II SO/Gd 4/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] o wymierzenie grzywny [...] z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej decyzji w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) zł; 2. zasądzić od organu na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W dniu 21 lutego 2020 2019 r. wpłynął do Sądu wniosek A. o wymierzenie grzywny B. (określanemu dalej w skrócie jako "organ") na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a.", w związku z niezastosowaniem się do obowiązku prawnego, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Organ nie przekazał do tutejszego Sądu skargi na decyzję z 10 maja 2019 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej wniesionej przez wnioskodawcę. Strona wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W dniu 11 marca 2019 r. wnioskodawca wystąpiła do organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej finansowania działalności partii politycznej i jej wydatków poprzez przesłanie wyciągów z rachunków bankowych i przedstawienia wskazanych we wniosku skanów faktur. Decyzją z 10 maja 2019 r. organ odmówił udostepnienia wnioskowanej informacji publicznej. Pismem z 24 lipca 2019 r. wnioskodawca wniósł do organu skargę na otrzymaną decyzję. Skarga na decyzję została wniesiona do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Wnioskodawca przedstawił dowód doręczenia skargi w dniu 19 sierpnia 2019 r. organowi (k. 33 akt sądowych). Skarga powyższa nie została przekazana do sądu administracyjnego, w związku z czym wnioskodawca wniósł do tutejszego Sądu wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi na decyzję organu. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny wpłynął do tutejszego Sądu w dniu 21 lutego 2020 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II, pismem z dnia 16 marca 2020 r. doręczono organowi odpis wniosku z dnia 21 lutego 2020 r. (wniosku o ukaranie organu grzywną) i wezwano organ do nadesłania odpowiedzi na ww. wniosek. Wezwanie to doręczono organowi w dniu 19 marca 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej to wezwanie, znajdujące się w aktach sądowych sprawy k. 48). Wezwanie to pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W tym stanie rzeczy wezwanie to zostało powtórzone w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 18 czerwca 2020 r. -odebrane przez organ w dniu 26 czerwca 2020 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej to wezwanie k. 51). Oba wystosowane wezwania zostały skutecznie doręczone organowi. Przesyłki zawierające powyższe kolejne trzy wezwania odbierał w siedzibie organu jego pracownik upoważniony do odbioru korespondencji (dane zawarte na drukach zwrotnych potwierdzeń odbioru dwu przesyłek zawierających przedmiotowe wezwania). Do dnia dzisiejszego organ, pomimo doręczenia mu odpisu wniosku o wymierzenie mu grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. i dwukrotnego wezwania do nadesłania do tutejszego Sądu odpowiedzi na ten wniosek nie zastosował się do tych wezwań i nie nadesłał odpowiedzi na wniosek o wymierzenie mu grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten jest zobowiązany przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w zakreślonym przez ustawodawcę terminie 30 dni od jej otrzymania. W myśl art. 55 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2- 2c p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330) – dalej w skrócie "u.d.d.i.p.", wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi. Regulacja ta stanowi lex specialis w stosunku do ogólnego unormowania z art. 54 § 2 P.p.s.a. (przewidującego termin 30 dniowy), zakreślający inny, krótszy – 15 dniowy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że art. 55 § 1 p.p.s.a. umożliwia dyscyplinowanie organów administracji publicznej, które nie wykonują obowiązków, które ustawodawca nałożył na nie w art. 54 § 2 p.p.s.a., które dotyczą przekazania sądowi administracyjnemu w terminie trzydziestu dni skargi wraz z aktami i z odpowiedzią na skargę, przy czym początek terminu na przekazanie akt przez organ sądowi administracyjnemu wyznacza data rzeczywistego otrzymania skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że grzywna wymierzana w tym trybie ma nie tylko charakter dyscyplinujący, ale także charakter represyjny (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, dostępną na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również podkreślić, że użyty w art. 55 § 1 p.p.s.a. zwrot "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", oznacza, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i możliwość ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Wymierzenie grzywny ma zatem charakter fakultatywny, co wymaga w głównej mierze dokładnego zbadania okoliczności sprawy (zob. postanowienia NSA: z 15 października 2013 r., sygn. akt I OZ 891/13, z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II OZ 1477/16, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zauważyć w tym miejscu, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej organem może być każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje publicznym majątkiem. W sprawie niniejszej B. jest organem na gruncie ww. ustawy. Zatem zapytany o udzielenie informacji podmiot, który wydał następnie decyzję będącą przedmiotem skargi, miał obowiązek przekazać skargę Sądowi wraz ze swoją odpowiedzią i zgromadzoną w sprawie dokumentacją. Nadesłana przez wnioskodawcę kserokopia nadania skargi na bezczynność wskazuje, że przesyłkę zawierającą skargę na bezczynność organu nadano na poczcie w dniu 14 sierpnia 2019 r. Z kolei z nadesłanego przez stronę wydruku śledzenia przesyłek Poczty Polskiej wynika, że skarga ta wpłynęła do organu w dniu 19 sierpnia 2019 r. Powyższa skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej powinna więc zostać przekazana przez ten organ do tutejszego Sądu najpóźniej w dniu 3 września 2019 r., co jednak nie nastąpiło. Nie budzi wątpliwości, że skarga ta powinna zostać przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na zawartą w niej argumentację w wynikającym z obowiązujących przepisów piętnastodniowym terminie. Trzeba bowiem z całą stanowczością podkreślić, że strona złożyła do organu pismo z dnia 24 lipca 2019 r., określone jako skarga na decyzję organu i zaadresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, to niezależnie od kwestii związanych z trafnością zawartej w nim argumentacji organ był zobligowany do dopełnienia czynności określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., w terminie wskazanym w art. 21 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro zatem wskazana powinność nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez stronę. Co istotne, organ do tej pory w ogóle nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi wnioskodawcy w przedmiocie jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie przekazał również do tutejszego Sądu skargi na jego bezczynność. Organ również w ogóle nie zastosował się do dwukrotnego wezwania tutejszego Sądu na nadesłania odpowiedzi na wniosek. Wezwania te zostały doręczone organowi bezpośrednio do rąk osób upoważnionych do odbioru korespondencji ( w dniach: 19 marca 2020 r. i 26 czerwca 2020 r.). Wynika z tego, że organ nadal przekracza termin na przekazanie skargi na swoją decyzję do Sądu, podczas gdy termin ten rozpoczął swój bieg już ponad rok temu (tj. w dniu 3 września 2019 r.). Jednocześnie, niezależnie od wyżej opisanej zwłoki, organ nie stosuje się do wezwań o nadesłanie odpowiedzi na wniosek o wymierzenie mu grzywny. Biorąc pod uwagę powyższe fakty, stwierdzić należy, że zaniedbanie organu trwa nadal i ma charakter poważny, co uzasadnia zastosowanie instytucji grzywny. Należy podkreślić, że do wysokości grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje zastosowanie art. 154 § 3 p.p.s.a. ustalający jej górną granicę w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast dolna granica grzywny nie została określona. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy za adekwatną do stopnia przewinienia organu uznano kwotę 2.000 złotych. Tytułem zwrotu kosztów postępowania zwrócono wnioskodawcy kwotę 100 zł, tytułem wpisu sądowego. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji postanowienia.