II OZ 975/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 września 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 244/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Uzasadnienie. W dniu 29 lutego 2020 r. A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2020 r. wydaną w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 7 kwietnia 2020 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: złożenie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego oraz do wskazania numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia został przesłany na adres podany w skardze, tj. "P. [...] SKR. NR. [...],[...] Warszawa" i uznany za doręczony w trybie art. 73 P.p.s.a. z dniem 25 maja 2020 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 19 sierpnia 2020 r., III SPP/Łd 181/20 skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 4 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę. Sąd wskazał, że 7 dniowy termin do uzupełnienia braków skargi rozpoczął swój bieg w dniu 26 maja 2020 r. i upłynął w dniu 1 czerwca 2020 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała zarządzenia z dnia 7 kwietnia 2020 r. Sąd podkreślił, że w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), gdyż został on uchylony na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) z dniem 16 maja 2020 r. Z tym, że jak wynika z treści art. 68 ust. 6 i ust. 7 powołanej ustawy terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się lub uległ zawieszeniu, odpowiednio rozpoczynają się lub biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (to jest od 16 maja 2020 r.), a więc rozpoczynają swój bieg od dnia 24 maja 2020 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia podniosła m. in., że w związku z zaistniałą w kraju sytuacją epidemiologiczną, taką jak wprowadzenie stanu epidemiologicznego oraz wprowadzenie restrykcji, zdarzenia te można uznać za siłę wyższą. W związku z zaistniałym stanem epidemiologicznym, a co za tym idzie w związku z ograniczeniami w zakresie funkcjonowania placówek pocztowych operatora publicznego, skarżąca nie miała możliwości podjęcia awiza umieszczonego w skrytce pocztowej, a co za tym idzie nie mogła odebrać zarządzenia i go wykonać. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie natomiast do art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, nie ulega wątpliwości, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie pismem z dnia 5 maja 2020 r. w wykonaniu zarządzenia z dnia 7 kwietnia 2020 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi i podanie numeru PESEL skarżącej w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w trybie art. 73 P.p.s.a. dniu 25 maja 2020 r. (k. 12 akt sądowych), a zatem termin na uzupełnienie powyższych braków upływał z dniem 1 czerwca 2020 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374; dalej "ustawa") w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r., poz. 568), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zgodnie natomiast z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) z dniem 16 maja 2020 r. uchylony został art. 15 zzs COVID z jednoczesnym wprowadzeniem mocą art. 68 ust. 6 i 7 ustawy zmieniającej siedmiodniowego terminu, po którym terminy wstrzymane rozpoczynają swój bieg, zaś zawieszone – biegną dalej. Mając zatem na uwadze to, że ustawa z dnia 14 maja 2020 r. weszła w życie dnia 16 maja 2020 r. (art. 76 tej ustawy), ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie rozpoczęcia, jak i zawieszenia biegu terminów procesowych nastąpiło dnia 23 maja 2020 r. Oznacza to, że od dnia 24 maja 2020 r. rozpoczęły bieg terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Natomiast terminy, które rozpoczęły swój bieg i uległy zawieszeniu, biegną dalej, a do zachowania terminu wlicza się także te dni, które nastąpiły przed dniem zawieszenia. Zatem jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu, stwierdzić należy, że mogą one stanowić ewentualne przesłanki wniosku o przywrócenie terminu – uprawdopodobnienia braku winy w niedopełnieniu czynności. Zaznaczyć należy, że wniosek taki został przez pełnomocnika skarżącej złożony i zostanie on rozpoznany przez Sąd pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.