III OSK 2921/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Go 201/19 w sprawie ze skargi J.K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i zobowiązuje Starostę [...] do rozpoznania wniosku J.K. z dnia 24 października 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Starosta [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 24 października 2019 r.; 3. stwierdza, że bezczynność Starosty [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Starosty [...] na rzecz J.K. kwotę 677 (sześćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Go 201/19, oddalił skargę J.K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Do wydania wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: J.K. wnioskiem z dnia 24 października 2019 r. skierowanym drogą elektroniczną do Starosty [...], zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w postaci umów oraz faktur z [...] S.J., dotyczących dostawy paliwa na potrzeby Starostwa Powiatowego [...] do samochodów służbowych. Informacja i zeskanowane dokumenty miały być przesłane na adres e-mail [...]. Pismem z dnia 7 listopada 2019 r. organ przesłał umowę nr [...] z dnia 22 maja 2019 r. Jednocześnie organ w kwestii faktur poinformował wnioskodawcę, że nieprecyzyjny sposób sformułowania wniosku, bez podania jakiego okresu dotyczy informacja, nie pozwala na określenie zakresu żądania i powoduje, że żądanie nie może być potraktowane jako wniosek o dostęp do informacji publicznej. W dniu 13 grudnia 2019 r. J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność Starosty [...]. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że z treści wniosku z dnia 24 października 2019 r. wynika jednoznacznie, jakich konkretnie dokumentów domagał się wnioskodawca, a w konsekwencji - jaki charakter mają żądane informacje, w szczególności, czy mają cechy informacji publicznej, co pozwala organowi na ocenę, czy wniosek dotyczy informacji publicznej. Poprzez niewskazanie w treści wniosku okresu czasowego należy rozumieć, że zakres żądania obejmuje wszystkie faktury, jakie zostały wystawione przez [...] SP.J. na rzecz Starostwa Powiatowego [...] z tytułu realizacji dostaw paliwa do samochodów służbowych W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, mimo że wniosek składany w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej u.d.i.p.) nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym, to jednak minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Podmiot zobowiązany jest bowiem związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku. W tym zakresie nie stosuje się art. 64 § 2 k.p.a., pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W związku z tym, żądanie oczywiście niejasne, niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a brak wyraźnej podstawy prawnej do uzupełniania wniosku powoduje, że podmiot powinien ograniczyć się do poinformowania, że wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez u.d.i.p., uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej. W ocenie WSA w Gorzowie Wlkp., wniosek o udzielenie informacji publicznej złożony przez skarżącego nie zawierał precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji. Mianowicie z treści wniosku nie wynikało jakich faktur wniosek dotyczy. Z brzmienia wniosku z dnia 24 października 2019 r. nie wynikało też, że chodzi o wszystkie faktury jakie zostały wystawione przez firmę [...] SP.J. na rzecz Starostwa Powiatowego [...] z tytułu realizacji dostaw paliwa do samochodów służbowych, a ponieważ, organ nie miał możliwości wezwania do uzupełnienia braków wniosku w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a., za wystarczającą formę odniesienia się do takiego wniosku, należało uznać pismo organu z dnia 7 listopada 2019 r. zawiadamiające o braku możliwości zastosowania do wniosku przepisów u.d.i.p. Podsumowując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że złożony przez skarżącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej był na tyle nieprecyzyjny, że organ nie miał możliwości rozpoznania żądania w trybie przepisów u.d.i.p. i w związku z tym brak było podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej w zakresie żądanych faktur. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył J.K., wnosząc o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności; orzeczenie o jej charakterze; nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącego i orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. - przez równoczesne przyjęcie, iż "we wniosku z dnia 24 października 2019 r. skierowanym do Starosty [...], J.K. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w postaci umów i faktur z firmę [...] SP. J., dotyczących dostawy paliwa do samochodów służbowych" oraz że "z brzmienia wniosku z dnia 24 października 2019 r. nie wynikało też, że chodzi o wszystkie faktury jakie zostały wystawione przez firmę [...] SP. J. na rzecz Starostwa Powiatowego [...] z tytułu realizacji dostaw paliwa do samochodów służbowych", co czyni wyrok wewnętrznie sprzecznym, a nadto nieodpowiadającym wymogom ustawowym; 2. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 151 P.p.s.a. - przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ nie udostępnił skarżącemu w ustawowym terminie wnioskowanej przez niego informacji publicznej; 3. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 4 ust. 2 u.d.i.p. – przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż na wnioskodawcy ciąży obowiązek wskazania zakresu czasowego wnioskowanej informacji, w sytuacji gdy z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany jest zobligowany do udostępnienia całej posiadanej przez siebie informacji publicznej; 4. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. – przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że treść wniosku skarżącego nie spełnia minimalnych wymogów co do treści, a więc nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej zaś w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany ma wątpliwości co do zakresu czasowego wnioskowanych informacji, jest całkowicie zwolniony z udostępniania informacji publicznej, którą niewątpliwie posiada; W odpowiedzi na skargę kasacyjną Starosta [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi organ podkreślił, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Nie można się zgodzić, że z treści wniosku wynikał zakres z jakiego okresu wnioskodawca chce faktur, a nadto jest to sprzeczne z ugruntowaną praktyką funkcjonowania podmiotów publicznych, albowiem podmiot publiczny rozpoznający wniosek, tj. udostępniający całość informacji - bez względu na zakres wniosku, narażałby się na każdy rodzaj odpowiedzialności od dyscyplinarnej zaczynając na dyscyplinie finansów publicznych kończąc. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest częściowo zasadna. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano podstawy kasacyjne unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie, przez wnoszącego ten środek prawny, rażącego naruszenia prawa materialnego. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak też (jednocześnie) wpływu na wynik sprawy oraz "istotności" wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., jego zasadność, bowiem, wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Na wstępie należy przypomnieć, że uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 P.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W tym kierunku idzie zdecydowana większość orzeczeń NSA. Zauważa się przede wszystkim, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa - wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, LEX nr 177476. Można w nim przy tym znaleźć liczne przykłady wad uzasadnienia, polegające na naruszeniu art. 141 § 4, które mogą stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. I tak w wyroku NSA z dnia 7 marca 2006 r., I OSK 990/05 stwierdzono, że takim naruszeniem może być brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Z kolei w wyroku NSA z dnia 14 marca 2006 r., I OSK 1032/05 za taką wadę uzasadnienia uznano naruszenie obowiązku wskazania przyczyn, z powodu których sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom w oparciu, o które organy administracji przyjęły okoliczności, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji. W szczególności za wadę uzasadnienia orzeczenia, skutkującą uwzględnieniem skargi kasacyjnej, należy uznać nieustosunkownie się w nim do zarzutów podniesionych w skardze lub w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, których trafność zobowiązywałaby sąd do uwzględnienia skargi. Przykładowo, skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, a w uzasadnieniu wyroku nie ma rozważań świadczących o tym, że sąd rozpoznał ten zarzut - por. szerzej wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., I OSK 1323/10. Uogólniając należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Zatem - co do zasady - lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, może być naruszeniem komentowanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich wadliwości nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ponieważ zawiera ono wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Podkreślić należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie ma sprzeczności pomiędzy wstępnym stwierdzeniem dotyczącym wniosku J.K., a końcowym stwierdzeniem odnoszącym się do tego wniosku. W pierwszej bowiem części uzasadnienia WSA w Gorzowie Wlkp. opisał stan faktyczny sprawy, w tym treść wniosku skarżącego kasacyjnie, a w końcowej zaś ocenił ten wniosek. Okoliczność, że ocena wniosku z dnia 24 października 2019 r. dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest odmienna od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Za zasadne należy jednak uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej (zarówno procesowe, jak i prawa materialnego) dotyczące błędnego uznania, że wniosek z dnia 24 października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej był sformułowany nieprecyzyjnie, co nie pozwalało na uznanie, że dotyczy on informacji publicznej. Na wstępie należy przypomnieć, że bezczynność na gruncie dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej i jest skierowany do adresata zobowiązanego do jej udzielenia. Nieudzielenie informacji publicznej i niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach opóźnień i terminie w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Z bezczynnością będziemy mieć zatem do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany organ nie udzieli informacji lub nie podejmie przewidzianych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i dodatkowym terminie albo podejmując te czynności nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo nie wyda, na zasadach przewidzianych w u.d.i.p., decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). W sprawie nie ulega wątpliwości, że Starosta [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W sprawie przedmiotem sporu jest natomiast czy wniosek skarżącego kasacyjnie był precyzyjny, a zatem pozwala na wskazanie, że zawiera on informację publiczną. W tym miejscu należy przypomnieć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2026/13 wskazujące, że "normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają bowiem sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli". Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w powołanym wyroku, że ze względu na charakter politycznego, wypływającego z przepisów Konstytucji RP prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej – podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej powinny tak interpretować wnioski o udostępnienie informacji publicznej, aby udostępnić żądane dane. Wyjątkowo zatem nie można udostępniać informacji publicznej, co dotyczy szczególnie sytuacji, w której nieprecyzyjnie sformułowany wniosek nie pozwala na ustalenie, jakich danych żąda wnioskodawca. Powyższy pogląd Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie -przyjmuje za swój. W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku Starosty [...], jak i Sądu pierwszej instancji, nie można uznać, że wniosek z dnia 24 października 2019 r. nie zawierał precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji, ponieważ z jego treści nie wynikało jakich faktur wniosek dotyczy. Nadto zaś z brzmienia wniosku z dnia 24 października 2019 r. nie wynikało, że chodzi o wszystkie faktury jakie zostały wystawione przez firmę [...] SP.J. na rzecz Starostwa Powiatowego [...] z tytułu realizacji dostaw paliwa do samochodów służbowych. Z treści wniosku z dnia 24 października 2019 r. wynika, że wnioskodawca zażądał wszystkich informacji i umów zawartych przez organ z wymienionym przedsiębiorcą. Należy podkreślić, że Starosta [...] tak częściowo zinterpretował wniosek, udostępniając w dniu 7 listopada 2019 r. umowę nr [...] z dnia 22 maja 2019 r. zawartą z [...] SP.J. Podkreślić należy, że wnioskodawca, jeżeli chciał udostępnienia wszystkich faktur nie musiał tego zaznaczać we wniosku, a zgodnie z przytoczonym już poglądem NSA organ był zobowiązany, w sytuacji wątpliwości, wniosek zinterpretować w taki sposób, aby udostępnić żądane informacje, a nie szukać pretekstu do ich nieudzielenia. Tym bardziej, że w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości treść samego wniosku, który jest jasny i czytelny. Natomiast przytoczone w odpowiedzi na skargę kasacyjną argumenty ewentualnej pracochłonności związanej z dużą ilością dokumentacji lub też z ewentualną ochroną żądanych przez wnioskodawcę danych ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną - mogą być podstawą do wydania w sprawie decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i zobowiązał Starostę [...] do rozpoznania wniosku J.K. z dnia 24 października 2019 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1). Jednocześnie, uznać należy, że Starosta [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 24 października 2019 r., o czym orzeczono jak w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono jak w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Wpływ na taką ocenę ma fakt, że nieudzielenie informacji wynikało z błędnej interpretacji przez Starostę [...] przepisów prawa, jak również braku intencjonalnego działania ze strony organu czy też jego lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z przepisów u.d.i.p. O kosztach postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w pkt. 4 wyroku, na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Koszty te wynoszą 677 złotych. Na koszty te składają się: wpis od skargi (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego kasacyjnie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (360 zł).