II SA/Gl 592/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Protokolant specjalista Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 1264 (tysiąc dwieście sześćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta P., działając na wniosek "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z P. (dalej zwanej "skarżącą"), zatwierdził podział nieruchomości, stanowiącej działkę nr 1 o pow. 0,1840 ha, położonej w P. W wyniku tego podziału powstało 6 działek pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne w zabudowie szeregowej. Z dniem [...] r. powyższa decyzja stała się ostateczna. Następnie organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek jej podziału. Zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania zostało doręczone skarżącej w dniu 18 września 2017 r. Po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] r. organ I instancji działając na podstawie art. 98a ust. 1, 1a i 1b oraz art. 148 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm., dalej "u.g.n."), orzekł o ustaleniu skarżącej opłaty adiacenckiej w wysokości 9.090 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji stwierdził, że w sprawie zostały spełnione przesłanki ustawowe do ustalenia opłaty adiacenckiej. Podział nieruchomości nastąpił na wniosek właściciela i w czasie obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. zmienionej kolejną uchwałą z dnia [...] r. w sprawie ustalenia stawki opłaty adiacenckiej w wysokości 30%. Wzrost wartości nieruchomości wskutek jej podziału, został zaś udowodniony na podstawie operatu szacunkowego z dnia [...]r., sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego W. N. Według organu rzeczoznawca wyjaśnił i uzasadnił w operacie wybór podejścia i metody szacowania. Podejście porównawcze i metoda analizy statystycznej rynku, są możliwe w świetle art. 153 ustawy oraz § 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (dalej zwanego Rozporządzeniem). Operat jest też kompletny (§55-57 Rozporządzenia). Rzeczoznawca prawidłowo przyjął przedmiot wyceny i jej zakres, opisał stan nieruchomości i jej zakres, opisał stan nieruchomości i jej przeznaczenie w planie miejscowym, prawidłowo określił cechy rynkowe nieruchomości przed i po podziale z uwzględnieniem powierzchni, kształtu, liczby działek, lokalizacji, uzbrojenia, utrudnień inwestycyjnych, odległości od wysypiska śmieci i oczyszczalni, stref ochronnych, sposobów optymalnego wykorzystania (vide: tabele). Do wyceny przyjęto stan nieruchomości w dniu [...] r. jako w dacie decyzji podziałowej oraz po podziale jako dzień [...]r., kiedy decyzja stała się ostateczna. Rzeczoznawca dokonał też analizy i charakterystyki rynku oraz uzasadnił walor okresu tego badania, który obejmuje lata 2007-2017 r. Wycena została zaś dokonana w cenach zaktualizowanych. Do analizy przyjęto 474 transakcje gruntami niezabudowanymi na obszarze miasta P., przy czym zdaniem organu są to nieruchomości podobne (art. 4 pkt 16 ustawy). Z tych względów organ I instancji uznał, że operat został sporządzony zgodnie z przepisami prawa, nie zawiera nieścisłości, jest logiczny, czytelny, zrozumiały i wykazał wzrost wartości nieruchomości w wyniku jej podziału. W konsekwencji organ I instancji uznał, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do ustalenia opłaty adiacenckiej. Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją. W odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 98a u.g.n. oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że w wyniku podziału nieruchomości nastąpił wzrost jej wartości, a w konsekwencji wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Zakwestionowała poprawność operatu szacunkowego jako nierzetelnego. Rzeczoznawca dokonał bowiem wyboru niewłaściwej metody, opierając się jedynie na wskaźnikach statystycznych, pomijając indywidualne cechy nieruchomości. Cechy rynkowe nieruchomości przed podziałem i poszczególnych działek po podziale, są bowiem zasadniczo tożsame. Jedyną różnicę stanowi powierzchnia poszczególnych działek oraz współczynnik kształtu. Zdaniem skarżącej, różnice te są jednak niewielkie i nie uzasadniają zróżnicowania ceny poszczególnych działek w stopniu ustalonym przez rzeczoznawcę. Powyższe odwołanie nie przyniosło jednak skutku, gdyż decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skuteczna okazała się natomiast skarga wniesiona od powyższej decyzji. Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 344/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpatrzeniu skargi uchylił bowiem decyzję Kolegium. W motywach wyroku Sąd wskazał, że w skardze zarzucono rażące naruszenie art. 98a ust. 1 i art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n. w zw. z art. 75 § 1 kpa i art. 153 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 16 i 17 ustawy oraz § 4 pkt 1 i 3 Rozporządzenia, a także art. 7, 9, 15, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.pa. Jednak nie wszystkie te zarzuty został uznane za uzasadnione. Za zasadny został uznany zarzut naruszenia art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n.. W dacie wydania decyzji przez Kolegium upłynęło bowiem 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Zatem operat nie mógł być już wykorzystany przez organ odwoławczy jako materiał dowodowy bez potwierdzenia jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Zdaniem Sądu wykorzystanie do celów dowodowych operatu szacunkowego po upływie 12 miesięcy, bez potwierdzenia jego aktualności, stanowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że na obecnym etapie postępowania brak podstaw do uwzględniania zarzutu naruszenia § 4 pkt 1 i 3 Rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego oraz art. 7, 9, 15, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd zawarł wskazanie, zgodnie z którym przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium powinno powtórnie wystąpić do rzeczoznawcy majątkowego o potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego w drodze klauzuli, o której mowa w § 58 Rozporządzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium obecnie zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 98a ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło najpierw dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczyło i omówiło treść art. 98a u.g.n. Kolegium wskazało, że po analizie decyzji organu I instancji oraz zapoznaniu się z operatem szacunkowym uznało tę decyzję za zgodną z obowiązującymi przepisami i prawidłowo określającą wysokość opłaty adiacenckiej. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że rzeczoznawca udzielił odpowiedzi i wyjaśnień dotyczących zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą w stosunku do operatu, a organ I instancji pouczył skarżącą o treści art. 157 u.g.n. Jednocześnie zarzut skarżącej dotyczący braku wzrostu wartości nieruchomości nie został, zdaniem Kolegium, poparty żadnymi dowodami, w tym w szczególności kontroperatem lub opinią organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Natomiast organ I instancji przedstawił dowód wzrostu wartości nieruchomości w postaci operatu szacunkowego. Aktualność tego operatu została potwierdzona przez rzeczoznawcę majątkowego odpowiednią analizą, w dniu [...], co ma wynikać z akt sprawy. Za nieuzasadniony został przez Kolegium uznany także zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. dotyczy braku podstawy prawnej decyzji organu I instancji, gdyż decyzja ta znajduje oparcie w treści art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze na powyższą decyzję Kolegium skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n. poprzez ich niezastosowanie, a także naruszenia art. 7 i art. 136 oraz art. 75 § 1 i art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a. W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że tak samo jak w przypadku poprzednio zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] r. również obecnie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie nieaktualnego operatu szacunkowego, który może być wykorzystany do celu, dla którego został sporządzony przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, a ten termin już upłynął. Natomiast jedynym prawnie dopuszczalnym sposobem umożliwiającym skorzystanie z operatu szacunkowego po upływie 12 miesięcy od daty jego sporządzenia jest potwierdzenie jego aktualności przez autora operatu, poprzez umieszczenie na nim stosownej klauzuli (art. 156 ust. 4 u.g.n. § 58 Rozporządzenia). Takiego potwierdzenia ustanowiony w sprawie rzeczoznawca nie dokonał, a Kolegium w ogóle nie zwróciło się o potwierdzenie jego aktualności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Podniosło, że wykonując wyrok z dnia 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 344/19 pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. wystąpiło o nadesłanie potwierdzenia aktualności operatu szacunkowego. Rzeczoznawca z datą [...] r. sporządził i podpisał analizę potwierdzającą, że od daty sporządzenia operatu szacunkowego z dnia [...] r. nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. Z tego powodu Kolegium nie zgodziło się z twierdzeniem autora skargi, że ponownie dokonało rozstrzygnięcia na podstawie nieaktualnego operatu. Na rozprawie w dniu 22 października 2020 r. pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał skargę i zaakcentował, że skarżąca nie mogła brać udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ II instancji, z tego powodu, że nie była informowana o przygotowaniu aktualizacji wyceny. W związku z tym nie mogła się do niej odnieść. Ponadto do akt sprawy złożyła kopię pisma z dnia 9 lipca 2020 r. kierowanego do skarżącej, dotyczącego konieczności sporządzenia operatu szacunkowego w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone, w określonych wyżej ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami, uzasadniającymi jej wzruszenie. Organy administracji publicznej, stosownie do art. 6 k.p.a., działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Ponadto, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Z kolei w świetle w art. 10 k.p.a. na organie administracji ciąży obowiązek zagwarantowania stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienie stronie, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia oraz ewentualnych zastrzeżeń i wniosków dowodowych w sprawie. Nie ma znaczenia fakt na jakim etapie postępowania zgromadzono dowody, lecz istotny jest fakt, że ma nastąpić wydanie decyzji, które w każdym przypadku powinno być poprzedzone wyznaczeniem stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w ramach ponownego rozpatrzenia odwołania skarżącej w związku z uchyleniem przez Sąd wcześniejszej decyzji organu odwoławczego, co nastąpiło w drodze przywołanego powyżej wyroku tutejszego Sądu z dnia 28 sierpnia 2019 r. Powodem uchylenia poprzedniej decyzji Kolegium było jej oparcie na nieaktualnym operacie szacunkowym. Z tego względu Sąd wskazał Kolegium, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy winno powtórnie wystąpić do rzeczoznawcy majątkowego o potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego w drodze klauzuli, o której mowa w § 58 Rozporządzenia (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2107 ze zm.). Prawomocny wyrok Sądu został Kolegium doręczony w dniu 22 listopada 2019 r. W tej samej dacie organowi odwoławczemu zostały zwrócone akta sprawy. Natomiast Kolegium pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. zwróciło się do organu I instancji o nadesłanie potwierdzenia aktualności operatu szacunkowego wskazując, że ma to nastąpić zgodnie z art. 156 ust. 4 u.g.n. Odpowiedź organu wraz z poświadczoną za zgodność z oryginałem kopią pisma rzeczoznawcy majątkowego zatytułowanego jako analiza potwierdzająca, że od daty sporządzenia operatu szacunkowego nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 3 lutego 2020 r. zaś zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w dniu [...] r. Z przesłanych przez organ odwoławczy akt sprawy w żaden sposób nie wynika, aby Kolegium przed wydaniem zaskarżonej decyzji umożliwiło skarżącej wypowiedzenie się co do treści nadesłanej przez organ I instancji aktualizacji operatu szacunkowego. Co więcej, strona skarżąca nie została poinformowana o tym, że Kolegium zwróciło się do organu I instancji o nadesłanie takiej aktualizacji. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z uzupełnionym przez Kolegium materiałem dowodowym, a tym samym zaskarżona decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem pamiętać, że jeżeli strona ma zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, to może skorzystać z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych na podstawie art. 157 ust. 1 u.g.n. Źródłem takich zastrzeżeń strony może być również aktualizacja operatu. Nawet w sytuacji, gdy strona w toku wcześniejszego postępowania nie skorzystała z wynikającej z art. 157 ust. 1 u.g.n. możliwości oceny operatu, to takiej możliwości nie można jej pozbawiać w odniesieniu do aktualizacji tego operatu. Tymczasem w niniejszej sprawie takiej możliwości skarżąca została pozbawiona, na co zasadnie zwrócił uwagę pełnomocnik skarżącej w trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przez Kolegium art. 156 ust. 3 i ust. 4 u.g.n. należy, wskazać, że zgodnie z art. 156 ust. 4 u.g.n. (w wersji obowiązującej od 1 września 2017 r.) operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził, oraz dołączenie do operatu szacunkowego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n.. Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu, o którym mowa w ust. 3, chyba że wystąpią zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. Zgodnie z § 58 Rozporządzenia (w wersji obowiązującej od 4 grudnia 2019 r.) potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego, który go sporządził, następuje przez dołączenie do operatu szacunkowego klauzuli, w której rzeczoznawca majątkowy oświadcza o aktualności operatu szacunkowego, oraz analizy, o której mowa w art. 156 ust. 4 u.g.n.. Przepis § 57 stosuje się odpowiednio. W kontekście powyższych wymogów stwierdzić należy, że organ odwoławczy w celu wykonania wskazań zawartych w wyroku tutejszego Sądu wydanego poprzednio w niniejszej sprawie wystąpił do organu I instancji o nadesłanie potwierdzenia aktualności operatu szacunkowego, wskazując, że ma to nastąpić zgodnie z art. 156 ust. 4 u.g.n. W odpowiedzi na to wezwanie organ I instancji nadesłał jedynie przygotowaną przez rzeczoznawcę analizę potwierdzającą, że od daty sporządzenia operatu nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n Natomiast w aktach sprawy nadesłanych przez Kolegium brak jest operatu zawierającego klauzulę, w której rzeczoznawca majątkowy oświadcza o aktualności operatu szacunkowego, ani żadnego innego dowodu, z którego wynika, że takie oświadczenie zostało złożone i dołączone do operatu lub zamieszczone w jego treści. Tymczasem zarówno z art. 156 ust. 4 u.g.n. oraz z § 58 Rozporządzenia wynika, że takie oświadczenie powinno zostać złożone, przy czym w świetle § 58 Rozporządzenia należy przyjąć, że powinno być ono dołączone do operatu. Wynika stąd, że Kolegium spełniło jedynie część wymagań wynikających z art. 156 ust. 4 oraz § 58 Rozporządzenia, a w związku nie sposób uznać, że prawidłowo zrealizowało wskazówki zawarte w poprzednio wydanym w niniejszej sprawie wyroku tutejszego Sądu. Jednocześnie opierając się na aktach sprawy obrazujących przebieg postępowania odwoławczego po poprzednim uchyleniu decyzji tego organu nie sposób uznać, że doszło do aktualizacji operatu szacunkowego, spełniającej wymagania wynikające z art. 156 ust. 4 u.g.n. oraz § 58 Rozporządzenia. W tym stanie rzeczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Kolegium naruszyło art. 156 ust. 3 i 4 u.g.n., przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe rozważania zaskarżona decyzja Kolegium podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy w kwocie 364 zł, połowę wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 900 zł, czyli łącznie w kwocie 1.264 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej zgodnie z art. 205 § 1, art. 206, art. 209 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 lit. a rozp. Min. Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Przyczyną miarkowania wysokości zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego był fakt, że pełnomocnik skarżącej po raz drugi w tej sprawie wniósł skargę, przez co nakład czasu pracy związany z jej wniesieniem był mniejszy. Z uwagi na brak dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, brak było podstaw do zasądzenia kosztów w tej części. W ramach ponownego rozpoznania sprawy Kolegium winno zwrócić się do rzeczoznawcy majątkowego o potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego, w drodze aktualizacji spełniającej wymagania wynikające z art. 156 ust. 4 u.g.n. oraz § 58 Rozporządzenia tj. składającej się z klauzuli, w której rzeczoznawca majątkowy oświadcza o aktualności operatu szacunkowego załączonej do operatu oraz analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. Prowadząc ponowne postępowanie Kolegium respektować będzie zasadę czynnego udziału strony skarżącej w postępowaniu, w tym w szczególności przed wydaniem decyzji umożliwi skarżącej zapoznanie się z treścią odpowiedzi rzeczoznawcy majątkowego oraz wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.