III SA/Lu 291/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) – po rozpatrzeniu odwołania z dnia 9 czerwca 2008 r. J. K. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] maja 2008 r. znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "zespół wibracyjny" – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z § 2 ust. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) do rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej u pracownika muszą być spełnione nierozłącznie warunki, a mianowicie rozpoznana choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych, przyczyną zaś tej choroby muszą być czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J. K. od 1 sierpnia 1962 r. do 21 października 1963 r. był narażony na hałas od 22 października 1963 r. do 20 października 1966 r. odbywał służbę wojskową. Od lutego 1967 r. do 17 marca 1990 r. pracował na stanowisku operatora dźwigu i był narażony na hałas i wibrację (brak danych z pomiarów intensywności). Od 1 stycznia 1991 r. do 28 lutego 2004 r. pracował na stanowisku konserwatora urządzeń pralniczych bez narażania na działania wibracji miejscowej lub ogólnej. W jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w L. choroby zawodowej "zespołu wibracyjnego" u J. K. nie rozpoznano. Z wydanego w WOMP w L. orzeczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] wynika, że na podstawie badań lekarskich specjalistycznych, badań rtg stawów i kręgosłupa wykonanych w WOMP w L. oraz wyników badań z innych jednostek opieki zdrowotnej, w której był leczony nie wykryto zmian chorobowych, które miałyby związek z działaniem wibracji miejscowej lub ogólnej. Choroby zawodowej u J. K. nie rozpoznano również w jednostce orzeczniczej II stopnia w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, do którego był kierowany po wniesionym odwołaniu. W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Instytut stwierdził, że "obraz radiologiczny układu kostno-stawowego kończyn górnych nie wykazuje zmian, które należałoby łączyć z efektem oddziaływania drgań mechanicznych. Ujemny wynik próby oziębieniowej jak też rezultaty kapilaroskopii i oceny neurologicznej nie pozwalają także na rozpoznanie następstw naczyniowo-nerwowych tego narażenia zawodowego, które de facto ustało w 1990 r. Zgłoszone przez J. K. dolegliwości należy jednoznacznie łączyć z objawami tzw. zespołu szyjnego w przebiegu samoistnych zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych odcinka szyjnego kręgosłupa. Ze względu na powyższe, organ II instancji orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożył J. K. wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jest niesłuszna i niesprawiedliwa. Choroba, na którą cierpi miała związek z warunkami pracy tj. z działaniami wibracji miejscowej , na ktorą był narażony pracując jako operator dźwigu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów powszechnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określona w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia praw, a zatem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie zaś ocena ich pod względami słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] maja 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej "zespół wibracyjny". Dokonana przez organy inspekcji sanitarnej ocena prowadzi do wniosku, że wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115 ze zm.), przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się jedynie choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Niespełnienie którejkolwiek z przesłanek wyszczególnionych w § 2 ust. 4 i ust. 5 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia, skutkuje wydaniem decyzji negatywnej, co miało miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Wprawdzie skarżący w jednym z okresów zatrudnienia narażony był na wibracje (okres od lutego 1967 r. do marca 1990 r.), to zarówno jednostka orzecznicza I stopnia (WOMP L.) jak i II stopnia Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu nie stwierdziły objawów klinicznych , które potwierdziłyby, iż schorzenia, na które cierpi wykazują cechy, które należałoby łączyć z efektem oddziaływania drgań mechanicznych. Stwierdzono ponadto, że zgłaszane przez J. K. dolegliwości należy jednoznacznie łączyć z objawami tzw. "zespołu szyjnego w przebiegu samoistnych zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych odcinka szyjnego kręgosłupa". Podkreślić należy również, że w dokumentacji lekarskiej przedłożonej przez skarżącego znalazły się karty informacyjne ze szpitala z rozpoznaniem zmian dyskopatycznych i zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego. Podnieść należy również, że organy sanitarne nie mają podstawy do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny dowód służący stwierdzeniu choroby zawodowej jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem wobec czego skarga na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. podlega oddaleniu.