III SA/Wa 1511/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "Naczelnikiem US") w toku prowadzonego, na podstawie wystawionych wobec majątku W. S.A. z siedzibą w W. (dalej zwana "Stroną", "Spółką" lub "Skarżącą") własnych tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres: 11,12/2011 r., 12/2015 r., 01,06-09,11,12/2016 r., 01-06, 08,09/2017 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres: 09-12/2010 r., 11/2011 r., 11,12/2012 r., 08-12/2013 r., 05-12/2014 r., 04-12/2015 r., 01-12/2016 r., 01-12/2017 r., 01-08,11/2017 r. w łącznej kwocie zaległości głównej w wysokości 515.656,70 zł, postępowania egzekucyjnego podjął szereg czynności egzekucyjnych mających na celu wyegzekwowanie dochodzonych należności. W wyniku podjętych działań ustalił, że Spółka posiada rachunek bankowy w [...] S.A. jednak z uwagi na brak środków na rachunku zajęcia nie zostały zrealizowane. Bank pismem z dnia 5 lipca 2019 r. poinformował organ egzekucyjny, iż nie prowadzi rachunku bankowego dla ww. podmiotu. Organ egzekucyjny ustalił kontrahentów Spółki, m.in. T. Sp. z o.o., G. S.A., K. Sp. z o.o., E. S.A., R. S.A., P., W. Sp. z o.o., I. sp. z o.o., K. sp. z o.o., N. sp. z o.o. oraz skierował do nich zawiadomienia o zajęciu wierzytelności przysługujących Stronie. W odpowiedzi na zawiadomienia o zajęciu wierzytelności firmy informowały organ egzekucyjny, że umowy zawarte z Zobowiązaną mają charakter barterowy, i w jej ramach strony nie świadczą usług w pieniądzu zaś rozliczenia następują na zasadzie kompensacji wzajemnych roszczeń. Naczelnik US w toku dalszego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku Skarżącej ustalił, że Spółka nie posiada żadnych nieruchomości oraz nie posiada majątku ruchomego, który mógłby stanowić przedmiot zajęcia. Ustalił również, iż Strona pod adresem: W. ul. [...] wynajmuje pomieszczenie, korespondencję odbiera sporadycznie oraz sprawia problemy z płatnościami za wynajem. Ponadto organ egzekucyjny wskazał, że wzywał Stronę do przedstawienia wszystkich składników jej majątku, z których możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Pismem z dnia 4 kwietnia 2019 r. Spółka poinformowała, że obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, nie generuje obrotów sprzedażowych i nie dysponuje należnościami, nie dysponuje rachunkiem bankowym, nie posiada nieruchomości, a majątek ruchomy stanowi jedyny samochód marki [...] z 2005 r., na którym ustanowiony jest zastaw skarbowy na rzecz ZUS. Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o ww. tytuły wykonawcze z uwagi na bezskuteczność. W uzasadnieniu wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego pomimo podejmowania czynności zmierzających do pozyskania informacji o majątku Spółki, nie udało się doprowadzić do zrealizowania obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, a dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego doprowadzi jedynie do generowania coraz wyższych wydatków egzekucyjnych, które na dzień wydania niniejszego postanowienia wynoszą łącznie 27.849,92 zł. Skarżąca zażaleniem z dnia 7 lutego 2020 r. zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "K.p.a.") w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; dalej "u.p.e.a.") oraz art. 59 § 2, art. 71a i 71b ustawy egzekucyjnej. W uzasadnieniu za przedwczesne uznała postanowienie o umorzeniu prowadzonego postępowania egzekucyjnego, ponieważ organ egzekucyjny nie przeprowadził wszystkich czynności oraz nie rozważył w sposób wyczerpujący zgromadzonych informacji. Jak wskazywano Spółka jest właścicielem 100% udziałów w spółkach W. sp. z o.o. i T. sp. z o.o., których wartość nominalna zgodnie z KRS wynosi odpowiednio 2.010.000,00 zł i 50.000,00 zł, a organ egzekucyjny zaniechał zajęcia tych udziałów stwierdzając, że byłoby to niecelowe. W związku z powyższym, za zasadne uznała uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i dalsze prowadzenie egzekucji z ww. udziałów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, iż w postępowaniu prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Tym samym uznał, iż organ egzekucyjny podjął działania mające na celu wyegzekwowanie dochodzonych należności, w trakcie których podejmował próby zajęcia rachunków bankowych Spółki, korzystał z uprawnienia wynikającego z przepisów art. 36 u.p.e.a., poprzez kierowanie zapytań do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, podejmowanie prób zajęcia wierzytelności u kontrahentów Zobowiązanej co również nie doprowadziło do wyegzekwowania należności. Spółka ostatnią deklarację VAT-7 w Urzędzie Skarbowym W. złożyła za 12/2017 r. Ponadto pod adresem rejestracyjnym, tj. W., ul. [...], Skarżąca również nie posiada majątku. Jednocześnie nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów Spółki w przedmiocie zaniechania przez organ egzekucyjny zajęcia udziałów w spółkach W. sp. z o.o. oraz T. sp. z o.o., które posiada Strona, twierdząc, że Naczelnik US przeprowadził analizę stanu majątkowego spółki T., z której wynika, że całość udziałów w wysokości 50.000,00 zł posiada Skarżąca. Z bazy danych organu wynika, że ww. spółka ostatnią deklarację VAT-7 złożyła w Urzędzie Skarbowym W. za 12/2017 r., ponadto nie figuruje w rejestrze CEPiK jako posiadacz pojazdów mechanicznych, nie figuruje w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych jako właściciel/współwłaściciel, czy też użytkownik wieczysty nieruchomości. Nie odnotowano również, aby spółka była stroną bieżących czynności majątkowych kupna - sprzedaży, czy też innych czynności podlegających rejestracji. Wobec powyższego organ egzekucyjny uznał, że T. sp. z o.o. nie posiada majątku, który pozwoliłby stwierdzić, iż wartość udziałów przypadających Spółce odpowiadałaby wartości, która wpisana jest w Krajowym Rejestrze Sądowym tj. 50.000,00 zł, co uzasadniało odstąpienie od czynności zmierzających do zajęcia ww. udziałów, gdyż podejmowane czynności byłyby niecelowe. Dyrektor zauważył, że Naczelnik US uzupełnił akta niniejszej sprawy o dokumenty potwierdzające, że organ przeprowadził również analizę stanu majątkowego W. Sp. z o.o. Z materiału dowodowego wynika, iż niniejsza spółka ostatnią deklarację VAT-7 złożyła w Urzędzie Skarbowym W. za 12/2017 r. Ponadto nie figuruje w rejestrze CEPiK jako posiadacz pojazdów mechanicznych, nie figuruje w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych jako właściciel/współwłaściciel, czy też użytkownik wieczysty nieruchomości. Nie odnotowano również, aby Spółka była stroną bieżących czynności majątkowych kupna - sprzedaży, czy też innych czynności podlegających rejestracji. Ze złożonego sprawozdania finansowego oraz przeprowadzonej analizy stanu majątkowego wynikało, że Spółka nie posiada majątku, który pozwoliłby stwierdzić, że wartość udziałów przypadających dla Strony odpowiadałaby wartości, która wpisana jest w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. 2.000.000,00 zł. Wobec powyższego za zasadne uznał odstąpienie od czynności zmierzających do zajęcia ww. udziałów z uwagi na ich niecelowość. Ponadto Dyrektor zauważył, że wartość nominalna udziałów w spółkach T. Sp. z o.o. oraz W. sp. z o.o. nie stanowi o wartości rynkowej tych udziałów. W niniejszej sprawie prezesem Skarżącej jest A.J., który jest jednocześnie prokurentem w spółce W. sp. z o.o., natomiast prokurentem Strony jest J.K., który jest prezesem W. sp. z o.o. oraz prezesem T. sp. z o.o. Wobec powyższego można założyć, że prezes Zobowiązanej ma pełną świadomość dotyczącą kondycji spółek, we władzach których zasiada. Mając na uwadze powyższe, stwierdził, że Naczelnik US podejmując jako organ egzekucyjny rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a., dokonał prawidłowej oceny dotyczącej niecelowości dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, powołując się na niemożność ustalenia majątku, co do którego można byłoby skierować skuteczną egzekucję. W ocenie Dyrektora, dalsze prowadzenie egzekucji prowadziłoby do generowania kosztów postępowania co byłoby sprzeczne z jego celem, którym jest doprowadzenie do zaspokojenia należności wierzyciela. W prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje zasada adekwatności podejmowanych czynności w celu uzyskania wymiernych efektów, zaś wierzyciel i organ egzekucyjny nie mają interesu prawnego w ponoszeniu wydatków egzekucyjnych bez realnych szans na skuteczność postępowania. Stojąc na stanowisku, że organ egzekucyjny w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił zasadność przestanek, którymi kierował się podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. uznał za chybiony. Końcowo zauważył, iż nawet ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza zwolnienia dłużnika od ciążącego na nim obowiązku. Postępowanie egzekucyjne umorzone z przyczyn określonych w art. 59 § 2 ww. ustawy można ponownie wszcząć, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodów Zobowiązanej Spółki, przewyższające wydatki egzekucyjne. Reasumując nie znalazł przeszkód do regulowania przez Spółkę swoich zobowiązań wobec Skarbu Państwa, mimo braku toczącego się postępowania egzekucyjnego. W skardze z 16 lipca 2020 r., Strona wnosząc o uchylenie w całości powyższego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza nieustalenie, jaką rzeczywistą wartość przedstawiają posiadane przez Stronę udziały w spółce T. sp. z o.o. i W. sp. z o.o. i odstąpienie od prowadzenia egzekucji z tych udziałów, podczas gdy z posiadanych przez Skarżącego informacji wynika, że spółka T. sp. z o.o. jest właścicielem tytułu prasowego "T.", który został w momencie wniesienia go aportem do spółki wyceniony na kwotę ponad 2.000.000 zł, co niewątpliwie przekłada się na wartość udziałów tej spółki, a tym samym wątpliwym jest by udziały te nie przedstawiały żadnej wartości, 2) art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu przed organem drugiej instancji, a przed wydaniem decyzji nieumożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 3) art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku Skarżącej z uwagi na stwierdzenie, że w tym postępowaniu nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, podczas, gdy Strona jest właścicielem 100% udziałów w spółce T. sp. z o.o. i W. sp. z o.o., z których to udziałów można było prowadzić skuteczną egzekucję i uzyskać kwoty pozwalające na pokrycie zobowiązań spółki z tytułu zaległego podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Ponadto Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci załączonej do niniejszej skargi opinii biegłego rzeczoznawcy na fakt oszacowania wartości tytułu "T.", którego właścicielem jest spółka T. sp. z o.o., na kwotę ponad 2.000.000 zł, co niewątpliwie przekłada się na wartość udziałów Skarżącej w tej spółce, możliwości prowadzenia z tych udziałów skutecznej egzekucji, braku zasadności umorzenia egzekucji. Strona w uzasadnieniu za przedwczesne uznała umorzenie egzekucji biorąc pod uwagę, że organy nie przeprowadziły wszystkich czynności i nie rozważyły w sposób wyczerpujący zgromadzonych informacji, czym dopuszczono się naruszenia wskazanych na wstępie przepisów (art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., art. 18 i 59 § 2 u.p.e.a.). Jej zdaniem nie ustalono zwłaszcza, jaka jest rzeczywista wartość udziałów posiadanych przez nią w spółkach T. sp. z o.o. i W. sp. z o.o. - przy czym za istotne uznała, że jest właścicielem 100% udziałów w ww. spółkach. Wartość nominalna udziałów, zgodnie z informacją ujawnioną w Krajowym Rejestrze Sądowym, wynosi odpowiednio 2.010.000,00 zł i 50.000,00 zł. Zajęcia tych udziałów jednak zaniechano stwierdzając, że wartość udziałów nie odpowiada wartości wpisanej w KRS i w związku z tym byłoby to niecelowe. Jednocześnie w ogóle nie ustalono rzeczywistej wartości tych udziałów. Skarżąca zwracając uwagę na fakt, iż spółka T. sp. z o.o. jest właścicielem tytułu prasowego i wydawcą miesięcznika "T." - uznanego w środowisku, specjalistycznego pisma skierowanego do środowiska medycznego i farmaceutycznego, ukazującego się nieprzerwanie od 1993 r., którego wartość tytułu prasowego została wyceniona, w momencie wnoszenia go aportem do spółki, na kwotę ponad 2.000.000 zł, co znajduje odzwierciedlenie w załączonej opinii biegłego - i co niewątpliwie przekłada się na wartość udziałów tej spółki, za całkowicie niewiarygodne uznała twierdzenie, że posiadane przez nią udziały w ww. spółce, nawet mimo upływu czasu, nie przedstawiają żadnej wartości. Zaznaczyła zarazem, iż miesięcznik "T." jest nadal wydawany, co czyni niezasadnymi wnioski organu o tym, by spółka T. sp. z o.o. nie prowadziła żadnej działalności. Reasumując za przedwczesne uznała postanowienie o umorzeniu egzekucji - w sytuacji, gdy jest właścicielem 100% udziałów w dwóch spółkach z o.o., z których to udziałów można było (i należało) prowadzić egzekucję pozwalającą na uzyskanie kwot na pokrycie zobowiązań spółki z tytułu zaległego podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Badając legalność zaskarżonego postanowienia w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżony akt odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że dotyczyło ono umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Podjęcie przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia o umorzeniu lub odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego kwalifikowane jest do kategorii uznania administracyjnego, co wymaga w realiach rozstrzyganej sprawy oceny, czy egzekucja należności pieniężnej będzie celowa, tzn. wymaga ustalenia, czy koszty egzekucji byłyby wyższe od kwoty możliwej do wyegzekwowania (por. dla przykładu: wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2373/11). Umorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. może więc nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy ustalono, że zobowiązany nie posiada żadnego majątku, z którego możliwe byłoby skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2115/11). Podkreślenia wymaga, że – jak to już zaznaczono na wstępie - w świetle postanowień art. 59 § 2 u.p.e.a. to organowi egzekucyjnemu pozostawiono swobodę prowadzenia egzekucji lub umorzenia postępowania, co w praktyce oznacza, że ustawodawca pozostawił ocenę "perspektyw" wszczętego z inicjatywy wierzyciela postępowania egzekucyjnego i wybór: prowadzenie egzekucji lub umorzenie postępowania. Dokonując takiej "kalkulacji", organ egzekucyjny ma obowiązek przeprowadzenia rachunku, w którym uwzględni przewidywaną wysokość kosztów egzekucyjnych i kwoty, która mogłaby być ewentualnie uzyskana w postępowaniu egzekucyjnym, przy czym uwzględnić musi wszystkie środki egzekucyjne zastosowane w sprawie na dzień wydawania postanowienia w tym przedmiocie. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, że organy zasadnie stwierdziły istnienie podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. W sprawie bezspornym jest (nie kwestionuje tego również Skarżąca), że organ egzekucyjny w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym podjął działania mające na celu wyegzekwowanie dochodzonych należności, w trakcie których podejmował próby zajęcia rachunków bankowych Spółki, korzystał z uprawnienia wynikającego z przepisów art. 36 ustawy egzekucyjnej, poprzez kierowanie zapytań do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, podejmował próby zajęcia wierzytelności u kontrahentów Zobowiązanej, co również nie doprowadziło do wyegzekwowania należności. Sąd zauważa przy tym, że z akt sprawy wynika, iż zobowiązana Spółka nie posiada majątku oraz, że ostatnią deklarację VAT-7 złożyła za 12/2017r. w Urzędzie Skarbowym W. Zdaniem Skarżącej, mimo powyższych okoliczności, organy zaniechały jednak wszystkich czynności albowiem nie dokonały zajęcia udziałów w spółkach W. sp. z o.o. oraz T. sp. z o.o., które posiada Zobowiązana. W ocenie Sądu zarzut ten jest bezpodstawny. Sąd zauważa, że - jak wynika z akt sprawy - Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przeprowadził analizę stanu majątkowego spółki także pod tym kątem ustalając, że całość udziałów spółki T. w wysokości 50 000,00 zł posiada Skarżąca. Jednocześnie ustalił, że w/w spółka ostatnią deklarację vat-7 złożyła w Urzędzie Skarbowym W. za 12/2017r., a ponadto spółka ta nie figuruje w rejestrze CEPiK jako posiadacz pojazdów mechanicznych, nie figuruje w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych jako właściciel/współwłaściciel, czy też użytkownik wieczysty nieruchomości. Nie odnotowano również aby spółka była stroną bieżących czynności majątkowych kupna - sprzedaży, czy też innych czynności podlegających rejestracji. Wobec powyższego organ egzekucyjny zasadnie uznał, że T. sp. z o.o. nie posiada majątku, który pozwoliłby stwierdzić, iż wartość udziałów przypadających spółce W. S.A. odpowiadałaby wartości, która wpisana jest w Krajowym Rejestrze Sądowym tj. 50 000,00 zł. Ponadto, co także ma potwierdzenie w aktach sprawy, organ egzekucyjny przeprowadził również analizę stanu majątkowego W. Sp. z o.o. Z materiału dowodowego wynika, iż powyższa spółka ostatnią deklarację VAT-7 złożyła w Urzędzie Skarbowym W. za 12/2017r. Ponadto, podobnie jak spółka T., nie figuruje w rejestrze CEPiK jako posiadacz pojazdów mechanicznych, nie figuruje w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych jako właściciel/współwłaściciel, czy też użytkownik wieczysty nieruchomości. Nie odnotowano również aby spółka była stroną bieżących czynności majątkowych kupna - sprzedaży, czy też innych czynności podlegających rejestracji. Ze złożonego przez spółkę sprawozdania finansowego oraz przeprowadzonej analizy stanu majątkowego wynika, że spółka nie posiada majątku, który pozwoliłby stwierdzić, że wartość udziałów przypadających Skarżącej odpowiadałaby wartości, która wpisana jest w Krajowym Rejestrze Sądowym tj. 2 000 000,00 zł. Wobec powyższych ustaleń, Sąd podziela pogląd Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., że skoro wartość nominalna udziałów w spółkach T. Sp. z o.o. oraz W. sp. z o.o. nie stanowi o wartości rynkowej tych udziałów, to zaistniała przesłanka uzasadniająca odstąpienie od czynności zmierzających do zajęcia w/w udziałów, gdyż podejmowane czynności byłyby niecelowe. Nie bez znaczenia dla sprawy ma także okoliczność powiązań personalnych pomiędzy wym. spółkami. Mianowicie prezes W. S.A. – A.J. jest jednocześnie prokurentem w spółce W. sp. z o.o., natomiast prokurentem Zobowiązanej Spółki jest J.K., który jest prezesem W. sp. z o.o. oraz prezesem T. sp. z o.o. Powyższa konstatacja jest o tyle istotna, że – jak słusznie zauważa organ - w takiej konfiguracji powiązań personalnych można założyć, że prezes Skarżącej ma pełną świadomość dotyczącą kondycji spółek, we władzach których zasiada, zaś wartość nominalna udziałów w tych spółkach odbiega w zasadniczy sposób od wartości rynkowej. Odnosząc się do załączonego do skargi dowodu w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy dotyczącej oszacowania wartości tytułu "Terapia", Sąd zauważa, że opinia ta straciła cechę aktualności, gdyż została sporządzona w grudniu 2015 roku i jej ważność wynosi 12 miesięcy, to jest do końca grudnia 2016 roku, na co wskazał jednoznacznie jej autor. W tym miejscu Sąd wskazuje, że - jak podnosi się zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym - mienie zobowiązanego aby nadawało się do egzekucji, musi być konkretne, rzeczywiście istniejące, nadające się do efektywnej egzekucji. Mienie to musi charakteryzować się odpowiednimi właściwościami, aby egzekucja z niego była realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela. Tylko realnie istniejące mienie, dokładnie zidentyfikowane i istniejące w momencie, w którym toczy się postępowanie dotyczące przeniesienia odpowiedzialności, wypełnia przesłankę zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. (por. dla przykładu: wyrok NSA z 1 marca 2018 r., II FSK 438/16). Musi to być też majątek istniejący w momencie, w którym toczy się postępowanie egzekucyjne. Zasadniczym celem postępowania egzekucyjnego nie jest bowiem poszukiwanie "w nieskończoność" hipotetycznego majątku zobowiązanego czy też przeprowadzanie za zobowiązanego czynności, celem wyegzekwowania należnych mu wierzytelności, ale wykonanie przewidzianych w postępowaniu egzekucyjnym czynności w oparciu o prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy. W ocenie Sądu, organ z tego obowiązku wywiązał się w sposób prawidłowy albowiem bezskuteczność egzekucji została wykazana na podstawie dostępnych organowi egzekucyjnemu danych, w oparciu o analizę stanu sprawy i posiadanego przez Skarżącą realnego majątku możliwego do egzekucji, co prawidłowo doprowadziło organ do uznania, że w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, a w następstwie takiego stwierdzenia – do umorzenia postepowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 i 3 u.p.e.a. Reasumując powyższe, zdaniem Sądu, organ egzekucyjny dokonując rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. dokonał prawidłowej oceny dotyczącej niecelowości dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, powołując się na niemożność ustalenia majątku, co do którego można byłoby skierować skuteczną egzekucję albowiem dalsze prowadzenie egzekucji prowadziłoby do generowania kosztów postępowania co byłoby sprzeczne z jego celem, którym jest doprowadzenie do zaspokojenia należności wierzyciela. W prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje bowiem zasada adekwatności podejmowanych czynności w celu uzyskania wymiernych efektów, zaś wierzyciel i organ egzekucyjny nie mają interesu prawnego w ponoszeniu wydatków egzekucyjnych bez realnych szans na skuteczność postępowania. W ocenie Sądu Organ egzekucyjny w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie wobec powyższego zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. jest chybiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., Sąd podziela pogląd organu, że zasada ta nie znajduje zastosowania w tym postępowaniu przed organem egzekucyjnym. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w zakresie zagwarantowania stronie czynnego udziału w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału przed wydaniem orzeczenia. Jest natomiast zobowiązany do respektowania praw strony w zakresie wyznaczonym treścią art. 73 k.p.a. Na mocy tego przepisu strona jest uprawniona do wglądu w akta sprawy, może z nich sporządzać kopie, odpisy czy notatki, a w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony może żądać uwierzytelnienia kopii lub odpisów, czy też wydania jej uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Powiązanie zasady wynikającej z art. 10 k.p.a. z zasadami wynikającymi z art. 7 i 8 k.p.a. nakazuje organowi działanie w sposób umożliwiający stronie realizację uprawnienia wynikającego z art. 73 k.p.a. w sytuacjach, gdy organ dąży do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Końcowo Sąd stwierdza, że o ile w przyszłości, taki majątek lub źródła dochodów zostaną ujawnione, zaistnieje podstawa do wszczęcia ponownej egzekucji wobec zobowiązanego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. nie oznacza bowiem zwolnienia dłużnika (zobowiązanego) od ciążącego na nim obowiązku. Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, w tym z przyczyn wskazanych w zarzutach skargi i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.