I SA/Gd 451/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. i U. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania. UZASADNIENIE Pismem z dnia 4 grudnia 2009 r. W. R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postępowania, które toczyło się ze skargi wnioskodawcy pod sygn. akt I SA/Gd 451/09 i zostało zakończone wydaniem oddalającego skargę wyroku z dnia 6 października 2009 r. W uzasadnieniu wniosku, skarżący podał, iż w jego ocenie mające miejsce na rozprawie zachowanie przewodniczącego - sędziego NSA Sławomira Kozika - jest niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa, ponieważ przewodniczący nie wykonał standardowych czynności w przedmiocie rozpoznania sprawy tj. nie wysłuchał sędziego sprawozdawcy, nie umożliwił stronie wypowiedzenia się, co do istniejących istotnych okoliczności sprawy oraz "dał się nabrać na grę organów podatkowych, narzucając pozostałym sędziom nieakceptowalny sposób rozpoznania sprawy, która w rzeczywistości miała zostać rozpoznana na posiedzeniu jawnym, przy udziale skarżącego, a w rzeczywistości nie miała miejsca". Ponieważ skarga w. R. dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie dowodowe, skarżący ponownie wskazał, że w jego ocenie przeprowadzenie dowodu z oględzin było niezbędne - wobec czego złożone na postanowienie o odmowie przeprowadzenia oględzin zażalenie winno być rozpoznane i uwzględnione przez organ odwoławczy. Skarżący wskazał, że Sąd winien był ponadto uwzględnić, że w chwili wyrokowania postępowanie dowodowe zostało już zakończone i wobec skarżącego została wydana niekorzystna decyzja podatkowa. Odpowiadając na wniosek skarżącego stwierdzić należy, że wojewódzkie sądy administracyjne nie mają kompetencji do stwierdzenia nieważności własnych postępowań. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") kompetencję do stwierdzenia nieważności postępowania, które toczyło się przed wojewódzkim sadem administracyjnym posiada wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny w ramach rozpoznania wniesionej ewentualnie przez stronę skargi kasacyjnej. Powody dla których w sprawie I SA/Gd 451/09 doszło do oddalenia skargi zostały w jasny sposób przedstawione skarżącemu, tak na rozprawie, jak i w pisemnym uzasadnieniu wyroku, gdzie skarżący został także pouczony, iż jeśli nie zgadza się z rozstrzygnięciem sądu, ma prawo wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadach określonych w ustawie P.p.s.a. Niezależnie od tego Sąd wskazuje, że rozprawa została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Skarżący został poinformowany o połączeniu spraw. Ponadto jak wskazano w uzasadnieniu wyroku przekonanie skarżącego o zasadności przeprowadzenia dowodu z oględzin w postępowaniu podatkowym, nie mogło zmienić oceny, iż w świetle przepisów prawa na postanowienie dowodowe, także niekorzystne z punktu widzenia podatnika, nie przysługuje odrębne zażalenie. Dlatego też prezentowane przez skarżącego na rozprawie argumenty o zasadności przeprowadzenia dowodu, nie były okolicznościami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ skarga nie dotyczyła ostatecznej decyzji podatkowej, lecz postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 P.p.s.a. odrzucił wniosek skarżącego.