I OSK 1347/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt: II SA/Wa 2060/19 w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [..] lipca 2019 r., nr [..] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt: II SA/Wa 2060/19 oddalił skargę B.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [..] lipca 2019 r., nr [..] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [..] lipca 2019 r., nr [..] utrzymał w mocy własną decyzję z [..] grudnia 2018 r., nr [..] o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 19 września 2017 r. o wyłączenie stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz ich rodzin. W ocenie organu uprawnienie z art. 8a ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi, wybitnymi osiągnięciami w służbie, gdy funkcjonariusz szczególnie wyróżniał się na tle pozostałych funkcjonariuszy, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że wniosek B.S. nie może być uwzględniony, ponieważ skarżący pełnił wyłącznie służbę, o której mowa w art. 13b powołanej ustawy, a więc służbę na rzecz tzw. totalitarnego państwa. Z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z 24 lutego 2017 r. informującego o przebiegu służby skarżącego oraz z jego akt osobowych wynika, że B.S. od 1 października 1975 r. pełnił służbę w Wydziale [.] Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych (początkowo jako funkcjonariusz, następnie jako kierownik sekcji). Ze służby w Służbie Bezpieczeństwa został zwolniony z mocy prawa, z dniem 31 lipca 1990 r., na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa, Dz. U. nr 51, poz. 52 ze zm.) i po tym dniu nie pełnił służby. Organ dodał, że w przypadku skarżącego nie została spełniona druga przesłanka zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, wymieniona w pkt 2 tego artykułu. B.S. po dniu 12 września 1989 r. pełnił (nadal) służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy. B.S. wniósł do Sądu skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej przez nieuzasadnione przyjęcie, że 14 lat i 10 miesięcy służby na rzecz totalitarnego państwa (od 1 października 1975 r. do 31 lipca 1990 r.) w odniesieniu do okresu ponad 46 lat państwa totalitarnego (22 lipca 1944 do 31 lipca 1990 r.), to okres niekrótkotrwały. Zdaniem skarżącego, organ nie rozpatrzył właściwie materiału dowodowego i w ten sposób naruszył art. 7, art. 80 i 78 § 1 k.p.a., nie wziął też pod uwagę, że B.S. nie mógł dalej pełnić służby z uwagi na okoliczności od niego niezależne (z uwagi na stan zdrowia - II grupa inwalidzka), o czym świadczy orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Bydgoszczy z [.] marca 1993 r. z którego wynika, że jego inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że skarżący ze służby został zwolniony z dniem 31 lipca 1990 r. na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o UOP, który stanowił, że z chwilą zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa zostają z mocy prawa zwolnieni ze służby. Z akt sprawy wynika ponadto, że B.S. nie został pozytywnie zweryfikowany przez wojewódzką komisję kwalifikacyjną. Sąd podkreślił, że wyłączenie przewidziane w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest dopuszczalne tylko w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa, które kontynuowały służbę "po weryfikacji", już na rzecz państwa demokratycznego. Zdaniem Sądu możliwość stwierdzenia występowania szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy wymaga uwzględnienia łącznie okoliczności wymienionych w pkt 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy. Sąd podkreślił, że nawet pomijając kwestię, że skarżący nie pełnił służby po 31 lipca 1990 r. w demokratycznej Polsce, a więc w jego przypadku przesłanka rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. w zasadzie jest bezprzedmiotowa, to z okoliczności sprawy nie wynika, aby zachodziły jakiekolwiek inne okoliczności pozwalające na rozważanie, że przypadek skarżącego należy do szczególnie uzasadnionych (w sensie pozytywnym), za czym przemawia już sam fakt, że skarżący zakończył służbę wskutek negatywnej weryfikacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł B.S. zaskarżając ten wyrok w całości, zrzekając się rozprawy, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie poprzez uchylenie decyzji nr [..] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [..] lipca 2019 r. i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8a pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że: - okres służby krótkotrwałej należy odnosić do całego okresu służby pełnionej przez danego funkcjonariusza na rzecz państwa totalitarnego, miast do okresu istnienia państwa totalitarnego w rozumieniu art. 13b ust. 1 przedmiotowej ustawy, z pomięciem faktycznej niemożności dalszego pełnienia służby przez funkcjonariusza, z uwagi na okoliczności od niego niezależne, (w tym wypadku: z uwagi na stan zdrowia - nabycie II grupy inwalidzkiej), co uniemożliwia zastosowanie przesłanki proporcjonalności "krótkotrwałości" do okresu służby danego funkcjonariusza; - okres 14 lat i 10 miesięcy służby nie jest okresem krótkotrwałym w rozumieniu art.8a pkt 1 ustawy; - rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków w rozumieniu przepisu art. 8a pkt 2 ustawy oznacza wykazanie się postawą ekstraordynaryjną i uzyskaniem zasług dla państwa, podczas gdy postawa taka w rozumieniu ustawy oznacza po prostu należyte wykonywanie obowiązków, wykonywanie ich w sposób odpowiadający wymogom, sumienny; - inwalidztwo w związku ze służbą nie spełnia wymogu rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, w rozumieniu przepisu art. 8a pkt 2 ustawy. 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 8a pkt 1 i 2 ustawy, poprzez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa i wydanie rozstrzygnięcia dyskryminującego B.S. ze względu na jego stan zdrowia, który uniemożliwiał jemu - wobec inwalidztwa - pełnienie dalszej służby, co w konsekwencji ma wykluczyć możliwość stosowania wobec niego przepisu art. 8a ustawy; 3) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie nienależytej kontroli nad zaskarżoną decyzją, nieuwzględnienie zarzutów, sformułowanych w skardze - niekompletnego rozpatrzenia materiału dowodowego, nieodniesienia się do istoty sprawy, niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało oddaleniem skargi; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo jej zasadności, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w pierwszej kolejności, że Sąd I instancji przyjął nietrafną wykładnię art. 8a pkt 1 i 2 ustawy, ponieważ inwalidztwo skarżącego pozostaje w związku ze służbą. W związku z tym Sąd dokonał nienależytej kontroli nad zaskarżoną decyzją przez nieuwzględnienie zarzutów sformułowanych w skardze - niekompletnego rozpatrzenia materiału dowodowego, nieodniesienia się do istoty sprawy, niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało oddaleniem skargi, albowiem Sąd I instancji nie odniósł się należycie do dowodów obrazujących stan zdrowia skarżącego, akceptując przy tym brak odniesienia się do tej przesłanki przez Ministra. Tymczasem sprawy z wniosku B.S. nie sposób analizować w oderwaniu od jego sytuacji zdrowotnej. W związku z tym, w ocenie skarżącego kasacyjnie, doszło do naruszenia także prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 8a pkt 1 i 2 ustawy poprzez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa i wydanie rozstrzygnięcia dyskryminującego B.S. ze względu na jego stan zdrowia, który uniemożliwiał jemu, wobec inwalidztwa, pełnienie dalszej służby, co w konsekwencji ma wykluczyć możliwość stosowania wobec niego przepisu art. 8a ustawy. Przyjęcie, że niepełnienie służby po dniu 12 września 1989 r. wyklucza możność zastosowania omawianego przepisu art. 8a ustawy jest dyskryminujące ze względu na stan zdrowia. Konsekwencją inwalidztwa skarżącego i niemożności pełnienia przez niego służby, w związku ze stanem zdrowia, nie jest możliwe ustalanie proporcjonalności okresu służby skarżącego na rzecz państwa totalitarnego w stosunku do okresu jego służby w ogóle, ponieważ służba jego uległa zakończeniu z uwagi na stan zdrowia, tj. okoliczności niezależnej od niego. Minister pominął kwestię długości okresu służby skarżącego w kontekście długości istnienia okresu służby na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy. Stan ten zaaprobował WSA. Zgodnie zaś z art. 13b ust. 1 ustawy za służbę na rzecz totalitarnego państwa uznaje się służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. w określonych cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach. Jest to zatem okres przeszło 46 lat. Tymczasem służba B.S. wyniosła raptem 14 lat i 10 miesięcy. Nie była to nawet połowa okresu trwania państwa totalitarnego w rozumieniu ustawy. Służba skarżącego w okresie, o którym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy była krótkotrwała. W kontekście powyższego zarzucono naruszenie przepisu art. 8a pkt 2 ustawy przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków w rozumieniu art. 8a pkt 2 ustawy oznacza wykazanie się postawą ekstraordynaryjną i uzyskaniem zasług dla państwa, podczas gdy postawa taka w rozumieniu ustawy oznacza należyte wykonywanie obowiązków, wykonywanie ich w sposób odpowiadający wymogom, sumienny. Chodzi zatem o funkcjonariuszy, którzy wykonują swoje obowiązki w sposób poprawny, prawidłowy, należyty - rzetelny. W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji dokonał zatem błędnej wykładni w/w przepisu, nadając mu wadliwe znaczenie i generując nieprzewidziane przez ustawodawcę przesłanki. Dodać również wypada, że inwalidztwo w związku ze służbą powinno zostać zakwalifikowane jako spełniające wymóg rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, w rozumieniu art. 8a pkt 2 ustawy. W ocenie skarżącego kasacyjnie Minister wskazując, że przedłożone przez stronę dokumenty nie zostały uwzględnione, a jednocześnie, że materiał dowodowy uznać należy za kompletny naruszył m.in. art. 7 k.p.a., zaś Sąd I instancji powyższe naruszenie zaakceptował. Z tej przyczyny, w ocenie skarżącego kasacyjnie doszło do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo jej zasadności, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, należyte rozważenie argumentacji, zawartej w skardze skutkować winno zmianą zaskarżonej decyzji. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Dla uznania za usprawiedliwioną tej podstawy kasacyjnej nie wystarczy samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. W ramach powołanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności wskazano na naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie nienależytej kontroli nad zaskarżoną decyzją, nieuwzględnienie zarzutów, sformułowanych w skardze - niekompletnego rozpatrzenia materiału dowodowego, nieodniesienia się do istoty sprawy, niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało oddaleniem skargi. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy stwierdzić, że nie mógł być on uwzględniony. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji przeprowadzenie nienależytej kontroli nad zaskarżoną decyzją w wyniku nieuwzględnienia zarzutów dotyczących niekompletnego rozpatrzenia materiału dowodowego, nieodniesienia się do istoty sprawy oraz niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało oddaleniem skargi. Przede wszystkim zwrócić uwagę należy na niedokładność w konstrukcji zarzutu dokonania niewłaściwej kontroli sądowej (art. 3 § 1 p.p.s.a.) prowadzącej do naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 145 § 1 składa się z kilku mniejszych jednostek redakcyjnych, a żadnej z nich w zarzucie skargi kasacyjnej nie wskazano. Niedokładność ta nie pozostaje bez wpływu na ocenę tak postawionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania przed Sąd I instancji. Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że – jak wyżej wskazano - stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Nawet gdyby przyjąć, w drodze rekonstrukcji zarzutu na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, że skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., to zarzut ten również nie mógłby odnieść skutku. Treść tego zarzutu i jego uzasadnienia wskazuje, że poprzez ten zarzut skarżący kasacyjnie usiłował zakwestionować stanowisko Sądu I instancji będące wynikiem nieuwzględnienia zarzutów skargi w procesie kontroli sądowoadministracyjnej. W istocie zatem skarżący kasacyjnie zakwestionował sposób procedowania w sprawie przez Sąd I instancji, a nie wadliwość polegającą na zaakceptowaniu przez ten Sąd sposobu procedowania w sprawie przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Tymczasem o wadliwej kontroli sądowoadministracyjnej działalności organów administracji publicznej nie świadczy uznanie przez Sąd, że skarga nie miała usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlegała oddaleniu. Orzeczenie o oddaleniu skargi mieści się w kompetencjach przyznanych sądowi administracyjnemu właśnie w przypadku stwierdzenia niezasadności wniesionej skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji nie odniósł się należycie do dowodów, obrazujących stan zdrowia skarżącego. Niezależnie od tego, że fakty dotyczące stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie znalazły się swoje odzwierciedlenie w przytoczonym przez Sąd I instancji stanie faktycznym sprawy, to ich niewłaściwa ocena mogłaby uzasadniać podniesiony zarzut, gdyby uchybienia w tym zakresie mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W realiach niniejszej sprawy okolicznością przesądzającą negatywne dla skarżącego rozstrzygnięcie była okoliczność zakończenia przez skarżącego służby wskutek negatywnej weryfikacji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że negatywne rozstrzygnięcie dla skarżącego zapadło w wyniku uznania przez Sąd, że wyłączenie, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 288), zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową, jest dopuszczalne tylko w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa, które kontynuowały służbę "po weryfikacji", już na rzecz państwa demokratycznego, a w ustalonym stanie sprawy stwierdzono, że skarżący kasacyjnie nie przeszedł pozytywnie weryfikacji. Oznacza to, że dla przyjęcia, że wpływ na wynik sprawy mogło mieć nieodniesienie się do tego elementu stanu faktycznego sprawy, jakim jest stan zdrowia skarżącego, konieczne było uprzednie podważanie oceny, która zdeterminowała treść zaskarżonego orzeczenia, tj. oceny faktu negatywnej weryfikacji skarżącego jako podstawy odmowy zastosowania wobec niego art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej. W skardze kasacyjnej oceny tej nie podważono, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Nie mógł także odnieść skutku zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo jej zasadności. Przede wszystkim wskazać należy, że podstawę oddalenia skargi przez sąd administracyjny określa art. 151 p.p.s.a. i ten właśnie przepis stanowił podstawę oddalenia skargi w niniejszej sprawie. Ponadto, art. 145 § 1 p.p.s.a. (tu także nieprecyzyjnie powołany) jest przepisem wynikowym i kompetencyjnym. Przepis ten nie może być samodzielną podstawą kasacyjną i wymaga powiązania go z innymi przepisami, których wadliwe zastosowanie zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji. Wskazanie w rozpatrywanej skardze kasacyjnej art. 145 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 3 § 1 p.p.s.a. nie mogło wpłynąć na skuteczność zarzutu, skoro art. 3 § 1 p.p.s.a. wyznacza wyłącznie generalną kompetencję sądów administracyjnych do kontroli działalności administracji publicznej, czego dokonano w sprawie zaskarżonym wyrokiem. Także w przypadku tego zarzutu podkreślić należy, że odmienne przekonanie strony skarżącej kasacyjnie o zasadności skargi nie stanowiło wystarczającej podstawy do uznania tak skonstruowanego zarzutu za uzasadniony. Nieskuteczne okazały się również podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. W pierwszej kolejności skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 8a (ust. 1 – przyp. NSA) pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, przez jego błędną wykładnię. W ramach tego zarzutu wskazano na błędne przyjęcie, że okres służby krótkotrwałej należy odnosić do całego okresu służby pełnionej przez danego funkcjonariusza na rzecz państwa totalitarnego, zamiast do okresu istnienia państwa totalitarnego i z pominięciem faktycznej niemożności dalszego pełnienia służby przez funkcjonariusza, a ponadto przez uznanie, że okres 14 lat i 10 miesięcy służby nie jest okresem krótkotrwałym oraz przez przyjęcie, że rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków w rozumieniu przepisu art. 8a pkt 2 ustawy oznacza wykazanie się postawą ekstraordynaryjną i uzyskaniem zasług dla państwa, podczas gdy postawa taka w rozumieniu ustawy oznacza po prostu należyte wykonywanie obowiązków, wykonywanie ich w sposób odpowiadający wymogom, sumienny. Końcowo zarzucono błędne przyjęcie, że inwalidztwo w związku ze służbą nie spełnia wymogu rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków. Zarzuty te nie mogły skutecznie podważyć stanowiska Sądu I instancji. Podkreślić trzeba, że Sąd dokonując wykładni art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej przyjął, że wyłączenie jest dopuszczalne tylko w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa, które kontynuowały służbę "po weryfikacji", już na rzecz państwa demokratycznego, uznając tym samym, że do zastosowania art. 8a ust. 1 ww. ustawy warunkiem koniecznym jest istnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku", o jakim mowa w tym przepisie, co wymaga uwzględnienia łącznie okoliczności wymienionych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, tj. krótkotrwałego sprawowania służby na rzecz totalitarnego państwa oraz rzetelnego wykonywania obowiązków i zadań po dniu 12 września 1989 r. Skarżący kasacyjnie w ramach podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego nie zakwestionował takiej wykładni przepisu dokonanej przez Sąd I instancji. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że niezależnie od przyjmowanego przez Sąd I instancji stanowiska w kwestii sprawowania służby na rzecz totalitarnego państwa krótkotrwale, Sąd ten uznał, że nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na niespełnienie pozostałych przesłanek stwierdzając, że "nie zachodziły jakiekolwiek inne okoliczności pozwalające na rozważenia, że przypadek skarżącego należy do szczególnie uzasadnionych (w sensie pozytywnym). Przemawia za tym już sam fakt, że skarżący zakończył służbę wskutek negatywnej weryfikacji." Sąd tym samym nie dokonał wykładni przesłanki krótkotrwałej służby w sposób zarzucany w skardze kasacyjnej, ani też wykładni rzetelności wykonywania zadań i obowiązków w taki sposób, który prowadzi do uznania, że rzetelność oznacza wykazanie się postawą ekstraordynaryjną i uzyskaniem zasług dla państwa, ani też, że inwalidztwo w związku ze służbą nie spełnia wymogu rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków. Nie mógł być również uwzględniony zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 8a (ust. 1 – przyp. NSA) pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa i wydanie rozstrzygnięcia dyskryminującego B.S. ze względu na jego stan zdrowia, który uniemożliwiał skarżącemu - wobec inwalidztwa - pełnienie dalszej służby. Należy stwierdzić, że w sytuacji, w której kwestia stanu zdrowia skarżącego nie była okolicznością przesądzającą sposób zastosowania w realiach niniejszej art. 8a ust. 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, brak podstaw do przyjmowania, że kwestia ta mogła determinować orzeczenie dyskryminujące skarżącego. Podkreślić należy raz jeszcze, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji było wynikiem takiej wykładni art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, która bezwzględnie uzależniała możliwość jego zastosowania od zaistnienia trzech przesłanek łącznie. Stanowisko Sądu uznającego, że okolicznością przesądzającą to, że przypadek skarżącego nie należy do szczególnie uzasadnionych i przez to uzasadniających zastosowanie art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej jest fakt, że skarżący zakończył służbę wskutek negatywnej weryfikacji, nie może być traktowane jako dyskryminujące skarżącego ze względu na jego stan zdrowia, który, jak przyjął Sąd, nie był przyczyną zaprzestania pełnienia przez skarżącego służby. Jak ustalił Sąd w sposób nie podważony w skardze kasacyjnej, służba skarżącego zakończyła się w wyniku negatywnej weryfikacji - "ze służby w Służbie Bezpieczeństwa został zwolniony z mocy prawa, z dniem 31 lipca 1990 r., na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa, Dz. U. nr 51, poz. 52 ze zm.) i po tym dniu nie pełnił służby". Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, która nie miała usprawiedliwionych podstaw.