II OSK 1484/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz /spr./ Protokolant asystent Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. i G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 690/10 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie stosunków wodnych na gruncie oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 690/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wobec wystąpienia zmian stosunków wodnych. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2006 r. A. K. zwrócił się do Wójta Gminy J. o interwencję w sprawie wykonania przez E. B. w 1991 r. stawu na rowie melioracyjnym nr [...]. Wnioskodawca podał, iż E. B. bezprawnie rozkopał rów melioracyjny i tym samym zmienił stan wody na gruncie. Powyższe działania skutkują zalewaniem łąk jego i sąsiadów. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. organ nakazał S. i E. B. konserwację rowu oraz nałożył konkretne czynności określające taki sposób piętrzenia wody w stawie, który pozwoli zachować swobodny jej przepływ. Decyzja powyższa została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2007 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Kolejnym rozstrzygnięciem, wydanym w dniu [...] listopada 2007 r., Wójt odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wobec niewystąpienia zmian stosunków wodnych na gruncie. Ta decyzja także została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z [...] stycznia 2008 r., a sprawę ponownie przekazano do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Wójt Gminy J. orzekając po raz trzeci w sprawie, postanowił odmówić nakazania właścicielom zbiornika przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wobec niewystąpienia zmian stosunków wodnych na gruncie. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że gruntom sąsiadującym z działką oznaczoną nr geod. [...], na której znajduje się zbiornik wodny – staw, nie wyrządzono szkody. Zalecenia zawarte w sporządzonym przez osobę uprawnioną opracowaniu, dotyczące utrzymania stosunków wodnych na gruncie, są przestrzegane. Funkcjonowanie zbiornika wodnego wybudowanego przez S. i E. B. nie wpływa na zmianę stanu wodnego na gruncie sąsiednim – działce o nr geod. [...] i nie powoduje na nich żadnej szkody. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie nie ma dowodów na to, że w ostatnim czasie doszło do zmiany stosunków wodnych na gruntach sąsiadujących z nieruchomością, na której istnieje zbiornik wodny. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 609/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] maja 2008 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że właściciele nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] zmienili stosunki wodne na gruncie, wykonując w 1991 r. na rowie melioracyjnym biegnącym przez działkę - zbiornik wodny (staw). Ustalenie, czy wpływ wybudowanego zbiornika był szkodliwy dla nieruchomości sąsiednich, wymagało, zdaniem Sądu, przeprowadzenia pogłębionego postępowania dowodowego, które nie mogło ograniczyć się tylko do oględzin, albowiem "oddziaływanie" jest procesem ciągłym, wymagającym obserwacji. W ocenie Sądu organ w sprawie powinien przeprowadzić dowody z zeznań świadków, przesłuchania stron oraz z opinii biegłego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Wójt Gminy J. decyzją, z dnia [...] czerwca 2010 r., odmówił wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wobec wystąpienia zmian stosunków wodnych na działce położnej w obrębie K., gm. J. - oznaczonej nr geod. [...]. Po przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków, z trzykrotnych oględzin i opinii biegłego organ stwierdził, że E. B. wykonał na swojej działce zbiornik na rowie melioracyjnym [...] oraz wykonano przepust na drodze gminnej. Rów ten stanowi przedłużenie naturalnego cieku o stałym przepływie, przebiegającego przez działkę stanowiącą własność A. K.. Woda z tego cieku przepływa obecnie założonym w 2008 r. przepustem o długości 6,0 m i średnicy 0,6 m, pod pasem drogi gminnej i dalej do rowu melioracyjnego [...]. Woda w tym rowie nie jest piętrzona. Obniżenie wysokości progu przez E. B., poprzez skucie jego korony, a w konsekwencji obniżenie rzędnych kształtujących poziom lustra wody w rowie, spowodowało, iż naruszony wcześniejszym działaniem stan wody na gruncie, oddziaływujący ujemnie na wyżej położone grunty sąsiednie został przywrócony do stanu poprzedniego, tj. sprzed negatywnego wpływu wody piętrzonej na potrzeby zbiornika wodnego. Tym samym usunięta została przyczyna sporu w niniejszej sprawie. W toku przeprowadzonego postępowania nie stwierdzono ujemnego oddziaływania na działkę A. K., zmienionego przez E. B. stanu wody w rowie [...], a zarazem odpadła przesłanka zawarta w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. A. K. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.. Zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 8 i 88 K.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 Prawa wodnego. Stwierdził, że wbrew uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po czteroletnich wysiłkach nic się w sprawie nie zmieniło. Nie ma on możliwości zbioru traw z łąki. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Kolegium, postępowanie wyjaśniające wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, iż brak jest podstaw do nakazania E. B. przywrócenia do stanu poprzedniego naruszonego stanu wody na gruncie, w oparciu o przepis art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Zdaniem Kolegium, organ I instancji wykazał, iż obniżenie wysokości progu przez E. B. poprzez skucie jego korony, a w konsekwencji obniżenie rzędnych kształtujących poziom lustra wody w rowie, spowodowało, iż naruszony wcześniejszym działaniem stan wody na gruncie, oddziaływujący ujemnie na wyżej położone grunty sąsiednie, został przywrócony do stanu poprzedniego, tj. sprzed negatywnego wpływu wody piętrzonej na potrzeby zbiornika wodnego. Fakt ten potwierdzają między innymi sporządzona przez biegłego Z. D. opinia z dnia 18 marca 2010 r., jak również wielokrotnie przeprowadzane oględziny na spornych działkach. Podobnie, słuchany w sprawie świadek nie potwierdził faktu zalewania działki odwołującego. Reasumując organ wywiódł, iż wobec braku ujemnego oddziaływania na działkę skarżącego, zmienionego przez E. B. stanu wody w rowie [...], znajdującym się na działce stanowiącej jego własność, odpadła podstawa do wydania nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na gruntach sąsiednich wskutek dokonanej przez właściciela gruntów zmiany stanu wodnego. Odnośnie podnoszonej w odwołaniu kwestii nadmiernego zawilgotnienia działki skarżącego Kolegium wskazało, iż sprawa ta została wyjaśniona. Z opinii biegłego wynika, że działka skarżącego nie była zmeliorowana, jest więc nadmiernie uwilgotniona. Zostało to potwierdzone w trakcie oględzin przeprowadzonych na wniosek odwołującego się w dniu [...] maja 2010 r., podczas których stwierdzono, iż uwilgotnienie łąki położonej w bliskim sąsiedztwie cieku wodnego na działce skarżącego jest mniejsze, niż na pozostałym areale działki. Uwilgotnienie wzrasta w miarę oddalania się od cieku wodnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku A. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nakazanie przywrócenia stanu wody na gruncie. Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 6, 7, 8, 77, i 80 K.p.a. oraz art. 10, 35 i 36 K.p.a., a także przepisów art. 29 ust. 3. art. 65 ust 1 i 2 oraz 77 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Według skarżącego, decyzja organu odwoławczego została podjęta po upływie ustawowego terminu. Wskazał, że organy niewłaściwie określiły rzędne dna rowu i rzędną progu zastawki. Woda na zastawce jest piętrzona bez kontroli, podczas gdy E. B. nie posiada pozwolenie na jej piętrzenie. Podał, iż z powodu zalewania łąki przez właściciela sąsiednich gruntów ponosi ogromne straty, brakuje mu paszy dla zwierząt, którą musi kupić. Straty oszacował na kwotę około 3000 zł. Ponadto, zdaniem skarżącego, opinia biegłego została wykonana "zza biurka", nie odzwierciedlając sytuacji w terenie. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przypomniał, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., organy administracji publicznej ponownie przeprowadzając postępowanie w sprawie związane były wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 609/08. Dodał, że oceną prawną związany jest również Sąd ponownie orzekający w niniejszym postępowaniu. W powołanym wyroku Sąd wskazał zaś, że warunkiem nałożenia nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom jest stwierdzenie, iż doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie na skutek działań właściciela tych gruntów, a zmiana stosunków wodnych szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie (art. 29 ust. 3 Prawa wodnego). Sąd ocenił wówczas nadto, że spełnienie pierwszej przesłanki nie budzi wątpliwości, zaś ustalenie drugiej wymaga przeprowadzenia pogłębionego postępowania dowodowego (oględzin, zeznań świadków, opinii biegłego i przesłuchania stron). Potrzebę wypowiedzenia się przez biegłego Sąd uznał za wskazaną, z uwagi na wykonanie przez Gminę, na odcinku łączącym naturalny ciek wodny na działce nr [...] z rowem melioracyjnym, przepustu na drodze gminnej. W ocenie Sądu ponownie rozpoznającego sprawę, organy obu instancji zastosowały się do zaleceń. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności dopuszczono dowód z zeznań świadka oraz opinii biegłego, przeprowadzono oględziny spornych działek, przesłuchano strony. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny, wskutek czego za prawidłowe uznać należy stanowisko o braku ujemnego oddziaływania spornego zbiornika (stawu) na działkę skarżącego. Zgodnie z opinią sporządzoną przez biegłego Z. D., z dnia 18 marca 2010 r., którą Sąd pierwszej instancji uznał za rzetelną i miarodajną, powodem szkodliwego oddziaływania spornego zbiornika (stawu) na przyległe grunty było podwyższenie rzędnej progu w wykonanej przez E. B. zastawce wlotowej, co skutkowało tym, iż wybudowany na tym rowie próg powodował piętrzenie wody w odcinku rowu i cieku naturalnym, stanowiąc tym samym o naruszeniu ukształtowanego stanu wody na gruncie. Stan ten jednak uległ zmianie po obniżeniu przez E. B. wysokości progu poprzez skucie jego korony (części górnej). W konsekwencji doszło do obniżenia rzędnych kształtujących poziom lustra wody w rowie. Naruszony wcześniejszym działaniem stan wody na gruncie - oddziaływujący ujemnie na wyżej położone grunty sąsiednie - został przywrócony do stanu poprzedniego, tj. sprzed negatywnego wpływu wody piętrzonej na potrzeby zbiornika wodnego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powyższe ustalenia znajdują odzwierciedlenie w wielokrotnie przeprowadzanych oględzinach na spornych działkach z udziałem stron. Okoliczność braku ujemnego oddziaływania zmienionego stanu wody na grunty sąsiednie, potwierdził także słuchany na tę okoliczność świadek. Biegły wypowiedział się także co do podnoszonej przez skarżącego kwestii nadmiernego zawilgotnienia jego działki. Stwierdził, iż działka ta nie była zmeliorowana, co jest powodem jej nadmiernego uwilgotnienia. Zostało to potwierdzone w trakcie oględzin przeprowadzonych na wniosek skarżącego w dniu [...] maja 2010 r. W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazywał na konieczność nakazania właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom w trybie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest wykazanie, że do naruszenia stanu wód ze szkodą dla gruntów sąsiednich doszło w wyniku działań właściciela gruntu. Do zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa wodnego konieczne jest również ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Według Sądu, warunek w postaci "zmiany stosunków wodnych ze szkodą na grunty sąsiednie" nie został stwierdzony. Z tych powodów Sąd przyjął, że zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Organ nie naruszył też zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, umożliwiając stronom zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Ponadto organ wydał decyzję w ustawowym terminie, uprzednio informując o konieczności przedłużenia terminu wydania rozstrzygnięcia z uwagi na skomplikowany charakter sprawy. Zgodnie zaś z art. 107 K.p.a., w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Skargę kasacyjną wnieśli A. K. i G. K.. Zaskarżyli wyrok w całości. Na mocy art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wyrokowi temu zarzucili: 1) naruszenie prawa materialnego – art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 80 i 77 § 1 K.p.a. w wyniku nieuchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na: - naruszenie przez organ II instancji, przy ferowaniu decyzji, reguł swobodnej oceny dowodów sprawy, - zaniechanie przez organy administracji zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego co do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, b) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zasadnicze wadliwości motywacyjne zaskarżonego wyroku. Wskazując na powyższe, wnieśli o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w całości zaskarżonego wyroku i zwrócenie sprawy WSA w Białymstoku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdzili, że naruszenie prawa materialnego – przepisu art. 29 ust. 3 z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne nastąpiło poprzez: 1) jego błędną wykładnię – polegającą na odniesieniu przesłanek oceny, czy zaistniał "szkodliwy wpływ zmienionych stosunków wodnych na grunty sąsiednie" jedynie do najbardziej typowych skutków dokonanej przez właściciela gruntów zmiany stanu wodnego, nie zaś do wszystkich (także rzadszych) skutków mogących obiektywnie występować (włącznie z będącymi efektem dużych anomalii pogodowych), co wymaga uprzedniego ustalenia hipotetycznego stanu wodnego zachodzącego na tym terenie przy szczególnie intensywnych opadach – przed i po dokonanej zmianie stanu wodnego na gruncie – oraz porównania ich obu, a w rezultacie, 2) niewłaściwe zastosowanie na skutek niezasadnego (przedwczesnego) przyjęcia w okolicznościach i stanie dowodowym sprawy, iż: a) rzekomo brak jest ujemnego oddziaływania spornego zbiornika (stawu) na działkę skarżącego (nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich), b) nie występuje konieczność nakazania właścicielowi gruntu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Obraza art. 141 § 4 P.p.s.a. (zasadnicze wadliwości motywacyjne zaskarżonego wyroku) polega przede wszystkim na sformułowaniu tylko ogólnych stwierdzeń o zgodności z prawem (niedowolności) zaskarżonej decyzji z uwagi na (pobieżnie przytoczone) konkluzje opinii biegłego Z. D., przy jednoczesnym zaniechaniu bezpośredniego odniesienia się do całej istoty stanowiska i zarzutów skarżącego A. K., który zwracał w pierwszym rzędzie uwagę na konieczność uwzględnienia stanów szczególnych na gruncie (wywoływanych bardziej obfitymi opadami i wylewami), które nie zachodziłyby gdyby nie istniał obiekt ziemny E. B., a które mają miejsce nawet po skuciu przez niego korony budowli wlotowej (rzędnej progu) o 20 cm (nadal występujące procesy nadmiernego piętrzenia wody i zalewania gruntu skarżących). Według skarżących, stwierdzenia biegłego na temat spływu wód burzowych (s. 14 opinii), poczynione w oparciu o zdjęcia wykonane przez skarżących jakiś czas po zaistniałych opadach, nie przesądzają, czy przy bardziej obfitych opadach jest możliwe występowanie zjawiska podpiętrzania wody na przepuście, jej występowanie z koryta cieku, a tym samym wpływanie na poziom wilgotności działki A. K., niezależnie od jej niezmeliorowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, ale przesłanki stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie nie zostały stwierdzone. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty materialne i proceduralne, w pierwszej kolejności należy odnieść się do procesowej podstawy kasacji (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSA i wsa 2005/6/120). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, procesowa podstawa skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiona. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że w trakcie kontrolowanego postępowania administracyjnego wykonano wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wydanym w dniu 3 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 609/08. Materiał dowodowy dotyczący okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony. Stan faktyczny został ustalony na podstawie dowodów z oględzin, z opinii biegłego, z zeznań świadka i przesłuchania stron. W aktach znajduje się obszerna dokumentacja fotograficzna gruntów, cieków wodnych i grobli, także ułatwiająca weryfikację stanowisk stron. W tych warunkach zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. nie jest uzasadniony. Również zarzut naruszenia reguły swobodnej oceny dowodów nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji w obszernych rozważaniach dokonał kontroli zastosowania przez organy art. 80 K.p.a. Wykazał, że ocena materiału dowodowego nie była dowolna. Żaden dowód nie potwierdził twierdzeń skarżących o negatywnym oddziaływaniu na ich grunty, po wykonaniu przez właściciela sąsiedniej nieruchomości obniżenia wysokości spornego progu. Z opinii biegłego wynika zaś, że występujące obecnie uwilgotnienie działki skarżącego jest spowodowane brakiem zmeliorowania tej działki. Potwierdziły to również oględziny przeprowadzone w dniu [...] maja 2010 r., podczas których stwierdzono, iż uwilgotnienie łąki położonej w bliskim sąsiedztwie cieku wodnego na działce skarżącego jest mniejsze, niż na pozostałym areale działki. Uwilgotnienie wzrasta w miarę oddalania się od cieku wodnego. Nadto, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie tylko przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia i ją wyjaśnił, ale także, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. Odniesienie to polegało na przedstawieniu obszernych rozważań odnośnie ustaleń faktycznych kwestionowanych w skardze, oceny dowodów i stanowiska co do wykładni i stosowania prawa materialnego. Następnie zaś Sąd podsumował to odniesienie się wypowiedzią o bezzasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił także, powołując się na art. 153 P.p.s.a., związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi z poprzedniego wyroku. Odnotował umożliwienie stronom zapoznania się z materiałem dowodowym i brak naruszeń w zakresie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. W związku z zarzutami skargi kasacyjnej odnoszącymi się do ustaleń faktycznych i oceny dowodów zauważyć jeszcze można, że to nie rozważania Sądu, ale zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie są ogólnikowe. Jedyny konkretny zarzut wyartykułowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w tej mierze sprowadzał się do braku ustaleń co do możliwości wystąpienia szkód (podtopień) na działce wnoszącego kasację, przy bardzie obfitych opadach. Tymczasem kwestia ta została uwzględniona w opinii biegłego Z. D., a ustalenia i wnioski z tej opinii, a także z innych dowodów (zeznań świadka i oględzin) nie potwierdziły tezy skarżącego. Nie jest usprawiedliwiona materialna podstawa skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm. - obecnie: Dz. U. z 2012 r. poz. 145). Nie ma podstaw do przyjęcia, że ustalając treść przesłanki "szkodliwego oddziaływania na grunty sąsiednie", Sąd wyłączył z zakresu tego pojęcia występowanie skutków będących efektem dużych anomalii pogodowych. Świadczy o tym zbadanie i ustalenie przez Sąd, że występujące na działce skarżącego uwilgotnienie, po obniżeniu progu poprzez jego skucie i przywróceniu stanu poprzedniego, jest skutkiem braku melioracji na działce wnoszących kasację. Bezzasadny jest także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Skoro nie został podważony stan faktyczny, co do ustania szkodliwego oddziaływanie na grunty sąsiednie, dokonanej wcześniej zmiany stanu wody na gruncie, z uwagi na przywrócenie do stanu poprzedniego, nie ma podstaw do zastosowania którejkolwiek z dyspozycji art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.