I SA/Kr 1224/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Stanisław Grzeszek Protokolant: Julia Mejer po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020r., nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwalania od pisma p.o. Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. z dnia 26 maja 2020r., nr [...] (traktowanego, jako decyzja administracyjna) w sprawie przyznania S. M. dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w wysokości 1.248,00 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Pismem nr [...] z dnia 26 maja 2020r. (traktowanym, jako decyzja administracyjna, gdyż zawiera niezbędne elementy, pozwalające uznać go za taką decyzję) pracownik p.o. Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z., poinformował S. M. o przyznaniu jej dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w wysokości 1.248,00 zł. Decyzja ta została jej doręczona w dniu 12 czerwca 2020r., co sama ww. stwierdziła w swoim odwołaniu. W dniu 16 lipca 2020r. do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z., wpłynęło odwołanie S. M. od ww. decyzji, opatrzone datą 9 lipca 2020r. W tym stanie rzeczy SKO w N. wydało postanowienie z dnia 21 sierpnia 2020r. i uznało, że w sprawie nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, gdyż upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni, uważa się za koniec terminu. Uznano, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu 26 czerwca 2020r. (piątek - dzień powszedni). Zauważono, że w ww. piśmie, traktowanym, jako decyzja administracyjna, brak było pouczenia o możliwości, sposobie i terminie wniesienia odwołania. Zgodnie jednak z art. 111 § 1 k.p.a., S. M. mogła w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji, zażądać jej uzupełnienia, co do prawa odwołania, ale tego nie uczyniła, ani też nie złożyła prośby o przywrócenie jej terminu do wniesienia odwołania. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która na podstawie art. 16 § 1 k.p.a., korzysta z ochrony trwałości. Mając zatem na względzie przedstawione wyżej argumenty, SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. pisma, traktowanego jako decyzja administracyjna, wydanego przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Z.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca ww. postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 104 § 1 k.p.a. w zakresie niesprecyzowanej i niedookreślonej przez ustawę o rehabilitacji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy, w jakiej ma być podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania, przez nie przyjęcie przez SKO, że właściwą formą są wszystkie wydane w sprawie kolejne decyzje administracyjne a zatem, że załatwienie wniosku następuje poprzez wydanie każdorazowo decyzji administracyjnej. - całkowite pominięcie wcześniejszej decyzji SKO sygn. [...] z dnia 10 marca 2020r., stanowiącej podstawę kolejnych rozstrzygnięć. Zakwestionowano również w całości prawidłowość rozstrzygnięcia - informacji o nieprzyznaniu dofinansowania z dnia 7 maja 2019r., znak: [...], oraz znak: [...] z dnia 26 maja 2020r., kolejne 19 czerwca 2020r. i kolejne 7 lipca 2020r. wszystkie pod znakiem: 600-19/2020 polegające na naruszeniu: - art. 15h ust. 1 pkt l specustawy Covid-19 z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, - art. 10e ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji w zw. z § 4 ust. 1, § 5 ust. 11-13 i § 6 ust 3 rozporządzenia w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie warunki konieczne do otrzymania dofinansowania, art. 10d ust 8 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji w zw. z § 6 ust. 3 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na ustaleniu przez organ własnych preferencji przy przyznawaniu dofinansowania, nieznajdujących oparcia w przepisach powszechnie obowiązujących, - art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez wprowadzanie dyskryminujących kryteriów rozpatrywania wniosków osób niepełnosprawnych, ubiegających się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusach rehabilitacyjnych, - art. 68 Konstytucji RP oraz art. 26 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, poprzez bezpodstawną odmowę przyznania dofinansowania przy spełnianiu określonych prawem kryteriów, - art. 107 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w braku pouczenia, czy i w jakim trybie, służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania. W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła obszerną argumentację na poparcie ww. zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO i decyzji PCPR w całości; orzeczenie, że forma wydanego przez PCPR w Z. pisma z dnia 19 czerwca 2020r. nosi znamiona decyzji administracyjnej i za taką winna być uznana, do czego odnosi się decyzja SKO sygn. [...]; wyraźne orzeczenie, że skarżąca nadal posiada status osoby niepełnosprawnej i nadal jest zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności - do czasu prawomocnego uzyskania nowego orzeczenia - w oparciu i z zastosowaniem przepisów specustawy o Covid 19 z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych; orzeczenie reformacyjne o przyznaniu dofinansowania w wysokości 30% przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem" - dla osoby niepełnosprawnej nadal ze znacznym stopniem niepełnosprawności, tj. przy przyjęciu, że przeciętne wynagrodzenie w czwartym kwartale 2018r., wg komunikatu GUS wyniosło 4863,74 zł, zatem przyznanie dofinansowania w kwocie 1451,02 zł na dzień złożenia wniosku; a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawiera ono wad, powodujących konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W konsekwencji skarga S. M. (uprzednio [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2020r., nr [...], w którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwalania od pisma p.o. Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. z dnia 26 maja 2020r., nr [...] (traktowanego, jako decyzja administracyjna) w sprawie przyznania S. M. dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w wysokości 1.248,00 zł. Istota problemu w badanej sprawie, sprowadza się do oceny zasadności stwierdzenia przez organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia jest m.in. art. 129 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 256, dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Natomiast zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Podkreślić również należy, że termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. jest terminem prekluzyjnym, co oznacza, iż jego uchybienie skutkuje bezskutecznością wniesionego odwołania, a jego upływ, organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnić z urzędu. Powyższe oznacza, że postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. zamyka postępowanie odwoławcze, a organ nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Jednocześnie konsekwencją wniesienia odwołania po upływie 14-dniowego terminu, zgodnie z art. 134 k.p.a., jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i oznaczałoby niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2016r., II SA/Wa 746/16; wyrok WSA w Warszawie z 6 września 2016r., VI SA/Wa 952/16; wyrok WSA w Olsztynie z 1 września 2016r., II SA/Ol 807/16; wyrok WSA w Poznaniu z 10 sierpnia 2016r., III SA/Po 265/16; www.orzecznia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe regulacje na grunt kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że pismo p.o. Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. z dnia 26 maja 2020r., nr 600-19/2020 (traktowane, jako decyzja administracyjna) w sprawie przyznania S. M. dofinansowania do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w wysokości 1.248,00 zł. – zostało doręczone skarżącej w dniu 12 czerwca 2020r., co sama skarżąca stwierdziła w swoim odwołaniu. Natomiast odwołanie skarżącej od ww. decyzji, wpłynęło do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. w dniu 16 lipca 2020r. i było opatrzone datą 9 lipca 2020r. W świetle powyższych okoliczności faktycznych, prawidłowo uznał organ, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął wcześniej, bo z dniem 26 czerwca 2020r. (piątek - dzień powszedni). W tym stanie rzeczy, słuszne jest stanowisko organu, że w badanej sprawie nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, gdyż upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni, uważa się za koniec terminu, co zostało określone w art. 57 § 1 k.p.a. - jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, odpowiada prawu. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.