są związane wprost i bezpośrednio ze sferą praw i obowiązków kontrolowanego. Wskazać należy, że rozważania na temat dopuszczalności zaskarżenia czynności kontrolnych zawarte są w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r. o sygn. akt FPS 13/00, która dotyczyła wyniku kontroli na gruncie art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 100, poz. 442 ze zm.) i kwestii jego zaskarżalności na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozważania te pozostają aktualne w aktualnym stanie prawnym i można je odnieść do niniejszej sprawy. W ww. uchwale stwierdzono, że "wynik kontroli, który – nie wykraczając poza granice ukształtowane przepisami art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej – wskazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2017, poz. 1332 ze zm., dalej jako Prawo budowlane), kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego przeprowadzana jest m.in. w zakresie zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), zaś w jej ramach organy nadzoru budowlanego badają prawidłowość postępowania administracyjnego toczącego się przed organami administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydawanych w jego toku decyzji i postanowień, a także sprawdzają wykonywanie obowiązków wynikających z decyzji i postanowień wydanych na podstawie przepisów prawa budowlanego (art. 84a ust. 2 Prawa budowlanego). Postępowanie kontrolne będące przedmiotem niniejszej sprawy, znajduje się na etapie zawiadomienia o terminie przeprowadzenia kontroli i ma na celu ustalenie stanu faktycznego. Czynności te bezpośrednio nie kształtują uprawnień ani obowiązków materialnoprawnych kontrolowanego. Nie mieszczą się zatem w zakresie kontroli działalności administracji publicznej prowadzonej w ramach art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a co za tym idzie niedopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego na czynność Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 9 stycznia 2018 r. w przedmiocie zawiadomienia o kontroli budynku handlowo-usługowego w zakresie powierzchni sprzedaży. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia naruszenie przepisów art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 65 Prawa budowlanego w zw. z art. 81 a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 91 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego za niezasadny. Uznając zatem zarzut skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwiony, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 3