II SA/Gl 769/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. J. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia wniosków w sprawie skierowania na badania psychologiczne i kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z [...] r. J. J. (dalej strona lub skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Komendanta Policji w Katowicach o uchylenie wniosku z [...] r. o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz o uchylenie wniosku z [...] r. o skierowanie na badania psychologiczne, a także o uchylenie wniosku z [...] r. o skierowaniu na egzamin kontrolny i o uchylenie wniosku z [...] r. o skierowanie na badania psychologiczne. W uzasadnieniu pisma wskazał, że nie posiada żadnych punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Pismem z [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach odmówił stronie anulowania wniosków o sprawdzenie kwalifikacji oraz skierowanie na badania psychologiczne z uwagi na to, że nie pojawiły się żadne nowe okoliczności mające znaczenie prawne w tej sprawie, a wnioski pozostają aktualne. W piśmie tym podniósł także, że błędne jest przekonanie strony, że nie posiada żadnych punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Na powyższe pismo skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła strona, która wystąpiła o uchylenie wniosków Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...] r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz na badania psychologiczne, a także wniosków z [...] r. dotyczących skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz na badania psychologiczne z uwagi na przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W motywach skargi skarżący podniósł, że wniosków z [...] r. nie otrzymał, jak również nie otrzymał informacji o popełnionych wykroczeniach i ilości punktów. Tym samym nie miał możliwości wypowiedzenia się co do stanowiska zajętego przez wyżej wymienionego Komendanta. W dalszej części skargi odniósł się do wydanego przez wskazany organ zaświadczenia o wpisach z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i zakwestionował część zamieszczonych w nich pozycji jak również podkreślił, że brak jest w nich przypisania określonej ilości punktów. Przeprowadzona przez skarżącego analiza otrzymanego zaświadczenia wskazuje na brak rzetelności w prowadzeniu stosownej ewidencji co skutkuje zamieszczaniem w niej informacji błędnych. Odnosząc się do pisma z [...] r. to skarżący stwierdził, że w piśmie tym organ administracji nie odniósł się do przedawnionych punktów jak również nie poinformował go o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem skarżącego skoro nie można zweryfikować ilości punktów na dzień złożenia wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach to należy przedmiotowe wnioski cofnąć. Z uwagi na fakt, że postępowania administracyjne prowadzone w oparciu o przedmiotowe wnioski nie zostały prawomocnie zakończone to tym samym wycofanie tych wniosków jest zasadne i skutkować będzie umorzeniem wszczętych postępowań administracyjnych, W końcowej części uzasadnienia wniesionej skargi skarżący odniósł się do wydawanych w jego sprawach decyzji administracyjnych i wyroku tutejszego Sądu uwzględniającego wniesioną przez niego skargę. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach wniósł o oddalenie skargi. W motywach odpowiedzi przedstawiono wpierw treść żądań skarżącego, a następnie przybliżono treść wniosków z [...] r. i podkreślono, że na dzień ich złożenia skarżący miał 46 punktów za popełnione naruszenia przepisów ruchu drogowego. Odpowiadający organ podniósł, że przywoływane wyroki Sadu Najwyższego uniewinniające go od popełnienia wykroczeń nie były objęte przedmiotowymi wnioskami, tym samym nie miały wpływu na ich sporządzenie. W końcowej części odpowiedzi organ administracji publicznej zwrócił uwagę na charakter prewencyjny regulacji dotyczących kierowania na badanie psychologiczne i sprawdzające kwalifikacje kierujących naruszających zasady ruchu drogowego i doszedł do przekonania, że brak jest nowych okoliczności czy dokumentów dających podstawę do zmiany zajętego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 146 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. 2325) sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność kwestionowanej czynności. Podkreślić trzeba, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu lub czynności pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie odnieść się do kluczowego zagadnienia, a mianowicie, czy kwestionowany akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...] r. jest aktem lub czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie czynność ta spełnia wymogi wynikające z treści przywołanego przepisu i podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ nie jest to akt inicjujący wszczęcie postępowania administracyjnego, lecz odmawiający uchylenia wniosków Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r. o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz na badania psychologiczne. Tym samym kwestionowany akt nie jest wydany w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, a dotyczy praw i obowiązków skarżącego wynikających z obowiązujących przepisów prawa materialnego. Równocześnie podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy nie można ująć wniosków przywołanego powyżej Komendanta z [...] r., ponieważ w zaskarżonym akcie wskazany organ do tych wniosków nie odnosił się i nie były one przedmiotem jego odpowiedzi. Tym samym zarzuty kierowane pod adresem tych wniosków nie są uwzględniane i brane pod uwagę przy ocenie prawidłowości kwestionowanego aktu z [...] r. Kolejną kwestią, która wymaga odniesienia się jest podnoszony przez skarżącego brak pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego jak również rozważenie czy skarga ta została wniesiona w terminie. Co do braku pouczenia o prawie wniesienia skargi do sadu administracyjnego to przyjdzie podzielić stanowisko wyrażone przez skarżącego, że kwestionowany przez niego akt faktycznie nie zawiera takiego pouczenia, przy czym uchybienie to nie musi oznaczać, że kwestionowany akt jest wadliwy i z tego powodu wymaga eliminacji z porządku prawnego. Stanowisko takie jest tym bardziej bezzasadne, że skarżący skargę wniósł do tutejszego Sądu pismem z 9 kwietnia 2020 r., a w urzędzie pocztowym nadał ją 16 kwietnia 2020 r., a zatem w terminie. Dodatkowo należy mieć w polu widzenia także i to, że czynności te dokonywane były w okresie, w którym obowiązywały szczególne unormowania w zakresie upływu terminów i skład orzekający uznaje, że przedmiotowa skarga została złożona co prawda z uchybieniem zasad jej wnoszenia, ponieważ winna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działalność jest kwestionowana, to jednak w terminie i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Skoro przedmiotowy akt poddawany jest merytorycznej sądowej kontroli to tym samym brak jest podstaw dla uznania, że pominięcie pouczenia o przysługującym skarżącemu prawie skutkuje jego wadliwością uzasadniającą eliminację z porządku prawnego. W zaskarżonym akcie wypowiadający się organ administracji publicznej stwierdził, że w sytuacji prawnej skarżącego dotyczącej treści wniosków z [...] r. nie zaistniały takie zmiany, które uzasadniałyby zmianę zajętego w nich stanowiska i ich uchylnie. W szczególności organ ten podniósł, że skarżący nie wykazał, aby w jego sprawie pojawiły się nowe okoliczności lub nowe dowody. W tej sytuacji rozważyć należy to, kiedy wskazany powyżej organ byłby uprawniony do uwzględnienia wniosku skarżącego i uchylił swoje wnioski z [...] r. Działanie takie przywołanego organu możliwe byłoby tylko wówczas, gdyby w następstwie orzeczeń stosownych sądów powszechnych wyeliminowane byłyby wykroczenia popełnione przez skarżącego we wskazanych w tych wnioskach terminach. Skoro taka sytuacja nie zaistniała tym samym brak jest podstaw dla zmiany ich treści. Skarżący w skardze do tutejszego Sądu odwołuje się do orzeczeń Sądu Najwyższego, które uniewinniały go od popełnionych wykroczeń. Zauważyć należy, że przywoływana tu okoliczność legła u podstaw uwzględnienia skargi wniesionej przez skarżącego w wyroku z 21 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/GI 1261/16. Podkreślić należy, że skarga kasacyjna skarżącego od tego wyroku nie została uwzględniona i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 października 2018 r. sygn. akt I OSK 1078/18 ją oddalił. Przywoływane wyroki na gruncie rozpoznawanej sprawy nie mają znaczenia, a wysuwane przez skarżącego sugestie co do braku rzetelności prowadzonej ewidencji naruszeń przepisów ruchu drogowego nie mogą stanowić podstawy dla uwzględnienia zgłoszonego żądania. W świetle powyższego podzielić należy stanowisko organu administracji publicznej wypowiadającego się w niniejszej sprawie, że brak jest nowych dowodów jak również okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie zgłoszonego żądania. Na marginesie można zaznaczyć, że w oparciu o wskazane wnioski organ pierwszej instancji wydał już stosowne rozstrzygnięcia i skarżącemu w ramach tych postępowań przysługują uprawnienia przy wykorzystaniu, których będzie mógł wykazać, że we wskazanym w tych wnioskach okresie czasu nie dopuścił się zarzucanych mu naruszeń przepisów ruchu drogowego. Skoro zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienia skargi należało stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.