II OSK 996/05

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 2620/02 w sprawie ze skargi H. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na dobudowę pomieszczeń gospodarczych z garażem do budynku usługowo-hotelowego w L. przy ul. K. oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE H. N. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II SA/Wr 2620/02), którym została oddalona jej skarga wniesiona na decyzję Wojewody [...] z [...] nr [...] wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na dobudowę pomieszczeń gospodarczych z garażem do budynku hotelowego w L. przy ul. K. Do wydania wymienionej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i wydał W. T. pozwolenie na dobudowę do budynku usługowo-hotelowego usytuowanego w L. przy ul. K. pomieszczenia gospodarczego o powierzchni 24,27 m2. W motywach tej decyzji organ stwierdził, że wniosek inwestorski spełnił wymogi z art. 35 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zaś inwestycja nie narusza warunków z art. 5 ust. 1 pkt 6 w sposób wskazany w art. 5 ust. 2 tej ustawy, to jest nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. W odwołaniu od tej decyzji współwłaścicielka położonej w pobliżu terenu inwestycji nieruchomości przy ul. K. nr [...] H. N. zarzuciła naruszenie przepisów art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 4 pkt 2, § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 272 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) a także art. 144 k.c. Odwołująca się podniosła, że projektowana rozbudowa pozbawia odpowiedniego dostępu światła słonecznego mieszkańców budynku przy ul. K. a także narusza ich usprawiedliwione interesy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ stwierdził w motywach tej decyzji, że inwestorka uzyskała zgodę Zarządu Miasta i Gminy L. na usytuowanie inwestycji przy granicy drogi oznaczonej jako działka nr [...]. Uznając, że ponownie przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany został zgodnie z wymogami art. 34 Prawa Budowlanego i kierując się dyspozycją przepisu art. 35 ust. 4 tej ustawy organ I instancji nie mógł odmówić wnioskodawcy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 6, art. 7, art. 10, art. 35, art. 36, art. 61, art. 133 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 32 i art. 35 Prawa budowlanego, a także § 12, 13, 36 i 272 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Według skarżącej powinna być zawiadomiona o ponownym wszczęciu postępowania dla ponownego rozpatrzenia sprawy. Podtrzymała dotychczasowe zarzuty dotyczące niezgodności zabudowy z planem miejscowym oraz naruszenia interesów właścicieli budynków położonych po drugiej stronie ulicy, w odległości 6,5 m od podlegającej zabudowie skarpy o wysokości 3 m. Nadal twierdziła, że w dacie wydania decyzji inwestor nie posiadał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2005 r. skargę oddalił. Uzasadniając to orzeczenie Sąd I instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 16, poz. 1126) właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia przez wnioskodawcę wymogów określonych w art. 35 ust. 1 i 2 wymienionej ustawy oraz w jej art. 32 ust. 4. W. T. spełniała warunki wymienione w tych przepisach i organy nie miały podstaw do odmowy uwzględnienia jej wniosku. Za nieuzasadnione uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzuty H.K. , że przedmiotowa inwestycja narusza jej uzasadnione interesy. W załączonej do akt dokumentacji znajdował się niepodważony przez skarżącą szkic i omówienie linii zacienienia, wykazujący spełnienie wymagań z § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140). W projekcie technicznym uwzględniono posadowienie budynku na istniejącym osadniku. Do wniosku dołączono decyzję nr 87/01 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 31 stycznia 2002 r. o terminie ważności do dnia 31 grudnia 2002 r., w której opisano teren działki inwestora symbolem E76-UT jako teren zabudowy wczasowej, bez szczególnych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich poza art. 5 Prawa budowlanego. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 18 października 2001 r. doręczono wszystkim zainteresowanym właścicielom i organom. Zamierzenie inwestycyjne zostało pozytywnie uzgodnione przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Dołączono również wymaganą przez organ odwoławczy uchwałę zarządu miasta uwzględniającą pozytywnie wykonanie zjazdu z drogi gminnej i udzielającą zgody na usytuowanie dobudowy przy granicy działki nr 353. Z przedstawionego materiału wynikał brak naruszenia § 12 i § 13 powołanego rozporządzenia, ponadto bezprzedmiotowy był zarzut naruszenia § 36, skoro inwestycja nie dotyczyła budowy zbiornika na nieczystości ciekłe, podobnie jak zarzut dotyczący § 272 tego rozporządzenia. W opisanych warunkach nie można było również skutecznie zarzucić naruszenia art. 32 i 35 ustawy. Można było poza zarzutami skargi w zakresie prawa procesowego dostrzec niepełne odniesienie się w zaskarżonej decyzji do szczegółowych twierdzeń i zastrzeżeń skarżącej, jednak to naruszenie art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. w tej konkretnej sprawie nie miało istotnego wpływu na jej wynik. Zarzuty procesowe skargi były również – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – nieuzasadnione. Dotyczy to w szczególności przepisów art. 7, 10 i 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd stwierdził w końcu, że w sprawie nie stwierdzono naruszeń prawa niewytkniętych skargą i wobec braku podstaw do uwzględnienia tej skargi podlegała ona oddaleniu. Od wymienionego wyroku skargę kasacyjną wniosła H. N. Zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt d i pkt b oraz ust. 2 pkt 2b i 4 ustawy – Prawo budowlane a także § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarga kasacyjna nie sprecyzowała tego zarzutu przez wskazanie daty ostatnio wymienionego aktu prawnego i miejsca jego publikacji. Nadto bez wskazywania naruszonych przepisów zarzuciła ona szereg uchybień procesowych polegających na: – niewłaściwym posłużeniu się przez Sąd I instancji załącznikiem do decyzji, który nie dał możliwości określenia w toku postępowania, czy zostały zachowane odległości przewidziane przepisami prawa; – braku prawidłowego doręczenia pism i decyzji w toku postępowania z uwagi na bezpodstawne przyjęcie, iż miejscem zamieszkania wszystkich uczestników postępowania był L., ul. K, podczas gdy niektóre z osób wymienionych w decyzji nie żyją, a inne w ogóle nie mieszkały pod wskazanym adresem; – przyjęcie, że skarżąca nie kwestionowała szkicu i linii zacienienia, gdy w rzeczywistości podniosła ona takie zarzuty; – brak odniesienia się przez Sąd do szeregu zarzutów skargi; – błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna może opierać się na podstawach zaskarżenia wymienionych w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a. – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 176 tej ustawy do formalnych warunków, które musi spełniać taka skarga zalicza się, między innymi, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało wyjaśnione, że dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie wystarczy powołać się na przepis art. 174 p.p.s.a., lecz konieczne jest także uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które konkretnie przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) – zostały naruszone, na czym naruszenie to polegało a przy zarzucie obrazy przepisów procesowych wykazanie, że naruszenie ich mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia i uzasadnienia podstaw kasacyjnych nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd II instancji do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze podnosząc zarzuty naruszenia prawa (por. wyrok SN z 11 marca 1997 r. III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i z 7 kwietnia 1997 r. III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 96). Wskazane rygory są uzasadnione między innymi i tym, że skargę kasacyjną może sporządzić tylko adwokat lub radca prawny i w szczególnych wypadkach inne profesjonalne podmioty wymienione w art. 175 p.p.s.a. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej skarżący postawił opisowo kilka zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bez wskazania jednak żadnego z naruszonych przepisów. Taki sposób postawienia i uzasadnienia podstaw zaskarżenia nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Brak wskazania w skardze kasacyjnej naruszonych przez Sąd I instancji przepisów prowadzi do niedopuszczalnej sytuacji, że NSA musiałby domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzuty pod adresem zaskarżonego wyroku. To samo dotyczy też zarzutów rozpoznawanej skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarga ta wymienia wprawdzie konkretne przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, lecz nie zawiera żadnego uzasadnienia ich naruszenia. Z wywodów zawartych w uzasadnieniu rozpoznawanego środka zaskarżenia nie wynika bowiem w jaki sposób budynek, którego dotyczy postępowanie, naruszył przepisy, normy czy zasady wiedzy technicznej zapewniające odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz ochrony środowiska (art. 5 ust. 1 pkt 1d Prawa budowlanego), ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 6 wym. ustawy) czy dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych dla ludzi (art. 5 ust. 2 pkt 26). Wprawdzie skarżąca podniosła, iż realizacja spornej dobudowy spowoduje nadmierne ograniczenie dopływu światła dziennego do jej budynku mieszkalnego, co naruszy przepis § 13 rozporządzenia MGPiB z 14 grudnia 1994 r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, lecz zarzut ten jest sprzeczny z treścią materiału dowodowego. Z materiału tego wynika bowiem, iż w aktach sprawy znajduje się niepodważony przez skarżącą szkic i omówienie linii zacienienia, wykazujący spełnienie wymagań z § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 wym. wyżej rozporządzenia. Należy też stwierdzić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej skardze postawiono wprawdzie również zarzut pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw, co jest przyczyną nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., lecz zarzut ten nie jest uzasadniony. Nieruchomość położona w L. przy ulicy K. nie graniczy bezpośrednio z terenem spornej inwestycji, gdyż jest od niej oddzielona ulicą. Inwestycja ta nie oddziałuje na wymienioną nieruchomość a jej współwłaściciele niebiorący udziału w postępowaniu nie byli stroną tego postępowania, bowiem nie wykazali, że postępowanie dotyczyło ich interesu prawnego lub obowiązku (art. 28 k.p.a.). W tej sytuacji niewzywanie ich do udziału w postępowaniu sądowym i niepowiadamianie o terminach czynności nie stanowiło naruszenia prawa. Skarga kasacyjna nie zawiera więc usprawiedliwionych podstaw, co zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skutkuje jej oddalenie. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.