II SA/Kr 1078/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. i U. R. na decyzję Wojewody z dnia 13 lipca 2020 r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości skargę oddala. UZASADNIENIE Starosta [...], decyzją z dnia 15 października 2002 r. o numerze [...], działając na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu publ. t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 46 poz.543), odmówił zwrotu części działki nr [...] położonej w M. gm. W. W., w granicach wywłaszczonej parceli gruntowej l. kat. [...] o pow. 2853 m2 położonej w b. gm. kat M. na rzecz wnioskodawczyni - M. G.. Organ stwierdził, że parcela ta, wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa na mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Urząd Spraw Wewnętrznych, była niezbędna na cele budownictwa zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej Nr [...] z dnia 5 sierpnia 1965 r., wydanej przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K.. Została przeznaczona wraz z wieloma sąsiednimi nieruchomościami pod urządzenie placu ćwiczeń zabezpieczającego proces szkolenia wojsk garnizonu K.. Organ podniósł, że sposób zagospodarowania terenu oraz dokumentacja pochodząca z lat 1971-1972, rozliczająca wykonanie zadania inwestycyjnego pod nazwą obiekty zamienne M. – P. związanego z potrzebami wojskowego placu ćwiczeń wskazują, że cel wywłaszczenia został zrealizowany, a teren był i nadal jest użytkowany przez [...], zgodnie z treścią decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. nr [...]/69 z dnia 24 kwietnia 1969 r., zmieniającej za zgodą stron decyzje o lokalizacji szczegółowej Nr [...] i Nr [...]. Świadczy to o realizacji inwestycji. W dniu 3 marca 2015 r. T. T. oraz U. R. -spadkobierczynie M. G. zwróciły się do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej na podstawie ww. decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 21 października 1969r., nieruchomości położonej w M. , gminie W. W., l. kat [...], o pow. 2853 m2 objętej KW nr [...] W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że nie są już aktualne ustalenia poczynione przez Starostę [...] w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 15 października 2002 r. znak [...] Cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, gdyż przedmiotowa nieruchomość jest nieużytkowana, porośnięta wysoką trawą, chwastami, samosiejkami drzew i krzewów oraz nie znajdują się na niej żadne zabudowania, a od momentu, w którym decyzja stała się ostateczna minęło ponad 10 lat. Spełniła się zatem przesłanka z art. 137 § 1 pkt 2 u.g.n. Starosta [...] decyzją z dnia 28 października 2015 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. i art. 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 376) orzekł o umorzeniu, jako bezprzedmiotowego, postępowania administracyjnego wszczętego na postawie ww. wniosku. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że sprawa zwrotu na rzecz poprzedniego właściciela nieruchomości, pierwotnie oznaczonej jako parcela l. kat. [...] b. g. kat. M. była już przedmiotem ostatecznego rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, a to decyzji odmownej Starosty [...] z dnia 15 października 2002 r., [...] Odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia 28 października 2015 r. znak [...] wniosły wnioskodawczynie postępowania T. T. i U. R. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r. znak: [...] Wojewoda uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] z 17 listopada 2016 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stwierdzając iż w związku z nowelizacją przepisu z art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami dokonanego ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. zmianie uległa ustawowa definicja zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, która pozwala na uznanie, że ponowne rozpoznanie sprawy zwrotu nieruchomości - po wejściu w życie powyższej nowelizacji - nie spowoduje konieczności stwierdzenia nieważności decyzji powziętej w wyniku tego postępowania, na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.. Na powyższą decyzję Wojewody Skarb Państwa - Rejonowy Zarząd Infrastruktury w K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, która została oddalona wyrokiem z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 797/17. Skarb Państwa - Rejonowy Zarząd Infrastruktury w K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższy wyrok. Wyrokiem z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt I OSK 373/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok oraz decyzję organu odwoławczego, uznając, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały podstawy do zastosowania przez Wojewodę przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Rozpatrując ponownie - z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt I OSK 373/18, Wojewoda decyzją z dnia 13 lipca 2020 roku znak sprawy: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 17 listopada 2016 r. znak: [...] o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek: T. T. i U. R. w sprawie zwrotu części działki nr [...], położonej w M. , gm. W. W., w granicach parceli l. kat. [...], b. gm. kat. M. . Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości tożsamość podmiotowa i przedmiotowa w stosunku do sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 15 października 2002 r. Z kolei zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Istnienie tożsamości sprawy zachodzi bowiem w przypadku występowania tego samego stanu prawnego oraz mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy stanu faktycznego. W ocenie organu odwoławczego dla ustalenia tożsamości stanu prawnego sprawy kluczowe znaczenie miał wydany w jej toku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt I OSK 373/18. Stosownie bowiem do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Organ odwoławczy uznał, iż ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny obligowała Wojewodę przy ponownym rozpoznaniu sprawy do zastosowania art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji z Starosty [...] z dnia 17 listopada 2016 r. o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego przed organem pierwszej instancji. Będąc związanym przywołanym powyżej poglądem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wojewoda stwierdził, że wydanie ponownej decyzji rozstrzygającej sprawę zwrotu części działki nr [...], położonej w M. , gm. W. W., w granicach parceli l. kat. [...], b. gm. kat. M. , bez uprzedniego pozbawienia decyzji z dnia 15 października 2002 r. znak: [...] mocy obowiązującej, oznaczałoby, iż nowa decyzja byłaby obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. Pozbawienie zaś ww. decyzji z 15 października 2002 r. znak: [...] mocy obowiązującej mogłoby nastąpić jedynie poprzez zastosowanie jednego z dopuszczonych przez k.p.a., nadzwyczajnych trybów postępowania, a więc: wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją bądź postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie podział geodezyjny nieruchomości nie powoduje zmiany stanu faktycznego mniejszej sprawy w stosunku do sprawy zakończonej nową ostateczną decyzją administracyjną. Od decyzji Wojewody została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez T. T. i U. R.. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez niewłaściwą interpretację przepisu i nieuwzględnienie w tym zakresie zmiany stanu prawnego, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 pkt. 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia 17 listopada 2016 r. (z uwagi na stan powagi rzeczy osądzonej, który w niniejszej sprawie nie wystąpił) w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia. - art. 7a § 1 i art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej, a także stanu faktycznego na korzyść strony. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organy administracyjne dokonały błędnej interpretacji art. 137 u.g.n. przyjmując, iż nowelizacja tego przepisu wprowadzona ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. w zakresie jego treści oraz interpretacji art. 137 u.g.n. nie niesie za sobą na tyle istotnych zmian, aby miały wpływ na orzeczenie mogące zapaść w niniejszej sprawie. W wyniku nowelizacji art. 137 u.g.n. z dnia 28 listopada 2003 r. powstała nowa definicja zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia. Nowelizacja całkowicie zmieniła treść art. 137 ust. 1 pkt. 2 u.g.n. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym podstawą do ustalenia zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia obok przesłanek określonych w art. 137 ust. 1 pkt. 1 u.g.n. była utrata mocy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przy jednoczesnym niezrealizowaniu określonego w decyzji celu. Obecnie natomiast do uznania zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia na podstawie art. 137 ust. 2 decydujące znaczenie ma upływ czasu - 10 lat od dnia w którym decyzja stała się ostateczna (z modyfikacjami związanymi z orzeczeniem Trybunały Konstytucyjnego) i to z punktu widzenia wskazanego upływu czasu należy oceniać, czy nieruchomość można uznać za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Okoliczność ta nie miała natomiast znaczenia w chwili wydawania decyzji w październiku 2002 r. Upływ czasu - dziesięciu lat, w czasie którym nie zrealizowano celu wywłaszczenia jest nową ustawową przesłanką zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, która warunkuje możliwość zwrotu. Nowa definicja zobowiązuje więc organ do nowego ustalenia stanu faktycznego i rozpoznania sprawy z uwzględnieniem nowych przesłanek, ponieważ obecne brzmienie przepisu nie jest relewantne dla ukształtowania stanu faktycznego skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej z dnia 15 października 2002 r. Nie jest możliwe na podstawie decyzji z dnia 15 października 2002 r. stwierdzenie, czy cel wywłaszczenia na nieruchomości został zrealizowany, jeśli decyzja ta nie jest aktualna w świetle nowego stanu prawnego. W ocenie skarżących po wejściu w życie nowelizacji niedopuszczalne stało się interpretowanie celu wywłaszczenia określonego w decyzji sposób rozszerzający - na korzyść Skarbu Państwa, a brak realizacji celu wywłaszczenia rozumianego w sposób ścisły stał się podstawą do zwrotu nieruchomości wywłaszczonej. Zgodnie z art. 7a § 1 i art. 81a § 1 k.p.a. w razie istnienia wątpliwości interpretacyjnych zarówno co do normy prawnej jak i stanu faktycznego organ obowiązany jest do rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony. Natomiast w niniejszej sprawie pomimo występowania rozbieżności interpretacyjnych, których skutkiem było wydawanie kilkakrotnie różnych rozstrzygnięć przez różne organy i sądy, a także pomimo występowania rozbieżności interpretacyjnych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno Starosta [...] jak i Wojewoda nie rozstrzygnął wątpliwości co do treści normy prawnej jak i stanu faktycznego na korzyść strony, co stanowi naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. i art. 81a § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy i zdecydowało o jej niekorzystnym wyniku dla stron. W związku z dokonaniem niekorzystnej dla stron interpretacji przepisów, strony zostały pozbawione uprawnień wynikających z ustawy o gospodarce nieruchomości, polegających na możliwości zwrotu nieruchomości wywłaszczonej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 października 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Okolicznością kluczową dla niniejszej sprawy jest to, że była ona już wcześniej przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego – które to sądy oceniały, czy mamy do czynienia z tożsamością sprawy rozpoznawanej obecnie, zainicjowanej wnioskiem T. T. i U. R. z dnia 3 marca 2015 r. o zwrot wywłaszczonej nieruchomości oraz sprawy zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia 15 października 2002 r. o numerze [...] o zwrot tej samej nieruchomości, prowadzonej z wniosku M. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2017 r., sygn. II SA/Kr 797/17, oddalając skargę na zaskarżoną wówczas decyzję Wojewody przyjął, że brak jest takiej tożsamości, a zatem aktualny wniosek winien zostać merytorycznie rozpoznany. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2019 r., sygn. I OSK 373/18 uchylił zarówno wyrok Sądu I instancji, jak i zaskarżoną decyzję Wojewody. W uzasadnieniu tego wyroku NSA przeprowadził szczegółową analizę stanowiska Trybunału Konstytucyjnego przedstawionego w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt P 38/11 (OTK-A 2014/3/31) – uznając, że wskazany wyrok stanowi wskazania w kierunku wykładni art. 137 ust 1 pkt 2 u.g.n. po nowelizacji i jednocześnie ustala właściwy czasowy zakres jego zastosowania. Doprowadziło to do następujących wniosków: "Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za błędne stanowisko Sądu I instancji, co do tego, że odpowiedź na pytanie " czy efekt stosowania nowego stanu prawnego, z uwzględnieniem wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego doprowadzi do takich samych rezultatów, co wskazane w poprzedniej decyzji z 15 października 2002r., może zostać udzielona dopiero po ustaleniu stanu faktycznego i dokonaniu subsumpcji. Efekt stosowania art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w nowym brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjną nie budzi najmniejszej wątpliwości i nie wymaga ponownego ustalania stanu faktycznego. W decyzji ostatecznej odmawiającej zwrotu nieruchomości wywłaszczonej w dniu 21 października 1969 r., w sposób jednoznaczny wskazano, że cel wywłaszczenia został zrealizowany (dokumentacja z lat 1971-1972 rozlicza wykonanie zadania) Nastąpiło to bez wątpienia przed wystąpieniem o zwrot nieruchomości (wniosek z 7 marca 2000 r.). Zatem, stosując przedstawioną przez Trybunał Konstytucyjny interpretację art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. trzeba stwierdzić, że w przypadku pomyślnej realizacji celu wywłaszczenia przed dniem złożenia wniosku, nie jest możliwy zwrot nieruchomości niezależnie od terminu, kiedy ta realizacja nastąpiła. Skoro nieruchomość wywłaszczona przed 27 maja 1990 r. została wykorzystana na cel wywłaszczenia, a zanim to się stało byli właściciele nieruchomości nie złożyli wniosku o zwrot nieruchomości, to prawo byłego właściciela lub jego spadkobierców do żądania zwrotu wygasło z chwilą skutecznej realizacji inwestycji. Badanie czy nastąpiło to w terminie 10 lat od dnia uzyskania waloru ostateczności decyzji wywłaszczeniowej stanowiłoby o stosowaniu normy prawnej w sposób sprzeczny z jej prokonstytucyjnym nadanym przez Trybunał Konstytucyjny brzmieniem. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znany jest pogląd zaprezentowany w wyroku tut. Sądu z dnia 9 października 2015 r. sygn. akt I OSK 394/14, jednak nie podziela przedstawionego tam stanowiska. Skarga okazała się zatem skuteczna, gdyż Sąd I instancji nietrafnie zaaprobował zastosowanie przez Wojewodę art. 138 § 2 w zw. z art. 105 § 1 i art. 16 § 1 K.p.a. Skoro w kontrolowanej sprawie zachodziła powaga rzeczy rozstrzygniętej na skutek tożsamości sprawy zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją z 2002 r., chronioną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, to nie zachodziła prawna możliwość rozpoznania nowego wniosku z 2015 r. o zwrot przedmiotowej nieruchomości, w świetle przesłanek znowelizowanego punktu 2 ustępu 1 art. 137 u.g.n. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 20 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3476/15 , CBOSA). Obligowało to Wojewodę do zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. i utrzymania w mocy decyzji z Starosty [...] z dnia 17 listopada 2016 r. o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego przed organem pierwszej instancji." Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle powyższych okoliczności Wojewoda, będąc związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mógł wydać odmiennego orzeczenia niż to, które obecnie jest przedmiotem skargi. Ani organ administracji publicznej, ani też Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie ma kompetencji do dokonywania własnej oceny kwestii tożsamości spraw, bowiem została ona w sposób wiążący przesądzona w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tych okolicznościach żaden z zarzutów skargi nie może odnieść skutku. Kontrola decyzji wydanej po prawomocnym wyroku NSA, uchylającym wyrok Sądu I instancji oraz decyzję organu II instancji w istocie sprowadza się wyłącznie do tego, czy ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy wykonał wskazania NSA – co w niniejszej sprawie nastąpiło. Odnoszenie się zatem do jakichkolwiek zarzutów skargi w tych okolicznościach staje się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego, stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna ze wskazaniami zawartymi we wiążącym wyroku NSA, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.