I OSK 2016/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 20/19 w sprawie ze skargi L.A. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek L.A. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 20/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi L.A. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] października 2018 r. ) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej Minister bądź organ), po rozpatrzeniu wniosku L.A. (dalej wnioskodawca bądź skarżący) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2018 r. poz. 132 ze zm.; dalej ustawa zaopatrzeniowa) odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Ustalono, że skarżący wystąpił do organu o wyłączenie w stosunku do niego stosowania art. 15c i zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. We wniosku przedstawił przebieg swej służby i stwierdził, że jego służba była rzetelna. W czasie pełnienia obowiązków nie dopuścił się naruszenia prawa, nie naruszył praw i godności innych osób, nie wykorzystywał stanowiska służbowego do celów pozasłużbowych. Był wielokrotne awansowany, wyróżniany i nagradzany. Pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Był oddelegowany do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i służył za granicą w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2011 r., co uzasadniło podwyższenie jego emerytury o 1% podstawy wymiaru za każdy rok pełnionej służby. Podczas służby w Urzędzie Ochrony Państwa w latach: 1995, 1996, 1998, 2000 i 2001 podejmował czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Służby Wywiadu Wojskowego. Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej. Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. nr 86 poz. 734 ze zm., dalej rozporządzenie z 2005 r.), co uzasadniło podwyższenie jego emerytury o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Minister wskazał, że z pisma z 31 marca 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, tj. Informacji o przebiegu służby Nr [...] wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie służby od 16 grudnia 1987 r. do 31 lipca 1990 r. tj. 2 lata, 7 miesięcy i 16 dni. Całkowity okres służby wynosi 25 lat, 1 miesiąc i 17 dni. W sprawie ustalono, że z kopii akt osobowych przekazanych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie wynika, by skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po 12 września 1989 r. W piśmie z 8 marca 2018 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stwierdził, że wobec skarżącego prowadzono w 1996 r. postępowanie dyscyplinarne, zakończone wymierzeniem kary dyscyplinarnej. Jednocześnie poinformowano, że ze zgromadzonego materiału nie wynika, by skarżący uchylał się od wykonywania zadań służbowych i obowiązków bądź wykonywał je w sposób niewłaściwy. Ww. pismo zawiera informację o wydaniu zaświadczenia z 18 lutego 2013 r. stwierdzającego, że w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2011 r. skarżący podejmował czynności, o których mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia z 2005 r., co uzasadniało podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 1% podstawy wymiaru za każdy rok pełniony bezpośrednio w służbie wywiadowczej za granicą, jeżeli funkcjonariusz wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawcze lub kierował wykonywaniem takich czynności, co odpowiada art. 15 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy zaopatrzeniowej. W dokumentacji znajduje się informacja o wydaniu zaświadczenia z 22 czerwca 2017 r. stwierdzającego, że wnioskodawca podczas służby w Urzędzie Ochrony Państwa w latach: 1995, 1996, 1998, 2000 i 2001 podejmował czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r., co uzasadnia podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, co odpowiada art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy zaopatrzeniowej. Zadaniem organu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego uzasadnione jest twierdzenie, że nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwu wskazanych przesłanek formalnych, legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Uprawnienie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Minister nie kwestionuje rzetelnego wykonywania przez skarżącego zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby po 12 września 1989 r., niemniej jednak w jego ocenie, mając na względzie analizę materiału zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a, art. 24a wskazane w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej. Zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, by zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł L.A., zarzucając decyzji z [...] października 2018 r. naruszenie prawa materialnego - art 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, które miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego organ oceniając otrzymane dokumenty nie ocenił ich merytorycznie, zgodnie z pragmatyką służbową formacji mundurowych, która była i jest określona w ustawie (okres służby przygotowawczej, jej skrócenie - art. 19 i sąsiednie ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa; art. 49 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego) takich formacji przed i po 1990 roku. Analizując dokumenty IPN ([...]) organ nie odniósł się do skrócenia okresu służby przygotowawczej świadczącego o rzetelnym wykonywaniu obowiązków, rozkazem personalnym [...], z dniem [...] lutego 1990 r. Poprzedza ten rozkaz opinia służbowa, z 18 stycznia 1990 r., z której wynika : "...Jest pracownikiem rzetelnym i uczciwym...". Wskazał, że z oczywistych względów weryfikacja kryteriów wymaganych do spełnienia powyższych warunków (pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu), awanse w stanowiskach służbowych i nadawanych stopniach oraz opiniowanie czy delegowanie poza ABW w takich przypadkach musi odbywać się w oparciu o materiały niejawne, z zachowaniem wymogów ustawy o ochronie informacji niejawnych, na co zwracał uwagę organowi. Okres służby, obejmujący czas między 16 grudnia 1987 r. a 31 lipca 1990 r. wskazanym przez Ministra, wynosił 2 lata, 7 miesięcy i 16 dni. Skarżący wniósł o: uchylenie decyzji organu; dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ppsa, dowodów uzupełniających z dokumentów w celu udowodnienia okoliczności pominiętych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem II SA/Wa 20/19, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego nieprawidłowości w zakresie interpretacji zastosowanych przepisów prawa. Nie zostały wyjaśnione motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja nie jest wyczerpująca. Sąd I instancji z urzędu wiedział, że postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. sygn. akt XIII [...] Sąd Okręgowy w [...] Sekcja XIII Wydziału Ubezpieczeń Społecznych zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 15c, art. 22a, art. 13 ust. 1 lit. 1c w związku z art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), w brzmieniu nadanym jej przez art. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji [dalej nowelizacja grudniowa] (...) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt P 4/18). Sąd nie stwierdził podstaw do zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania w świetle powyższych okoliczności. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: 1) jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art. 125 § 1 pkt 1 ppsa). Związek tych postępowań musi być bezpośredni, a rozstrzygnięcie spraw w innych postępowaniach mieć charakter zagadnienia wstępnego. Takiego charakteru nie można przypisać rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 4/18. Zawieszenie postępowania sądowego winno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej. Sensem fakultatywnego zawieszenia procesu sądowoadministracyjnego jest wskazanie racjonalnej podstawy dla przerwania jego biegu, gdyż tylko w takich okolicznościach może być zrealizowana jedna z podstawowych wartości, jaką jest rzetelne rozpoznanie sprawy. Dla realizacji tej wartości w przedmiotowej sprawie nie jest celowe ani usprawiedliwione wprowadzenie elementu zwłoki w jej rozpatrzeniu przez zawieszenie postępowania. Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy Sąd I instancji stwierdził, że nowelizacja grudniowa przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i którzy w okresie od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili. Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi: 1. 0% podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; 2. 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4. Przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3, jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b (ust. 2). Wysokość emerytury ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1-3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 (ust. 4). Przepisów ust. 1 - 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5). Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy. W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia 1990 r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej (ust. 2). Wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1 i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1. Przepisy art. 13a stosuje się odpowiednio (ust. 4). Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5). Stosownie do art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1. krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2. rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2). W art. 8a zawarte są dwie przesłanki: 1. krótkotrwała służba przed dniem 31 lipca 1990 r.; 2. rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wskazane przesłanki winny być spełnione łącznie i jednocześnie uprawdopodobnione. W świetle art. 8a ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy skarżący spełni dwie wyżej przywołane przesłanki. Decyzje wydawane przez organ na podstawie ww. przepisu mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (wyrok NSA z 23.1.2009 r. II OSK 1488/08, cbosa). Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby, rzetelności wykonywania zadań i obowiązków, a także braku informacji o narażeniu zdrowia i życia, które to ustalenia nie są kwestionowane przez stronę. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym z przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Informacji o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie służby od 16 grudnia 1987 r. do 31 lipca 1990 r., tj. 2 lata, 7 miesięcy i 16 dni. Całkowity okres służby ww. wynosi 25 lat, 1 miesiąc i 17 dni. Skarżący przez około 11% całego okresu służby pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, która, w ocenie Sądu I instancji, zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, może być oceniona jako krótkotrwała. Trafnie organ wskazał w decyzji, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie. Zgadzając się z organem co do tego, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, stwierdzić należało, że jako krótkotrwała może być też rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Nie można w przypadku skarżącego stwierdzić, że jego służba na rzecz totalitarnego państwa była służbą wieloletnią i charakteryzowała się trwałością. W stanie faktycznym tej sprawy przyjąć należy, że okres 2 lata, 7 miesięcy i 16 dni był okresem krótkotrwałym (ok. 11%). Zasadny tym samym okazał się zarzut naruszenia art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. W każdym z tych przypadków zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby okres trwający blisko 2 lata, 7 miesięcy i 16 dni może być uznany za krótkotrwały, w pojęciu semantycznym. Ustawodawca wymaga, by osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy zaopatrzeniowej rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia. Z kopii akt osobowych, przekazanych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie wynika, by skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po 12 września 1989 r. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że skarżący po 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawcy wynika, że w trakcie służby zajmował kolejne, wyższe stanowiska służbowe, miał podwyższane uposażenie, był awansowany, otrzymywał nagrody, był pozytywnie opiniowany. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko Sądu uznającego, że w tym indywidualnym przypadku nie da się wykazać, że była to służba długotrwała lub nierzetelna. Zdaniem Sądu, organ wykazał, że była to służba krótkotrwała (ok. 11%) i rzetelna (co organ sam przyznał). Skargę kasacyjną wywiódł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, reprezentowany przez r. pr. A.Z., zaskarżając wyrok II SA/Wa 20/19 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288 ze zm.) przez jednoznaczne przyjęcie, że służba w wymiarze 2 lat, 7 miesięcy i 16 dni na rzecz państwa totalitarnego była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, gdy przepis ten winien być rozumiany w ten sposób, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością, co nawet w przypadku 2 lat, 7 miesięcy i 16 dni w stosunku do 25 lat, 1 miesiąca i 17 dni służby nie daje podstawy do jednoznacznego przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia z krótkotrwałością; 2. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 141 § 4 zd. 2 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 ppsa przez zawarcie we wskazaniach co do dalszego postępowania przez organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, że organ ma wziąć pod uwagę stanowisko Sądu uznającego, że w tym indywidualnym przypadku nie da się wykazać, że była to służba długotrwała; zdaniem Sądu, organ wykazał, że była to służba krótkotrwała (ok. 11%), co stanowi rozstrzygnięcie poza granice sprawy i w konsekwencji doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji a nie oddalenia skargi. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną L.A. wniósł o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie od organu [zwrotu] kosztów postępowania przed NSA wg norm przepisanych; zobowiązanie Ministra do wydania w terminie określonym przez Sąd, decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, wyłączającej stosowanie wobec skarżącego art. 15c ww. ustawy, zgodnie z wytycznymi WSA. Pismem z 23 lipca 2020 r. L.A., a pismem z 6 sierpnia 2020 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, reprezentowany przez r. pr. A.Z., wyrazili zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Na wstępie należy zauważyć, że zarzut ujęty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej został postawiony nie dość starannie. Błędnie został przywołany tekst jednolity ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Na datę wydania zaskarżonej decyzji, tj. na dzień [...] października 2018 r. , obowiązywał on w brzmieniu określonym w Dz. U. z 2018 r. poz. 132 ze zm., a nie jak wskazał Minister "Dz. U. z 2019 r. poz. 288 ze zm.", który został ogłoszony 14 lutego 2019 r., a zmieniony 4 maja 2019 r., 1 lipca 2019 r. i 14 kwietnia 2020 r. Mimo wskazanej niedoskonałości, zarzut ten nadawał się do rozpoznania (uchwała I OPS 10/09). Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 132 ze zm.; pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Osią sporu pozostaje, czy służbę skarżącego w okresie od 16 grudnia 1987 r. do 31 lipca 1990 r. (2 lata, 7 miesięcy i 16 dni) - wobec całkowitego okresu służby wynoszącej 25 lat, 1 miesiąc i 17 dni - Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował jako krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że przy ustalaniu zajścia "szczególnie uzasadnionych przypadków", o których mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej największe trudności interpretacyjne budzi wykładnia kryterium "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." ze względu na bardzo wysoki stopień nieostrości pojęcia "krótkotrwałości", czyniący je w istocie pojęciem nieczytelnym. Przyjąć należy, że o ile przymiotnik "krótki" w podstawowym znaczeniu oznacza "mający małą długość (w stosunku do typowej) zwykłej długości czegoś" to bliskoznaczny przymiotnik "krótkotrwały" rozumiany jako "trwający krótko, szybko przemijający" (B. Dunaj red., Słownik współczesnego języka polskiego, Warszawa 1999, tom 1, s. 431) akcentuje pewną trwałość w krótkim czasie, gdzie "krótkość" powinna być oceniana na tle "zwykłej długości czegoś". Skoro postępowanie prowadzone na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej dotyczy indywidualnej sprawy administracyjnej, to konieczność uwzględniania indywidualnej sytuacji określonego funkcjonariusza sprawia, że punktem odniesienia dla ustalenia "krótkotrwałości służby przed dniem 31 lipca 1990 r." winien być cały okres służby pełnionej przez osobę, której dotyczy postępowanie prowadzone na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy i na tym tle należy oceniać, czy okres służby tej osoby przed dniem 31 lipca 1990 r. w stosunku do całego okresu służby tej osoby spełnia kryterium "krótkotrwałości". Jako pewna wskazówka interpretacyjna może w tym zakresie służyć treść art. 13c pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Skoro, zgodnie z tą regulacją, służby, która rozpoczęła się po raz pierwszy nie wcześniej niż w dniu 12 września 1989 r. ustawodawca w ogóle nie uznaje za służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b, to można przyjąć, że służba nie spełniająca wymogu "rozpoczęcia się po raz pierwszy nie wcześniej niż w dniu 12 września 1989 r.", będąc jednak służbą w okresie "totalitarnego państwa" obejmującą okres 10 miesięcy i 19 dni (tj. długość okresu wyznaczonego datami 12 września 1989 r. i 31 lipca 1990 r.) będzie służbą krótkotrwałą. Nie oznacza to jednak, że również służba wyrażana w latach nie będzie mogła być w realiach indywidualnej sprawy uznana za służbę krótkotrwałą (wyroki NSA z: 11.12.2019 r. I OSK 1935/19; 12.12.2019 r. I OSK 1631/19, I OSK 2125/19 i I OSK 1711/19; 13.12.2019 r. I OSK 1464/19, I OSK 1411/19, I OSK 1569/19, I OSK 331/19, I OSK 1466/19, I OSK 1690/19 i I OSK 1895/19; 30.4.2020 r. I OSK 486/19; 14.7.2020 r. I OSK 2555/19; 25.9.2020 r. I OSK 498/20). Podzielając poglądy prawne wyrażone w ww. wyrokach w zakresie pojęcia "krótkotrwałej służby" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, należy mieć także na względzie, że w uchwale z 16 września 2020 r. sygn. akt III UZP 1/20 (Lex 3051750) Skład Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego orzekł, że kryterium "służby na rzecz totalitarnego państwa" określone w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 723) powinno być oceniane na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w tym także na podstawie indywidualnych czynów i ich weryfikacji pod kątem naruszenia podstawowych praw i wolności człowieka. Z zakresie normatywnym dla rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy warto przytoczyć pkt 93 i 94 uchwały III UZP 1/20. "... za pomocą dyrektyw interpretacyjnych II stopnia, można wskazać na istnienie pojęcia "służby na rzecz totalitarnego państwa" sensu stricto i largo. Pojęcie sensu stricto powinno objąć lata 1944-1956 i wiązać się wyłącznie z miejscem pełnienia służby, o ile oczywiście nie zostaną wykazane przez zainteresowanego przesłanki z art. 15c ust. 5 ustawy z 1994 r. lub w informacji o przebiegu służby, wskazane zostaną okoliczności z art. 13a ust. 4 pkt 3 ustawy z 1994 r. (pkt 93). Pojęcie sensu largo obejmie zaś okres wskazany w art. 13b, czyli łączy w sobie cechy okresu totalitarnego i posttotalitarnego (autorytarnego) oraz pierwszego okresu po transformacji, to jest od utworzenia rządu T. Mazowieckiego. W tym ujęciu zakres podmiotowy ustawy jest szeroki, gdyż odnosi się przede wszystkim do funkcjonariuszy, którzy pozytywnie zostali zweryfikowani 30 lat temu i dziś są beneficjentami systemu emerytalnego. Tak interpretowane pojęcie zostanie ukierunkowane na funkcje, jakie pełnił i zadania, jakie podczas służby wykonywał funkcjonariusz. Skoro punktem krytycznym jest 31 lipca 1990 r. (rozwiązanie SB i utworzenie UOP), to im bliżej tej daty tym mniej było w państwie elementów totalitarnych. Dekompozycja reżimu komunistycznego w Polsce miała postępujący charakter. W latach 80. w ustroju i w prawie pojawiają się elementy i instytucje świadczące o jego stopniowej demokratyzacji. Ciekawą uwagę podniósł M. Dąbrowski, dotyczącą faktu, że od 31 grudnia 1989 r. art. 1 Konstytucji z 1952 r. brzmiał "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. art. 1 pkt 4 ustawy z 29 grudnia 1989 r. o zmianie Konstytucji Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, Dz. U. Nr 75, poz. 444 z późn. zm.; M. Dąbrowski: Odpowiedzialność funkcjonariuszy Policji i innych współczesnych formacji za pełnienie służby w organach bezpieczeństwa PRL - aspekty konstytucyjne, Przegląd Prawa Konstytucyjnego 2018 nr 2, s. 121- 144) (pkt 94). Sąd Najwyższy słusznie podkreślił, że system komunistyczny na przestrzeni lat (1944-1989) ewoluował i nie był zawsze w tym samym stopniu opresyjny (np. wyrok NSA z 16.1.2020 I OSK 1443/18). Fakt ten nie jest bez znaczenia dla oceny, kiedy i przez jaki okres skarżący pełnił "służbę na rzecz totalitarnego państwa". W wyroku I OSK 1711/19 NSA nie wykluczył, że okres 7 lat i 11 miesięcy i 6 dni, co stanowi 21% całego okresu służby, który obejmuje 33 lata, 8 miesiące i 3 dni może zostać uznany za krótkotrwały. W wyroku I OSK 498/20 NSA uznał, że okres trwający 7 lat i 7 miesięcy może być uznany za krótkotrwały w ujęciu semantycznym tego pojęcia (art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej). W wyroku I OSK 331/19 NSA za nieprawidłowe uznał stanowisko Sądu I instancji, według którego okres pełnionej przez wnioskodawcę służby na stanowisku młodszego kontrolera na rzecz totalitarnego państwa wynoszący 3 lata i 15 dni, zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i w ujęciu proporcjonalnym w stosunku do całego okresu pełnienia służby, a więc 15 lat, 6 miesięcy i 15 dni, nie może być uznany za krótkotrwały okres pełnienia służby. W wyroku I OSK 1690/19 NSA dopuścił możliwość uznania okresu 3 lat, 7 miesięcy i 17 dni za krótkotrwały. W wyroku I OSK 2555/19 NSA za krótkotrwały zakwalifikował okres 3 lat. W wyroku I OSK 1466/19 NSA zaaprobował stanowisko, według którego okres pełnionej przez wnioskodawczynię służby na stanowisku sekretarza-maszynistki na rzecz totalitarnego państwa wynoszący 2 lata, 4 miesiące i 16 dni, zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i w ujęciu proporcjonalnym w stosunku do całego okresu pełnienia służby, a więc 28 lat, 7 miesięcy i 16 dni, może być uznany za krótkotrwały okres pełnienia służby. W wyroku I OSK 1569/19 NSA stwierdził, że okres pełnionej przez wnioskodawcę służby na rzecz totalitarnego państwa wynoszący 1 rok, 8 miesięcy i 15 dni, w stosunku do całego okresu pełnienia służby, a więc 23 lat, 6 miesięcy i 23 dni, może być uznany za krótkotrwały okres pełnienia służby. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji prawidłowo uznał w stosunku do skarżącego, że okres 2 lat, 7 miesięcy i 16 dni wobec całkowitego okresu służby wynoszącej 25 lat, 1 miesiąc i 17 dni - zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym - jest krótkotrwały w ujęciu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 2 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 ppsa (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa może być skutecznie postawiony w dwu przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (uchwała NSA z 15.2.2010 r. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39; wyrok NSA z 20.8.2009 r. II FSK 568/08, Lex 513044). Naruszenie to musi być na tyle istotne, by mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Art. 141 § 4 ppsa jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując zarzut naruszenia tego przepisu, obowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie uzasadnienie wyroku II SA/Wa 20/19 zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego postępowania. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia i rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami wskazując dalszy sposób postępowania w związku z tym, że skutkiem wyroku uwzględniającego skargę sprawa winna być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, a więc konstrukcja uzasadnienia sprawia, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa tylko wówczas może zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnione, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (wyroki NSA z: 13.1.2012 r. I FSK 1696/11; 16.8.2012 r. II GSK 285/12; 19.12.2013 r. II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się i w tym, że jego adresatem, prócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Okoliczność kwestionowania przez skarżącego kasacyjnie prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji przez zarzut nieprawidłowych wskazań, co do dalszego postępowania, nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 ppsa, a stanowisko Sądu w kwestii treści zawartych wskazań nie mogło być skutecznie zwalczane przez podniesienie zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Warunkiem uznania zarzutów wobec uzasadnienia rozstrzygnięcia za skuteczne musiałoby być ich takie sformułowanie, które umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli zaskarżonego w takim zakresie orzeczenia, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 (art. 134 § 1 ppsa). Przepis ten określa granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji obowiązany był uwzględnić z urzędu. Niewątpliwie Sąd I instancji, rozpoznając skargę, orzekał w granicach sprawy wyznaczonych treścią art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W sytuacji zarzucania Sądowi, że nie wyszedł on poza zarzuty i wnioski skargi, istotne jest to, że strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 ppsa, gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona skarżąca kasacyjnie obowiązana jest powiązać art. 134 § 1 ppsa z takimi przepisami, których naruszenia przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd I instancji (wyrok NSA z 22.5.2014 r. I OSK 782/13). Konstrukcja art. 134 § 1 ppsa wskazuje, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zasadniczo powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (wyroki NSA z: 11.4.2007 r. II OSK 610/06; 19.6.2013 r. I OSK 1353/12; 15.3.2013 r. I OSK 1033/12). Nie dotyczy to przypadku, gdyby zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa dotyczył jego błędnej wykładni (przypadek ten jednak nie występuje w realiach niniejszej sprawy). W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie dopełnił wymogu powiązania art. 134 § 1 ppsa z przepisami, których naruszenia przez organ Sąd I instancji nie zauważył. Naruszenia omawianej normy nie powiązano z żadnymi przepisami, których naruszenie - zdaniem skarżącego kasacyjnie - Sąd I instancji winien uwzględnić z urzędu. Powyższego wymogu nie spełnia powiązanie art. 134 § 1 ppsa wyłącznie z przepisem proceduralnym, dotyczącym wymogów konstrukcyjnych uzasadnienia wyroku, tj. z art. 141 § 4 ppsa oraz z przepisem kompetencyjnym upoważniającym Sąd do oddalenia skargi w razie jej nieuwzględnienia, tj. z art. 151 pssa. Naczelny Sąd Administracyjny takiej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej nie może samodzielnie konwalidować, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania za stronę zarzutów kasacyjnych. Nawet gdyby w ramach dopuszczalnej rekonstrukcji zarzutów przyjąć, że skarżący kasacyjnie naruszenie art. 134 § 1 ppsa wiąże z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej, to zarzut ten nie mógłby również odnieść skutku ze względu na nieskuteczność zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesionych w skardze kasacyjnej. Niewątpliwie zarzut dotyczący wskazań co do dalszego postępowania nie mógł spowodować "w konsekwencji" naruszenia art. 151 ppsa przez jego niezastosowanie. Wskazania co do dalszego postępowania są rezultatem dokonanej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonego aktu lub czynności i mają miejsce w sytuacji, gdy konsekwencją wyeliminowania przez Sąd z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia, jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ administracji. Sąd I instancji władny był uznać okres służby wnioskodawcy za krótkotrwały w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej na podstawie dokumentów i ustaleń organu znajdujących się w aktach sprawy (art. 133 § 1 ppsa), a ocena prawna w tym zakresie jest dla organu wiążąca (art. 153 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, skargę kasacyjną oddalił. Wniosek L.A. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oddalono, gdyż skarżący nie wykazał, by w niniejszej sprawie poniósł koszty w rozumieniu art. 205 § 1 i 2 ppsa.