II GSK 1080/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 2097/10 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowie przyznania renty strukturalnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 5 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., sygn. akt V SA/Wa 2097/10, odrzucił skargę A.K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2010 r., wydaną w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania renty strukturalnej. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że decyzja została doręczona A.K. (zwanej dalej skarżącą) w dniu 5 lipca 2010 r. wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia środka zaskarżenia oraz ze wskazaniem organu za pośrednictwem którego skarga do Sądu może zostać wniesiona. Skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. i została ona przesłana przez Sąd do organu z datą 6 sierpnia 2010 r. Wobec tego Sąd uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia, który upłynął 4 sierpnia 2010 r. i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skargę odrzucił. Od powyższego postanowienia A.K. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając je w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zakresie kontroli działalności administracji publicznej, przez pominięcie okoliczności wywołania przez organ administracji mylnego wrażenia u strony przez treść pouczenia, że skargę należy wnieść pod wskazany tam adres, art. 7, 8 i 9 K.p.a., które nakazują organowi stać na straży praworządności, prowadzić postępowanie w taki sposób aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a szczególności organy administracji publicznej są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. A także pominięcie przy orzekaniu normy art. 112 K.p.a., która stanowi, że błędne (mylące) pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może zaszkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia; 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewydajnie postanowienia w oparciu o gruntowną analizę akt sprawy, pominięcie znacznej części materiału dowodowego – w szczególności treści pouczenia o sposobie wniesienia odwołania oraz treści samej skargi, z której jednoznacznie wynika, że strona zastosowała się wprost do tresci pouczenia; - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, mimo ze skarga zgodnie z pouczeniem organu została wniesiona w terminie. W uzasadnieniu kasator wskazał, że pouczenie zawarte w skardze było mylące, gdyż mimo tego, że napisano, że skarga ma być wniesiona za pośrednictwem organu, wskazano w nim jedynie adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z braku uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu. Jak wynika z treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie lub zgodnie z § 2 tego przepisu terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Natomiast z treści art. 54 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przepis art. 54 p.p.s.a. wskazuje na pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego składa się zatem za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Wprawdzie, skargi nie ma jeszcze w tym momencie w sądzie, ale z tym faktem należy wiązać określone skutki prawne. Wniesienie skargi nakłada na organ administracyjny obowiązek udzielenia odpowiedzi oraz przesłania do sądu akt sprawy. Ponadto wniesienie skargi uprawnia organ do dokonania autokontroli zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślić należy, że powstałe na gruncie art. 54 § 1 p.p.s.a. orzecznictwo sądów administracyjnych, jest jednoznaczne w swojej ocenie stwierdzając, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do niewłaściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 30 stycznia 2008 r., II FSK 1724/06, LEX nr 453371; z dnia 24 czerwca 2008 r., II OSK 338/08, LEX nr 506003) W rozpatrywanej sprawie z akt sprawy wynika, że skarżąca otrzymała decyzję Prezesa ARiMR z dnia 30 czerwca 2010 r., wraz z pouczeniem w dniu 5 lipca 2010 r. Od tej daty też zaczął biec termin do złożenia skargi, wynoszący 30 dni. W dniu 3 sierpnia 2010 r. skarżąca przesłała skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. W dniu 6 sierpnia 2010 r. Sąd przesłał skargę na adres Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W tej sytuacji należy przyjąć, że skoro skarga nie wpłynęła do organu właściwego, jakim był Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminie, to skargę taką należało uznać za wniesioną z uchybieniem terminu. Tak też uczynił Sąd pierwszej instancji uznając dzień 6 sierpnia 2010 r. za dzień wniesienia skargi, a w konsekwencji z uwagi na uchybienie terminowi odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. są bezzasadne. Odnosząc się natomiast do pozostałych kwestii podniesionych w skardze kasacyjnej, a sprowadzających się do zarzutu błędnego (mylnego) pouczenia strony przez organ o sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że pouczenie to było prawidłowe. Treść tego pouczenia brzmiała następująco "Na niniejszą decyzję przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, złożona za pośrednictwem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji". Zatem w pouczeniu, na co zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej, było wyraźne wskazanie, że skargę należy wnieść za pośrednictwem organu. To że w pouczeniu znalazł się adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie oznacza że pouczenie było wadliwe, bowiem wskazano w nim, że skarga ma być wniesiona za pośrednictwem organu, którego adres znajdował się na pierwszej stronie zaskarżonej decyzji z 30 czerwca 2010 r. Skoro pouczenie dotyczące sposobu wniesienia skargi do Sądu było prawidłowe, należy stwierdzić, że niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sadów administracyjnych w powiązaniu z tym zarzutami przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w sposób w skardze kasacyjnej określony. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.