II SA/Gl 1421/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Tomasz Dziuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze sprzeciwu W. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 580,00 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R. działając m.in. na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tj. Dz.U. 2007 r., poz. 1121 ze zm., dalej w skrócie: "Prawo wodne z 2001 r.), a contrario w związku z art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 310 ze zm., dalej w skrócie: "Prawo wodne z 2017 r.) orzekł o odmowie nałożenia obowiązków przewidzianych w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. w stosunku do właściciela działki nr 1. przy ul. [...] w R. w związku z postępowaniem administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zmiany stanu wody na gruncie tj. na nieruchomości nr 1. przy ul. [...] w R. ze szkodą dla gruntów sąsiednich tj. działki o nr 2 przy ul. [...] w R. W uzasadnieniu tej decyzji organ przedstawił szczegółowo, w ujęciu chronologicznym, przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 24 lutego 2017 r. złożonym przez współwłaściciela działki nr 2 tj. A. B. (dalej zwanego "wnioskodawcą"), a wszczętego zawiadomieniem z dnia [...] r. Według wnioskodawcy w trakcie robót ziemnych wykonywanych przez sąsiada tj. W. K. (K.) – właściciela działki nr 1., teren jego działki został nieprawidłowo ukształtowany, z założeniem spływu wód na teren działki skarżącego. Organ wyjaśnił, że ze względu na treść art. 545 ust. 4 Prawa wodnego z 2017 r. postępowanie przeprowadził według przepisów Prawa wodnego z 2001 r. Ustalił przy tym, ze stronami postępowania są: A. B., G. B. oraz W. K. Według organu napływ wód opadowych z działki nr 1. na działkę nr 2 wiąże się z naturalnym spadkiem terenu, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził wskazanych przez wnioskodawcę przyczyn zmian stosunków wodnych. Właściciel działki nr 1. nie wykonał prac i nie podjął jakichkolwiek czynności wpływających na ukształtowany w terenie system zasobów wodnych. W związku z tym brak jest przesłanek do zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. B. Zarzucił on organowi I instancji, że ten nie przeprowadził wnioskowanego badania geologicznego nawiezionej ziemi i geodezyjnego w celu ustalenia, o ile zmieniła się wysokość gruntu. Według odwołującego nie jest prawdą, że właściciel działki nr 3 nie wykonywał żadnych prac i nie podjął jakichkolwiek czynności wpływających na ukształtowanie terenu. W związku z tym odwołujący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w tym przeprowadzenia badań gruntu na działce nr 1. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając m.in. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpoznaniu powyższego odwołania uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób nieprawidłowy, a decyzja tego organu nie może pozostać w obrocie prawnym. Kolegium zaakcentowało, że sprawa była już przedmiotem badania przez Kolegium, a w ostatniej decyzji organu odwoławczego zawarte zostały liczne wskazania dla organu I instancji. Nie wszystkie te wskazania zostały jednak przez organ I instancji wykonane i już z tego powodu zakwestionowana w odwołaniu decyzja powinna zostać uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Ponadto Kolegium podniosło konieczność wyjaśnienia, w jakiej indywidulanej sprawie administracyjnej organ I instancji prowadził postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji. Z akt wynika bowiem, że organ prowadził postępowanie w sprawie "zmiany stanu wody na gruncie", a innym razem organ wskazywał na prowadzenie postępowania w przedmiocie nakazania właścicielowi gruntu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wskutek dokonanej zmiany stanu na gruncie. W decyzji zaś organ instancji orzekł o odmowie "nałożenia obowiązków przewidzianych w art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r. poz. 1121 ze zmianami) w stosunku do właściciela działki nr 1. przy ul. [...] w R. w związku z postępowaniem administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zmiany stanu wody na gruncie tj. na nieruchomości o nr: 1. przy ul. [...] w R., ze szkodą dla gruntów sąsiednich tj. działki o nr 2 przy ul. [...] w R.". Kolegium wskazało, że przepisy ustawy – Prawo wodne nie przewidują postępowania w sprawie: "zmiany stanu wody na gruncie". Postępowanie toczyć się może w oparciu o art. 234 ust. 3 ustawy w sprawie nakazania właścicielowi gruntu, jednoznacznego określonemu, który spowodował zmiany stanu wody na gruncie, które szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie jednoznacznie określone, przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie zrealizował zasady informowania wynikającej z art. 9 k.p.a. Strona powinna bowiem mieć świadomość, że przedmiotem postępowania jest dokonanie ustaleń mających na celu obciążenie jej obowiązkiem w postaci przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom – jeżeli ustawowe przesłanki zostaną spełnione. Powyższa okoliczność w ocenie Kolegium uzasadniała uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż błędne ustalenia w kwestii przedmiotu postępowania zasadniczo wpłynęły na jego kształt. Kolegium zaleciło przy tym organowi I instancji, aby ten w ponownie prowadzonym postępowaniu prawidłowo określił przedmiot postępowania. Dalej Kolegium wskazało, że organ I instancji nie ustalił, od kiedy nastąpiło zalewanie nieruchomości odwołującego, a ta okoliczność ma pozwolić na ustalenie, co jest przyczyną tego zalewania – czy są nią warunki pogodowe, czy też działanie właściciela działki nr 1., czy działania właścicieli innych nieruchomości. Zdaniem Kolegium ustalenia wymaga również ostatni stan wody na gruncie, zbadanie nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki odwołującego pod kątem zmiany stanu wody na gruncie, następnie koniecznym jest ustalenie, czy zmiana ta miała wpływ na działkę odwołującego oraz czy wpływ ten niesie za sobą wystąpienie szkody na przedmiotowej działce oraz kiedy ta szkoda wystąpiła. W konsekwencji materiał dowodowy jest niekompletny i wymaga uzupełnienia w powyższym zakresie. Organ I instancji powinien przy tym rozważyć, czy w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia istotnych okoliczności nie będzie koniecznym przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z opinii biegłego. Kolegium wskazało także na aktualność wszystkich wcześniejsze zaleceń Kolegium, tj. poinformowanie stron o dowodach znanych organowi z urzędu, zebranych przed powiadomieniem stron o wszczęciu postępowania w sprawie, jak również znanych temu organowi z innych postępowań (art. 77 § k.p.a.). Z kolei dokumentacja zdjęciowa stanowiąca materiał dowodowy w sprawie w części jest nieopisana i nie wynika z niej co konkretnie przedstawia. Kolegium zwróciło również uwagę na to, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu ustalonym w tekście jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2020 pod poz. 256 ze zmianami. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła bowiem w życie nowelizacja kodeksu postępowania administracyjnego, dokonana poprzez art. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 16 ustawy nowelizującej, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (czyli k.p.a.), w brzmieniu dotychczasowym, z tym, że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienianej w ww. art. 1. W przedmiotowej sprawie zatem, w postępowaniu mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu dotychczasowym, sprzed ww. nowelizacji. Zatem przywoływanie w zaskarżonej decyzji tekstu jednolitego kodeksu postępowania administracyjnego opublikowanego w Dz. U. z 2018 roku pod poz. 2096 wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy prawa, które nie mogły być podstawą do orzekania w sprawie, z uwagi na brzmienie pominiętego całkowicie przepisu przejściowego, a to art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ pierwszej instancji winien usunąć również ww. uchybienie. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący. Mając na uwadze powyższe, koniecznym słało się uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium wskazało także, że ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę organ I instancji winien usunąć wszelkie uchybienia wskazane przez organ odwoławczy. W pierwszej kolejności winien prawidłowo określić przedmiot postępowania. Następnie winien poinformować strony o toczącym się postępowaniu, mając przy tym na względzie, że postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji zostało już wszczęte. Następnie organ pierwszej instancji winien prawidłowo przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie przedmiotowym. W ramach tego postępowania powinien przede wszystkim ustalić czy w sprawie zachodzą przesłanki do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 200. W dalszej kolejności powinien zaś, w oparciu o całość materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania, wydać rozstrzygnięcie w sprawie - biorąc pod uwagę brzmienie przepisu prawa materialnego lub procesowego, w oparciu o który wyda rozstrzygnięcie. W wydanym rozstrzygnięciu organ pierwszej instancji winien wyjaśnić przesłanki, którymi kierował się przy jego podejmowaniu oraz ustosunkować się do wszelkich uwag podniesionych w trakcie postępowania W trakcie ponownego badania sprawy organ ten winien także przeanalizować uwagi podnoszone przez odwołującą się stronę i rozważyć je w wydanej przez siebie decyzji, o ile ich uwzględnienie w sprawie będzie możliwe. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że zostały one w przeważającej mierze podzielone. Od powyższej decyzji Kolegium sprzeciw wniósł W. K. (dalej zwany: "wnoszącym sprzeciw") reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawym W sprzeciwie zarzucono naruszenie art. 138 § 2, 2a i 2b w zw. z art. 136 § 1, 3-4 k.p.a. poprzez brak wykazania przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej i brak zastosowania w niezbędnym zakresie dodatkowego postępowania dowodowego, jeżeli organ II instancji widział potrzebę dopuszczenia dodatkowych dowodów przed zakończeniem postepowania. Ponadto zarzucono naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia niezgodnego z prawnie wiążącymi zapatrywaniami prawomocnego wyroku. W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej sprzeciwem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: W pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że na podstawie art. 9 pkt 7 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, od dnia 1 czerwca 2017 r. wprowadzono do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucję sprzeciwu, który przysługuje od rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przepis art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest sprzeciw strony od decyzji Kolegium uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zakwestionowane przez stronę wnoszącą sprzeciw rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i ma charakter kasacyjny. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, gdyż w obowiązującym stanie prawnym w świetle powołanego powyżej art. 64a p.p.s.a. jedynym środkiem zaskarżenia pozwalającym na poddanie wydanej w toku postępowania administracyjnego decyzji kasacyjnej kontroli sądu administracyjnego jest sprzeciw od tej decyzji. Sprzeciw jest środkiem zaskarżenia, różniącym się istotnie od klasycznej skargi. Jak wynika z art. 64e p.p.s.a. instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Celem instytucji sprzeciwu jest przyspieszenie rozpatrzenia i załatwienia sprawy administracyjnej co do jej istoty. Z tego względu sąd rozpoznaje sprzeciw, co do zasady, na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego, gdyż nie dokonuje merytorycznej oceny prawidłowości rozpatrzenia i załatwienia sprawy co do jej istoty (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Wskazać także należy na art. 151a § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Konsekwencją powołanych powyżej uregulowań prawnych zawartych w przepisach p.p.s.a jest to, że sąd w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji kasacyjnej wydanej przez organ odwoławczy ocenia, czy w realiach danej sprawy organ ten zasadnie skorzystał z możliwości wydania takiej decyzji, czy też bezpodstawnie zaniechał załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego, rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej, jest więc przede wszystkim ustalenie, czy wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd administracyjny rozstrzygnąć zatem musi kwestię, czy na etapie postępowania odwoławczego wystąpiły przesłanki do odstąpienia przez organ II instancji od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga odniesienia się do treści art. 138 § 2 k.p.a. W świetle tego przepisu organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dla wykładni art. 138 § 2 k.p.a. istotne znaczenie ma art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Analiza norm procesowych wynikających z powyższych przepisów k.p.a. prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy może skorzystać z wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienia do skasowania decyzji organu I instancji tylko w sytuacji, w której organ ten, stosując środki wskazane w art. 136 § 1 k.p.a., nie będzie mógł we własnym zakresie naprawić wad postępowania pierwszoinstancyjnego co do wyjaśnienia "zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Badając – w świetle powyższych kryteriów – zasadność wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdził, że okoliczności, jakimi kierował się organ odwoławczy, nie uzasadniały uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu nie można podzielić zapatrywania Kolegium dotyczącego konieczności wyjaśnienia, w jakiej indywidulanej sprawie administracyjnej organ I instancji prowadził postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji. Co prawda słusznie Kolegium dostrzegło brak konsekwencji organu I instancji w oznaczeniu przedmiotu postępowania, lecz wyciągnięte stąd wnioski organu odwoławczego są zbyt daleko idące. Chybiony jest zwłaszcza argument, jakoby na skutek uchybień w oznaczeniu przedmiotu postępowania strona mogła nie mieć świadomości, że przedmiotem postępowania jest dokonanie ustaleń mających na celu obciążenie jej obowiązkiem w postaci przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W konsekwencji zastrzeżenia Kolegium, dotyczące sposobu opisywania przez organ I instancji przedmiotu postępowania, nie mogły stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Zgodzić się należy z Kolegium, że w realiach rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie miało ustalenie od kiedy występowało zalewanie działki nr 2. Nie mniej Kolegium nie zwróciło uwagi, że w piśmie z dnia 27 czerwca 2017 r. (karta 22 akt administracyjnych organu I instancji) wnioskodawca wskazuje na poważne zalania z roku 2000, 2001 i 2008 r., a do ukształtowania i utwardzenia działki nr 1. miało dojść dopiero z początkiem 2017 r. Zatem już zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał Kolegium możliwość ustalenia tej okoliczności. W kontekście zaś tego, że poważne zalania miały wielokrotnie miejsce przed 2017 r. Kolegium miało możliwość, aby w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalić stan faktyczny sprawy, w tym ustalić okoliczności istotne z punktu widzenia hipotezy normy prawnej wynikającej z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. Tymczasem pomimo bardzo obszernego uzasadniania zakwestionowanej sprzeciwem decyzji Kolegium nie przedstawiło w nim własnych ustaleń faktycznych i nie odniosło się szczegółowo do zgromadzonego w sprawie, w ramach dotychczasowego postępowania, materiału dowodowego. Nie przedstawiło też Kolegium przekonujących argumentów za koniecznością rozważenia przez organ I instancji przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z opinii biegłego. Konieczność ta nie mogła zatem uzasadniać zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Tym bardziej, że uzasadnieniem dla zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. może być nie tyle konieczność rozważenia dowodu z opinii biegłego, co jednoznaczna konieczność przeprowadzenia takiego dowodu i to tylko wtedy, gdy przeprowadzenie takiego dowodu w ramach postępowania odwoławczego wykraczałoby poza ramy określone w art. 136 k.p.a. Ocena zaś tej ostatniej kwestii jest możliwa wyłącznie wtedy, gdy organ odwoławczy wprost wskazuje konkretne zagadnienia, które wyjaśnić miałby biegły. Tymczasem Kolegium w tym zakresie poprzestało jedynie na ogólnikowych rozważaniach. Wskazując zaś na uchybienia organu I instancji, dotyczące obowiązku poinformowania stron o dowodach znanych organowi z urzędu, zebranych przed powiadomieniem stron o wszczęciu postępowania w sprawie, jak również znanych temu organowi z innych postępowań (art. 77 § 4 k.p.a.) Kolegium w żaden sposób nie wskazało czego konkretnie dotyczyły te uchybienia, a przede wszystkim jaki miały wpływ na wynik sprawy. Ponadto Kolegium nieprawidłowo oceniło zagadnienia intertemporalne, dotyczące stosowania przepisów k.p.a. sprzed nowelizacji dokonanej przez art. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Kolegium nie wzięło bowiem pod uwagę, że ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium uchyliło poprzednią decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Tymczasem, zdaniem Sądu, do postępowań przekazanych organowi I instancji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. po wejściu w życie nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. stosować należy nowe przepisy k.p.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 lutego 2018 r. sygn. II SAB/Po 201/17). Ponadto Kolegium nie wskazało, jaki konkretny wpływ na wynik sprawy miałoby mieć zastosowanie przepisów proceduralnych sprzed nowelizacji. Z kolei dostrzegając, że część dokumentacji fotograficznej stanowiącej materiał dowodowy w sprawie jest nieopisana Kolegium nie wzięło w ogóle pod uwagę wynikającej z art. 136 § 1 k.p.a. możliwości zlecenia uzupełnienia tego braku przez organ I instancji. Należy przy tym zaakcentować, że Kolegium nie wskazało przekonujących powodów wyjaśniających dlaczego nie zastosowało art. 136 k.p.a. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zakwestionowana sprzeciwem decyzja ŚWINB narusza art. 138 § 2 k.p.a. i na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach obejmujących: wpis od sprzeciwu (100 zł.), koszty zastępstwa procesowego (480 zł.) - ustalone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz uiszczoną opłatę skarbową (17 zł.), Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy w ramach merytorycznego, powtórnego rozpatrzenia sprawy przeanalizuje i oceni materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, a następnie ustali okoliczności istotne z punktu widzenia hipotezy normy prawnej wynikającej z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. Poczynione ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy przedstawi w uzasadnieniu decyzji, dbając jednocześnie o zwięzłość rozważań prawnych. W zakresie zaś brakujących opisów zdjęć Kolegium zleci organowi I instancji ich uzupełnienie. W przypadku zaś stwierdzenia, że po uzupełnieniu tych opisów zachodzi potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w pierwszej kolejności, w granicach wynikających z art. 136 k.p.a. przeprowadzi takie postępowanie.