VII SA/Wa 1212/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Antas WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu parkingu stwierdza nieważność § 6 pkt 1, 2, 3, 8, 9, 15, 18 regulaminu stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] UZASADNIENIE Rada Miasta [...] (dalej: "Rada") uchwałą z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506, 1309, 1571, 1696, 1815), uchwaliła regulamin parkingu działającego w systemie P., zlokalizowanego przy ul. O. w Z., stanowiący załącznik do niniejszej uchwały (Dz. Urz. Woj. [...] z 2019 r., poz. [...]). Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "skarżący", "organ nadzoru") - działając na podstawie art. 93 ust. 1 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 2325 z późn. zm.) - skargą z 4 czerwca 2020 r., wniósł o stwierdzenie nieważności załącznika do ww. uchwały nr [...], w części, tj. zakresie § 6 pkt 1, 2, 3, 8, 9,15,18 oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie przepisów wymienionych w uzasadnieniu skargi, poprzez ich błędne zastosowanie. Organ nadzoru podzielił obostrzenia i zakazy dotyczące kwestii objętych ustaleniami Rady zawartymi w przepisach § 6 pkt 1, 2, 3, 8, 9, 15, 18 załącznika do uchwały, jednakże podkreślił, że zarówno obostrzenia jak i zakazy odnoszące się do powyższych kwestii uregulowane zostały na poziomie ustaw lub odrębnych aktów prawa miejscowego. Tym samym uznał, że Rada przekroczyła delegację ustawową i zmodyfikowała wymogi ustaw szczególnych, co jest niedopuszczalne. Skarżący wskazał, które akty regulują tego rodzaju zakazy i obostrzenia. W § 6 w pkt 1 załącznika do uchwały Rada postanowiła, że na terenie parkingu zabronione jest palenie tytoniu. Zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2182) Rada gminy może ustalić, w drodze uchwały, dla terenu gminy inne niż wymienione w ust. 1 miejsca przeznaczone do użytku publicznego jako strefy wolne od dymu tytoniowego, pary z papierosów elektronicznych i substancji uwalnianych za pomocą nowatorskiego wyrobu tytoniowego. Strefa wolna od dymu powinna być, zdaniem skarżącego, wprowadzona w odrębnej uchwale ustanawiającej takie miejsce, nie zaś posiłkowo w regulaminie parkingu. W § 6 w pkt 2 załącznika do uchwały Rada Miasta postanowiła, że na terenie parkingu zabronione jest używanie otwartego ognia. Zgodnie z art. 82 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2019 r. poz. 821, z poźn. zm.), kto dokonuje czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, polegających na: niedozwolonym używaniu otwartego ognia, paleniu tytoniu i stosowaniu innych czynników mogących zainicjować zapłon materiałów palnych podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. Na mocy § 5 tego przepisu, kto w inny sposób nieostrożnie obchodzi się z ogniem, podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. Jak wskazał organ nadzoru - zakaz używania ognia został sformułowany w akcie prawnym rangi ustawowej, a zatem normie wyższego rzędu, czyli brak podstaw by wprowadzać w tym zakresie regulacje w akcie prawa miejscowego. W § 6 w pkt 3 załącznika do uchwały Rada Miasta wprowadziła przepis o zakazie spożywania alkoholu na terenie parkingu. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2277, z późn. zm.) zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych: 1) na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych i domów studenckich; 2) na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników; 3) w miejscach i czasie masowych zgromadzeń; 4) w środkach i obiektach transportu publicznego: z wyjątkiem: a) wagonów restauracyjnych i bufetów w pociągach komunikacji krajowej, w których dopuszcza się sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, b) pociągów komunikacji międzynarodowej, w których dopuszcza się sprzedaż, podawanie i spożywanie: – napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w wagonach restauracyjnych i bufetach oraz w wagonach sypialnych i z miejscami do leżenia, – napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu przy stolikach w wagonach restauracyjnych, w tym napojów o zawartości powyżej 18% alkoholu tylko do posiłków, c) międzynarodowych portów lotniczych i samolotów komunikacji międzynarodowej, d) statków i portów morskich; e) w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak również w rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 2a ww. ustawy zabrania się spożywania napojów alkoholowych w miejscu publicznym, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów. Z kolei art. 14 ust. 3 stanowi o zakazie sprzedaży, podawania i spożywania napojów zawierających więcej niż 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych. Natomiast art. 14 ust. 4 wprowadza zakaz sprzedaży i podawania napojów zawierających więcej niż 18% alkoholu w domach wypoczynkowych. Organ nadzoru podniósł, że z ww. przepisu wynika katalog miejsc, w których zabrania się spożywania napojów alkoholowych. Po pierwsze katalog ma charakter zamknięty, a po drugie został sformułowany na poziomie ustawy i wyłącznie ustawodawca ma kompetencję do dookreślenia tego katalogu w drodze zmiany aktu prawnego rangi ustawowej. Zatem brak delegacji do wprowadzenia przez Radę Gminy zakazu w tym przedmiocie w formie regulaminu parkingu. Wobec przywołanych wyżej ustaleń Wojewoda stwierdził, że Rada Miasta wprowadzając tego rodzaju zakazy przekroczyła normę kompetencyjną i jednocześnie naruszyła art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przepis art. 14 ust. 6 zawiera samodzielną delegację dla rady gminy do wprowadzenia w drodze odrębnej uchwały czasowego lub stałego zakazu sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych w miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy, innych niż wymienione w art. 14 ust. 1 i w art. 14 ust. 2a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ze względu na ich charakter. W § 6 w pkt 8 załącznika do uchwały zawarto zakaz zaśmiecania oraz zanieczyszczania parkingu. Zgodnie z art. 145 Kodeksu wykroczeń, kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec, podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany. Skarżący stwierdził, że podobnie jak w przypadkach określonych powyżej, przedmiotowy zakaz nie powinien być powielany w akcie rangi podustawowej, albowiem zawarty jest w przepisach prawa wyższego rzędu. W § 6 w pkt 9 załącznika do uchwały postanowiono o zakazie naprawy, mycia odkurzania i tankowania pojazdów. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2010, z późn. zm.), regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie określa m.in. wymagania w zakresie mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Kwestie tankowania pojazdów unormowane są w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1853). Zgodnie z § 127a rozporządzenia, na samodzielnych stacjach gazu płynnego oraz stacjach paliw płynnych, na których dokonuje się dystrybucji gazu płynnego, dopuszcza się możliwość utworzenia stanowisk przeznaczonych do samodzielnego tankowania gazem płynnym pojazdów samochodowych. Skarżący stwierdził, że z powyższego wynika, iż kwestie zachowań zabronionych w niniejszym przepisie są regulowane w innym akcie prawa miejscowego i akcie wykonawczym do ustawy. Nie jest zatem zasadne ich powielanie czy modyfikacja w przepisach aktu prawa miejscowego, jakim jest regulamin parkingu. W § 6 pkt 15 i 18 załącznika do uchwały zakazano zachowań sprzecznych z zasadami współżycia społecznego lub zakłócających korzystanie z parkingu oraz niszczenia wyposażenia parkingu i celowego przysłaniania kamer monitoringu w celu ograniczenia pola widoczności. Zakłócanie porządku i spokoju normowane jest w przepisach ustawy Kodeks wykroczeń. Zgodnie z art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń, kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Zgodnie z art. 107 cytowanej ustawy, kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany. Na podstawie art. 140 tej ustawy, kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany. Wojewoda wyjaśnił, że w świetle art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Oznacza to, że do wydania aktu prawa miejscowego wymagane jest zawarte w ustawie odrębne upoważnienie konkretnego organu do uregulowania w określonej formie danego zakresu spraw. Z art. 40 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Czyli wszelkie uchwały podejmowane przez radę gminy muszą nie tylko mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, ale też zapisy zawarte w uchwałach nie mogą przepisów tych naruszać. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta [...] i Burmistrz Miasta [...] (dalej: "organ") wnieśli o oddalenie skargi w części dotyczącej żądania stwierdzenia nieważności § 6 pkt 1 załącznika uchwały w sprawie regulaminu parkingu (...) oraz o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie. Organ wskazał, że w dniu 2 czerwca 2020 r., a więc jeszcze przed doręczeniem skargi, Rada Miasta [...] podjęła uchwałę nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie regulaminu parkingu (...) (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...]), w której uchylono kwestionowane obecnie w skardze przepisy załącznika, oprócz § 6 pkt 1. Stąd wniosek aby w odniesieniu do pozostałych zaskarżonych przepisów Sąd umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ nie podzielił stanowiska Wojewody [...], że zakaz palenia tytoniu może zostać ustanowiony wyłącznie w odrębnej uchwale podjętej na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych. Stwierdził, że praktyka dostarcza licznych przykładów, iż (podobnie jak w Ząbkach) tego rodzaju zakazy są wprowadzane w regulaminach konkretnych obiektów. Przy tym taki sposób formułowania regulaminów zwiększa ich czytelność ponieważ o zakazie palenia tytoniu użytkownicy obiektu dowiadują się z samej uchwały, która ustala pozostałe reguły korzystania z obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Uprawnienie do złożenia skargi przez wojewodę wynika z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przepis ten daje organowi nadzoru legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego w przypadku, gdy uchwała organu gminy jest sprzeczna z prawem, a organ nadzoru nie stwierdził jej nieważności w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu, skarga Wojewody [...] jest uzasadniona. We wniesionej skardze z 4 czerwca 2020 r. organ nadzoru zakwestionował w części uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], w sprawie regulaminu parkingu działającego w systemie P., zlokalizowanego przy ul. O. w Z., wskazując na art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym w związku ze wskazanymi w skardze przepisami podnosząc, że doszło do przekroczenia delegacji ustawowej tego przepisu. Oceny tej uchwały, wbrew żądaniu organu, Sąd nie dokonuje z uwzględnieniem uchwały z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], zmieniającej zaskarżoną uchwałę, albowiem kontrola uchwały z [...] listopada 2019 w sprawie regulaminu parkingu (...) dokonywana jest na dzień jej wydania. Co istotne także uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., w zakresie uchylenia w § 6 pkt 2, 3, 8, 9, 15 i 18, weszła wżycie z dniem 8 lipca 2020 r. - czyli na dzień wnoszenia skargi z 4 czerwca 2020 r. nawet jeszcze nie obowiązywała. Stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd następuje tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. W literaturze przyjmuje się, że podstawą do wyeliminowania z obrotu prawnego takiego aktu powinno być każde istotne naruszenie prawa, bez względu na jego ustrojowoprawny, materialnoprawny lub procesowoprawny charakter. Akt organu jednostki samorządu terytorialnego jest natomiast zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz z ustawami. Rada gminy na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym, na podstawie upoważnień ustawowych ma prawo stanowienia aktów prawa miejscowego m.in. w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Kontrolowana uchwała Rady Miasta [...] wraz z załącznikiem stanowi akt prawa miejscowego. W myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego stanowią źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Akty prawa miejscowego to akty podustawowe, o charakterze wykonawczym do ustawy, o czym stanowi art. 94 Konstytucji RP. Akty prawa miejscowego powinny regulować kwestie wynikające z delegacji ustawowej w taki sposób, by przyjęte w oparciu o tę delegację normy uzupełniały przepisy powszechnie obowiązujące. A contrario, niedopuszczalne jest redagowanie aktów prawa miejscowego w taki sposób, by regulacje w nich zawarte stanowiły powtórzenie, czy modyfikowanie obowiązujących już norm rangi ustawowej. Pogląd ten, znajdujący powszechną akceptację w orzecznictwie sądowym, należy wyprowadzić także z uregulowań rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 283). Zgodnie z § 135 ww. rozporządzenia, w uchwale i zarządzeniu zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie, o którym mowa w § 134 pkt 1, oraz sprawy należące do zadań lub kompetencji podmiotu, o których mowa w § 134 pkt 2. W § 136 tego rozporządzenia ustanowiono wyraźny zakaz zamieszczania w uchwale i zarządzeniu przepisów prawnych niezgodnych z ustawą, na podstawie której są one wydawane, oraz innymi ustawami i ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi a także przepisów prawnych niezgodnych z rozporządzeniami, zaś § 137 zawiera czytelnie sformułowany przepis, że w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Na mocy § 143 rozporządzenia wskazane zasady znajdują zastosowanie również przy stanowieniu aktów prawa miejscowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 98/20, CBOSA). Wymaga również wskazania, że uchwalenie aktów prawa miejscowego z naruszeniem delegacji ustawowej stanowi istotne naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności tych przepisów prawa miejscowego, które zostały podjęte z przekroczeniem takiej delegacji. Przez przekroczenie delegacji ustawowej należy rozumieć także ich uchwalenie w sposób niezgodny z zasadami prawidłowej legislacji. W świetle przedstawionych uwag Sąd podzielił stanowisko Wojewody [...]ego wnoszącego skargę, że objęte zarzutami skargi unormowania § 6 pkt 1, 2, 3, 8, 9, 15 i 18 załącznika do uchwały Rady Miasta [...] z dnia 27 listopada 2019 r., nr [...] cechują się wadliwością o cechach istotnego naruszenia prawa, co w sumie dało podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanych zapisów prawa miejscowego (wniosek a contrario z art. 91) określonych norm ustawowych, pomimo zakazu regulowania w akcie prawa miejscowego tych wszystkich kwestii, które zostały już uregulowane w ustawie, tj. akcie zawierającym normy o charakterze powszechnie obowiązującym, których nie wolno powtarzać ani modyfikować w przepisach prawa miejscowego oraz na wykroczeniu poza delegację ustawową zawartą w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto, kwestia dotycząca § 6 pkt 2, 3, 8, 9, 15 i 18 załącznika do uchwały nie jest sporna albowiem sam Przewodniczący Rady i Burmistrz reprezentujący Miasto [...] wskazali, że w tym zakresie zaskarżona uchwała została uchylona na podstawie uchwały z dnia [...] czerwca 2020 r. I tak zgodzić się należy z organem nadzoru, że materia dotycząca zakazu: 1) używania na terenie parkingu otwartego ognia (pkt 2), 2) zaśmiecania i zanieczyszczania parkingu (pkt 8), 3) zachowania sprzecznego z zasadami współżycia społecznego lub zakłócania korzystania z parkingu oraz niszczenia parkingu i celowego przysłaniania kamer monitoringu w celu ograniczenia pola widoczności (pkt 15 i 18) – zostały uregulowane w ustawie z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń; 4) spożywania alkoholu na terenie parkingu zostały uregulowane w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (pkt 3); 5) naprawy, mycia, odkurzania i tankowania pojazdów zostały uregulowane w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (pkt 9). Z powyższych przyczyn Sąd uznał, że normy zawarte w § 6 pkt 2, 3, 8, 9, 15 i 18 załącznika do zaskarżonej uchwały naruszają w sposób istotny prawo, bo podjęte zostały z przekroczeniem granic delegacji ustawowej zawartej w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczącej zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Wbrew stanowisku Rady Miasta [...] Sąd - uznając także za zasadną skargę Wojewody [...] w pozostałym zakresie - stwierdził nieważność § 6 pkt 1 załącznika do uchwały, zabraniającego palenia tytoniu na terenie parkingu albowiem ustalenie stref wolnych od dymu tytoniowego (w ocenie składu orzekającego) może nastąpić na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych a nie na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1991 r. o samorządzie gminnym (zob. też Jakub Wilk "Ustawa o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych – ustalanie stref wolnych od dymu tytoniowego", NSZ 2015/18). Wobec powyższego nie jest możliwe przyjęcie stanowiska Przewodniczącego Rady i Burmistrza Miasta [...], że kwestionowane przez Wojewodę przepisy mają wyłącznie charakter informacyjny i ich zadaniem jest zwrócenie uwagi osobom korzystającym z obiektu parkingu na sposób zachowania, który nie może mieć miejsca na danym terenie. Należy w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że kwestionowana uchwała jest bezspornie aktem prawa miejscowego i powinna zawierać regulacje o charakterze prawnym, a nie informacyjnym a ponadto powinna być oparta o właściwą delegację ustawową. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.