I GSK 887/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządu Województwa [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 685/19 w sprawie ze skargi H. S. na rozstrzygnięcie Samorządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 grudnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 685/19, po rozpoznaniu skargi H. S. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca"), uchylił rozstrzygnięcie Samorządu Województwa [...] z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. H. S. ubiegał się o przyznanie pomocy w ramach Poddziałania 19.2 "[...]" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Wnioskodawca pismem z 13 czerwca 2018 r. został poinformowany przez [...] o przyznanej punktacji 27,4 punktów. Z uwagi na pozytywne rozpatrzenie wniosku wnioskodawca nie wniósł protestu od przyznanej punktacji. Pismem z 21 stycznia 2019 r. skarżący został powiadomiony przez Samorząd Województwa [...] o odmowie przyznania pomocy. W uzasadnieniu pisma wskazano, że wniosek o przyznanie pomocy jest niezgodny z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. 2018 r., poz. 140 z późn. zm., dalej: "ustawa o rozwoju lokalnym"), w związku z art. 17 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o rozwoju lokalnym. Podkreślono, że organ decyzyjny [...] (dalej: "[...]") dokonuje oceny złożonych w ramach naborów wniosków o przyznanie pomocy na podstawie lokalnych kryteriów wyboru, które stanowią załącznik nr 5 do umowy nr [...] z dnia 17 maja 2016 r. o warunkach i sposobie realizacji strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, zawartej między Samorządem Województwa [...] a [...] (dalej; "umowa ramowa"). Zgodnie z zawartymi w dokumencie postanowieniami w ramach kryterium nr 2 "Wpływ operacji na poprawę stanu środowiska naturalnego lub klimatu obszaru LSR" można uzyskać 0 lub 3 pkt., a w ramach kryterium nr 4 "Innowacyjność operacji" - 0, 3 lub 6 pkt. Tymczasem Rada LGD podczas oceny projektu złożonego przez wnioskodawcę, w ramach kryterium nr 2 przyznała 0,6 pkt., a kryterium nr 4 - 1.8 pkt. Postępowanie Rady LGD było niezgodne z art. 17 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o rozwoju lokalnym, treścią załącznika nr 5 do umowy ramowej oraz z § 13 ust. 7 Procedury wyboru i oceny operacji w ramach LSR stanowiącej załącznik nr 3 do umowy ramowej. Samorząd Województwa [...] zaznaczył, że wnioskodawca w ramach oceny przeprowadzonej przez Radę LGD otrzymał 27,4 pkt. W wyniku nieprawidłowo przyznanych punktów, łączna ocena została zawyżona o 2,4 pkt. Zgodnie z treścią ogłoszenia o naborze wniosków o pomoc nr 3/2018, w ramach którego złożono przedmiotowy wniosek, aby móc uznać operację za wybraną do finansowania, operacja musi uzyskać minimalną liczbę punktów, to jest 27. Oznacza to, że prawidłowo określona liczba punktów jest niewystarczająca do przyznania pomocy na realizację operacji. Skarżący złożył skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy z dnia 21 stycznia 2019 r., zarzucając organowi, że w jeżeli podważył ilość przyznanych punktów, powinien zwrócić się do Rady LGD o ponowne przeliczenie punktów i wnioskować o zmianę decyzji Rady LGD poprzez anulowanie decyzji [...] nr [...] i wydanie ponownej ceny. W przypadku gdy byłaby ona negatywna i nie wystarczała na objęcie operacji wsparciem przewidzianym w konkursie wnioskodawca, zgodnie z ogólną zasadą obowiązującą w prawie administracyjnym powinien mieć możliwość odwołania się, w przypadku wydania nieuzasadnionej niekorzystnej dla niego decyzji. Skarżący podkreślił, że w przypadku możliwości wniesienia odwołania w zakresie błędnie naliczonej punktacji jest w stanie wykazać, że nie naliczono mu należnych dodatkowych 10 punków, co powodowałby, że wniosek na operację uzyskałby niezbędną minimalną liczbę punktów niezbędną do dofinansowania operacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uzasadniając uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazał że do przyznania wsparcia finansowego, o które ubiegał się skarżący zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562 z późn. zm. dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich") oraz przepisy ustawy o rozwoju lokalnym. Odmowa przyznania pomocy jest uzasadniona w przypadku braku spełnienia warunków do udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, s. 320, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 1303/2013"). Sąd I instancji wskazał, że skarżący ubiegał się o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, to jest o wsparcie z właściwych funduszy rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność obejmujące wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Stosownie do art. 19 ustawy o rozwoju lokalnym, nabór wniosków o udzielenie tego wsparcia przeprowadzony został przez Stowarzyszenie działające jako [...] (dalej: "LGD"). W wyniku tego naboru, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym, Stowarzyszenie dokonało wyboru do wsparcia operacji planowanej do realizacji przez skarżącego i ustalenia jego kwoty. Wybór ten nie przesądzał jednak ostatecznie o udzieleniu przedmiotowej pomocy. Zgodnie bowiem z art. 24 ustawy o rozwoju lokalnym organem właściwym w sprawie udzielenia wsparcia na daną operację, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b-e rozporządzenia nr 1303/2013, jest zarząd województwa. Do zarządu województwa należy bowiem kompetencja do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia o przyznaniu lub odmowie przyznania wnioskowanego wsparcia. W rozpoznawanej sprawie takie rozstrzygnięcie zostało podjęte przez Samorząd Województwa [...], po dokonaniu przez LGD wyboru operacji i przekazaniu temu organowi wniosków o udzielenie wsparcia dotyczących wybranych operacji (w tym wniosku skarżącego) wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji (art. 23 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym). W ocenie Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie Samorząd Województwa [...], informując skarżącego pismem z 21 stycznia 2019 r. o odmowie przyznania pomocy, naruszył przepisy art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym i art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, bowiem pismo nie zawiera wystarczającego uzasadnienia przyczyn odmowy. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 17 ust 2 pkt 1 lit. b ustawy o rozwoju lokalnym wsparcie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, nie przysługuje, jeżeli podczas dokonywania wyboru operacji nie zastosowano określonych w LSR kryteriów wyboru operacji. Stwierdził, że żaden przepis nie przewiduje trybu i możliwości usunięcia nieprawidłowości, w tym w drodze wezwania LGD do ponownego przeliczenia punktów i zmiany decyzji Rady LGD poprzez anulowanie wcześniejszej decyzji i wydanie ponownej ceny. W szczególności stosowany w niniejszej sprawie przez organ przepis art. 23 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym stanowi wyłącznie o wezwaniu LGD przez Zarząd Województwa do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień w zakresie dokumentacji przekazanej na podstawie art. 23 ust. 1. Przepis ten nie może stanowić podstawy wezwania LGD do ponowienia czynności wyboru operacji i dokonania ponownej oceny, w przypadku gdy przy wyborze operacji nie zachowano warunków udzielenia wsparcia. Według Sądu ustawodawca nie przewidział wymogu przeprowadzenia ponownego wyboru ofert w sytuacji wystąpienia przesłanki z art. 17 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o rozwoju lokalnym. Niemniej jednak, zdaniem Sądu I instancji, przyjęty przez organ w przedmiotowej sprawie sposób procedowania nie jest zgodny z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego, mającymi swoje źródło w konstytucyjnej zasadzie państwa prawnego i w zaczerpniętej z prawa wspólnotowego zasadzie dobrej administracji. Sąd odwołał się do Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjętej w grudniu 2000 r. w Nicei, w której przewidziano prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela załatwienia sprawy. Według Sądu I instancji, pomimo, że do zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, to jednak rozstrzygnięcia te podlegają badaniu przez sąd pod kątem zasad dobrej administracji i konstytucyjnej zasady działania w granicach i na podstawie prawa, wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Sąd stwierdził również, że "dobra praktyka administracyjna", o której stanowi uchwalony w dniu 6 września 2001 r. przez Parlament Europejski "Europejski Kodeks Dobrej Administracji", jest pojęciem szerszym niż przestrzeganie przepisów prawa. W ocenie Sądu I instancji poszczególne elementy składowe prawa do dobrej administracji, ujęte w regulacjach unijnych, znajdują swoje odpowiedniki w przepisach Konstytucji oraz przepisach regulujących stosowne procedury administracyjne w szczególności w art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 7 Konstytucji RP (zasada praworządności). Odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie organu informuje skarżącego jedynie o błędach popełnionych przez [...] przy ocenianiu wniosku o przyznanie pomocy oraz o tym, że wnioskodawca w ramach oceny przeprowadzonej przez Radę LGD otrzymał 27,4 pkt, że w wyniku nieprawidłowo przyznanych punktów, łączna ocena została zawyżona o 2,4 pkt, że zgodnie z treścią ogłoszenia o naborze wniosków w ramach którego skarżący złożył wniosek, aby móc uznać operację za wybraną do finansowania, operacja musi uzyskać minimalną liczbę punktów, to jest 27, że prawidłowo określona liczba punktów jest niewystarczająca do przyznania pomocy na realizację operacji. W ocenie Sądu odmowa przyznania pomocy nie zawiera jakichkolwiek informacji o tym w jaki sposób Samorząd Województwa [...] doszedł do przekonania, że skarżący powinien otrzymać 25 punktów w ramach oceny jego projektu. W zaskarżanym rozstrzygnięciu brak jakichkolwiek rozważań organu dotyczących prawidłowości przyznania przez Radę LGD punktów w poszczególnych kryteriów wyboru. Skoro organ uznał, że ocena wniosku skarżącego została zawyżona o 2,4 pkt, to powinien równocześnie sprawdzić czy skarżącemu nie zaniżono punktacji, to jest, czy prawidłowo w pozostałych kryteriach otrzymał 25 punktów. Według Sądu I instancji rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić skarżącemu dlaczego jego wniosek otrzymał taką a nie inną liczbę punktów. Samorząd Województwa [...] powinien odnieść się do poszczególnych kryteriów wyboru, w szczególności do podnoszonego w skardze zarzutu wnioskodawcy, że Rada LGD oceniająca operację w pierwszym kryterium "Doradztwo LGD" przyznała wnioskowi zero punktów, pomimo tego, że wniosek był konsultowany i zgodnie z regulaminem konkursu powinien otrzymać 10 punktów. A fakt ten można potwierdzić, gdyż osoba upoważniona pisemnie, przez wnioskodawcę do konsultacji projektu operacji wpisała się do rejestru prowadzonych konsultacji, który dostępny jest w biurze LGD [...]. Uwzględnienie podniesionych przez wnioskodawcę zarzutów powinno prowadzić do powtórzenia oceny wniosku w tym zakresie. Według Sądu przepisy prawa regulujące kwestie przyznania pomocy nie mogą być swoistą pułapką dla obywatela. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wniósł protestu, gdyż otrzymał korzystną decyzję Rady LGD w zakresie spełniania przez jego operację kryteriów wyboru wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez operację. Po upływie prawie 6 miesięcy skarżący otrzymał odmowę przyznania pomocy, w której wskazuje się, że prawidłowo określona liczba punktów jest niewystarczająca, do przyznania pomocy na realizację operacji. Skarżący nie tylko nie może w tej sytuacji już wnieść protestu od decyzji LGD, ale również ponosi konsekwencje błędu popełnionego przez LGD. Sąd stwierdził, że Samorząd Województwa [...] nie analizował spełniania przez operację skarżącego kryteriów wyboru i uzasadnienia oceny. Nie uzasadnił dlaczego dokonana ocena wniosku i przyznane punkty w ramach kryteriów przez LGD są właściwe. Nie można zatem zgodzić się z dokonaną przez organ wykładnią przepisów art. 17 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o rozwoju lokalnym, na których oparł on swoje rozstrzygnięcie, ponieważ jak zostało wcześniej wywiedzione uchybia ono nie tylko zasadzie wykładni prawa w zgodzie z Konstytucją RP, ale także prawu wspólnotowemu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Samorząd Województwa [...], zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotne wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 145 ust. 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i art. 23 ust. 3 w związku z art. 17 ust. 2 pkt 1 lit b ustawy o rozwoju lokalnym przez nieuzasadnione uchylenie rozstrzygnięcia organu poprzez uznanie, że organ informując skarżącego o przyczynach odmowy przyznania pomocy niewystarczająco uzasadnił przyczyny odmowy, w sytuacji, gdy organ prawidłowo i wyczerpująco wyjaśnił przyczynę odmowy, którą było niezastosowanie przez LGD kryteriów wyboru operacji określonych w lokalnej strategii rozwoju, co w konsekwencji powinno skutkować oddaleniem skargi; 2/ art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 1 i art. 17 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o rozwoju lokalnym poprzez nakazanie organowi dokonania oceny kryteriów wyboru operacji w sytuacji, gdy podstawą prawną dla odmowy wsparcia było niezastosowanie przez LGD kryteriów wyboru operacji a nakazana przez sąd ocena kryteriów wyboru operacji przez organ stanowić będzie wejście w kompetencje LGD, do czego brak jest podstaw prawnych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie podał argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd, sposób tego naruszenia i wpływ naruszenia na wynik sprawy, to jest na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy korygowania postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały wyłącznie w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nie może być uznany za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 ust. 1 lit c p.p.s.a., który został powiązany z zarzutem naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz art. 23 ust. 3 w związku z art. 17 ust. 2 pkt 1 lit b ustawy o rozwoju lokalnym, które to naruszenie miałoby wynikać z uznania, że organ informując skarżącego o przyczynach odmowy przyznania wsparcia niewystarczająco uzasadnił przyczyny odmowy, w sytuacji, gdy, według skarżącego kasacyjnie, organ prawidłowo i wyczerpująco wyjaśnił przyczynę odmowy, którą było niezastosowanie przez LGD kryteriów wyboru operacji określonych w lokalnej strategii rozwoju. Według art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. b, pkt 4, 5, pkt 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Naruszenie tego przepisu może nastąpić przede wszystkim w takiej sytuacji kiedy organ nie ma wystarczającej podstawy do odmowy przyznania pomocy, a co za tym idzie do poinformowania o tej odmowie. Może to również wynikać z niewystarczającego poinformowania o przyczynach odmowy przyznania pomocy w taki sposób, że nie jest możliwe ustalenie jaka była faktycznie przyczyna odmowy. Sąd I instancji skoncentrował się na zakwestionowaniu ograniczenia się przez organ w podawaniu przyczyn odmowy tylko do poinformowania o błędach popełnionych przez LGD przy ocenianiu wniosku o przyznanie pomocy i zaniechania poinformowania w jaki sposób Samorząd Województwa [...] doszedł do przekonania, że skarżący powinien otrzymać 25 punktów w ramach oceny projektu. Mimo słusznych uwag Sądu co do konieczności i możliwości respektowania prawa do dobrej administracji i stosowania dobrej praktyki administracyjnej, to jednak ich przestrzeganie nie dałoby podstawy do zakwestionowania odmowy przyznania wsparcia, gdyby wskazywana przez organ przyczyna była usprawiedliwiona jako zgodna prawem. Tak jednak nie jest, ponieważ bezzasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 23 ust. 3 w związku z art. 17 ust. 2 pkt 1 lit b ustawy o rozwoju lokalnym. W art. 17 ustawy o rozwoju lokalnym sformułowane zostały pozytywne i negatywne przesłanki wsparcia na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Według art. 17 ust. 2 ustawy wsparcie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, nie przysługuje, jeżeli podczas dokonywania wyboru operacji: 1) nie zastosowano określonych w LSR: a) procedury zapewniającej bezstronność członków rady lub b) kryteriów wyboru operacji, lub 2) nie zachowano: a) składu rady zgodnego z wymaganiami określonymi w art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, lub b) parytetu określonego w art. 34 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013. Z pisma informującego o odmowie przyznania wsparcia wynika, że podstawą odmowy było naruszenie przez Radę LGD przepisu art. 17 ust. 2 pkt 1 lit. b, ponieważ, według organu, podczas dokonywania operacji nie zastosowano określonych w LSR kryteriów wyboru operacji. W lokalnych kryteriach wyboru, które stanowią załącznik nr 5 do umowy z dnia 17 maja 2016 r. o warunkach i sposobie realizacji strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność zawartej między Samorządem Województwa [...] a [...] przewidziano jako kryterium nr 2 "Wpływ operacji na poprawę stanu środowiska naturalnego lub klimatu obszaru LSR" za które można uzyskać 0 lub 3 pkt oraz kryterium nr 4 "Innowacyjność operacji", za które można uzyskać 0, 3 lub 6 pkt. Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że Rada LGD oceniając projekt złożony przez wnioskodawcę w rzeczywistości, inaczej niż twierdzi organ, nie zaniechała zastosowania kryteriów nr 2 i nr 4, lecz błędnie zastosowała punktację (w przypadku kryterium nr 2 zamiast przyznania 0 albo 3 pkt przyznano 0,6 pkt, a w przypadku kryterium nr 4 zamiast przyznania 0 albo 3 albo 6 pkt przyznano 1,8 pkt). Tego rodzaju błąd w przyznawaniu punktów za poszczególne kryteria wyboru, w sytuacji kiedy kryteria wyboru przy ocenie projektu brane są przez LGD pod uwagę, nie może być utożsamiany z niezastosowaniem określonych w LSR kryteriów wyboru operacji. Byłaby to bowiem wykładnia rozszerzająca negatywnej przesłanki wyboru operacji, której nieakceptowalnym skutkiem byłoby przerzucanie ciężaru błędu podmiotu zaangażowanego w rozstrzyganie o wsparciu na potencjalnych beneficjentów wsparcia. W takiej sytuacji organ powinien zastosować przepis art. 23 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym, według którego w przypadku gdy w dokumentach, o których mowa w ust. 1 (to jest w przekazanych przez LGD zarządowi województwa wnioskach o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, dotyczących wybranych operacji wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji), zarząd województwa stwierdzi braki lub będzie konieczne uzyskanie wyjaśnień, zarząd województwa wzywa LGD do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonanie przez Radę LGD oceny kryteriów wyboru operacji z zastosowaniem punktacji niezgodnej z ustalonymi zasadami powoduje, że dokumenty potwierdzające dokonanie wyboru operacji dotknięte są brakami, o których mowa w art. 23 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym, co daje podstawę do zastosowania mechanizmu poprawy dokumentacji przewidzianego w tym przepisie, poprzez wezwanie LGD do usunięcia braków. W związku z powyższym zarzut sformułowany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej oraz wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione, mimo częściowo błędnego uzasadnienia przez Sąd I instancji wyroku, w zakresie niemożności zastosowania art. 23 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym. Uzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 1 i art. 17 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o rozwoju lokalnym poprzez nakazanie organowi dokonania oceny kryteriów wyboru operacji. Słusznie skarżący kasacyjnie wskazał, że zgodnie z wskazanymi w zarzucie przepisami nie należy to do kompetencji organu. Jednak zasadność tego zarzutu, przy jednoczesnej bezzasadności drugiego z zarzutów, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, a jedynie do modyfikacji wskazań co do dalszego postępowania organu. To dalsze postępowanie organu powinno uwzględniać potrzebę zastosowania opisanego wyżej mechanizmu uzupełnienia braków dokumentacji potwierdzającej dokonanie wyboru operacji oraz – zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o rozwoju lokalnym - zaniechanie samodzielnej oceny zgodności operacji z LSR. Z akt sprawy wynika, że organ dostrzegając liczne uchybienia w przedstawionej przez LGD dokumentacji dotyczącej różnych wniosków o wsparcie, zwrócił się o uzupełnienie dokumentacji i złożenie wyjaśnień odnośnie do uchybień, nie konkretyzując jednak, czego dotyczy złożenie wyjaśnień, czego uzupełnienie dokumentacji i czy jest równoznaczne z uzupełnieniem braków, o którym mowa w art. 23 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym i na czym to uzupełnienie ma polegać. W związku z tym odpowiedź LGD w zakresie wniosku skarżącego ograniczyła się do wyjaśnienia mechanizmu błędu i jego udokumentowania, co nie może być uznane za uzupełnienie braków. Organ wykonując wskazania co do dalszego postępowania, dokonując wezwania powinien uczynić to w taki sposób, aby nie wywoływało wątpliwości jak je należy wykonać. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.