VII SA/Wa 70/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala UZASADNIENIE VII SA / Wa 70 / 07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2006r. Znak: [...] Wojewoda L. w oparciu o art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz o art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 118) po rozpoznaniu wniosku M. K. z dnia [...] czerwca 2006r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ł. z dnia [...] maja 2005r. Znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę treningowego boiska piłkarskiego [...] na działkach o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w Ł. przy ul. A.. W uzasadnieniu organ wskazał, że działki objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę znajdują się w obszarze przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] grudnia 1997r. Nr [...] oznaczonym symbolem [...], tzn. są przeznaczone pod boiska treningowe lub parking – co w pełni odpowiada zamierzeniom inwestycyjnym, zaś z mapy do celów projektowych wynika, że inwestycja była zaprojektowana w granicach działek, co do których inwestor posiadał prawo dysponowania na cele budowlane. Organ I instancji w odniesieniu do zarzutów podniesionych przez skarżącą wyjaśnił, że samo ukształtowanie terenu nie było przedmiotem zatwierdzonego projektu budowlanego i jak wynika z mapy do celów projektowych, na której opracowano projekt zagospodarowania terenu, skarpa w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę już istniała. Zdaniem organu nie znalazł również potwierdzenia argument skarżącej, jakoby nasyp boiska został zlokalizowany na drodze przewidzianej w planie miejscowym. Z dokumentacji w sprawie wynika natomiast, że to część działki M.K. zgodnie z planem miejscowym przeznaczona jest pod drogę dojazdową. Wojewoda L. wyjaśnił nadto, iż zgodnie z projektem budowlanym wody opadowe z boiska są odprowadzane drenażami do kanalizacji deszczowej skierowanej do rzeki W., przy czym należy odróżnić wody opadowe spływające ze zbocza istniejącej już skarpy wokół boiska, od wód opadowych z samego boiska. Niezasadny jest także zarzut skarżącej, iż projektowana inwestycja pozbawiła jej działkę dostępu do drogi publicznej. Z akt sprawy wynika, że działka M. K. Nr [...] posiada dojazd drogą oznaczoną Nr [...] o nawierzchni żużlowej. Nieistotny, z punktu widzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, jest także zarzut wadliwego ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami wskazanymi przez inwestora, który złożył wymagane oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na mapie do celów projektowych aktualnej na dzień [...] lutego 2005r., której organ architektoniczno – budowlany nie ma prawa kwestionować. Powyższe ustalenia wskazują, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty Ł. z dnia [...] maja 2005r. nie jest obarczona, żadną kwalifikowaną wadą, która pociągnęłaby za sobą konieczność stwierdzenia jej nieważności. Odwołanie od decyzji Wojewody L. złożyła M. K. wnosząc o jej uchylenie oraz stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Ł. z dnia [...] maja 2005r. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11, 77 §1, 84 § 1 kpa oraz art. 4 i 35 Prawa budowlanego z 1994r. Zdaniem skarżącej rażące naruszenie prawa, w niniejszej sprawie, polegało na tym, że decyzją o pozwoleniu na budowę została zatwierdzona samowola budowlana do której doszło przed jej wydaniem. M. K. stwierdziła, że pozwolenie na budowę dotyczyło obiektu już istniejącego, nadto organ nie zbadał jej zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego i obowiązującymi przepisami prawa, czego konsekwencją było powstanie boiska na zaprojektowanej drodze dojazdowej. Skarżąca przyznała, że rzeczywiście na jej działkę woda opadowa spływa z istniejącej wcześniej skarpy ale spływają także wody z urządzeń odwadniających boisko. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Jednocześnie wyjaśnił, że ewentualne rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych, przed uzyskaniem w tym zakresie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nie jest przesłanką do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zaś samo badanie tej kwestii wykracza poza ramy postępowania nieważnościowego. W obrębie toczącego się postępowania nie mieści się także badanie legalności istniejącego, przed wydaniem kontrolowanej decyzji wału ziemnego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporna inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] grudnia 1997r. Nr [...]. Inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisami Prawa budowlanego w związku z czym organ architektoniczno – budowlany nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Kontrolowana decyzji jest zgodna z prawem i nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. Skargę na powyższą decyzję wniosła M. K. twierdząc, że rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadło z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2, 7, 77 § 1, 80, 136, 138 § 1 kpa oraz art. 4 i 35 Prawa budowlanego z 1994r. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody L.. Uzasadniając skargę M. K. powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, czyniąc nadto zarzut organowi II instancji, iż nie ustalił czy wał ziemny istniał przed, czy też powstał po wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i jedynie "(...) sanuje samowolę budowlaną". Organ nie przeprowadził także postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżącego, które pozwoliłoby na ustalenie, iż przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skarg, decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, dlatego też skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, iż zaskarżona decyzji wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Jest to postępowanie o charakterze nadzwyczajnym i odrębnym od innych postępowań, ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. Organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji. Postępowanie to czyni wyłom od zasady stabilności decyzji administracyjnej, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Jedną z przesłanek uchylenia decyzji, jako nieważnej jest przesłanka rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominujący jest pogląd, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1986r., sygn. akt: IV SA 716/86, Monitor Prawniczy 1991/11 s. 9). Można zatem powiedzieć, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja jest ewidentnie sprzeczna z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem prawa, a przy tym naruszenie jest tak ciężkie, że powoduje sankcję nieważności. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela stanowisko organu nadzoru, iż zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, ani inną wadą określoną w art. 156 § 1 kpa. Materialnoprawną podstawą wydania kontrolowanej decyzji z dnia [...] maja 2005r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę treningowego boiska piłkarskiego wraz z infrastrukturą, stanowiły przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. Przepisy te określają między innymi warunki jakie musi spełnić inwestor aby uzyskać pozwolenie na budowę. W sprawie jest niesporne, gdyż nie kwestionuje tego skarżąca, że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisami Prawa budowlanego. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył wszelkie wymagane prawem dokumenty, tj. poprawnie wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany oraz opinie i uzgodnienia właściwych jednostek. Organ zatem, jeżeli inwestor spełnił wszystkie wymogi, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( por. wyrok NSA z dnia 2 września 1998, sygn. akt IV SA 2311/96, LEX nr 43803). Podstawowym zarzutem podnoszonym w stosunku do kontrolowanej decyzji jest zarzut "usypania" przez inwestora 3,5 metrowego wału ziemnego na zaplanowanej drodze dojazdowej do działki skarżącej Nr [...] Jak wskazuje sama skarżąca wał ten został wykonany w 2004r., tj. przed wydaniem kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, sama zaś inwestycja wykonana została na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania na inny cel. Nadto skarżąca podnosi, iż skierowano odpływ wód gruntowych na jej działkę, co powoduje regularne zatapianie działki Nr [...] (a więc nie jej działki). Skarżąca zarzuca także organom nadzoru, iż nie przeprowadziły wnioskowanych przez nią dowodów w związku z czym nie wyjaśniły istoty sprawy. Wszystkie powyższe zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. W szczególności podkreślenia wymaga, że lokalizacja tego obiektu została dopuszczona przez przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1997r., obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia. Przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie kwestia, czy decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 kpa. Organy niewłaściwie ustaliły, iż decyzja nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą. Natomiast zarzuty dotyczące realizacji przedmiotowego obiektu nie mogą być rozstrzygane w niniejszym postępowaniu. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności bez znaczenia pozostaje także zarzut nie przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia istoty sprawy. Tak, jak to już wskazano celem postępowania o stwierdzenie nieważności jest ocena legalności decyzji administracyjnej wyłącznie w aspekcie kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 kpa, a nie przeprowadzanie ponownie postępowania wyjaśniającego. Zważywszy na powyższe uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.