III SO/Gl 7/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "A" w W. o wymierzenie grzywny "B" sp. z o.o. w P. z tytułu nieprzekazania w terminie skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć "B" sp. z o.o. w P. grzywnę w wysokości 1.000 zł (słownie: tysiąc złotych); 2. zasądzić od podmiotu wskazanego w pkt 1 postanowienia na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. "A" w W. (dalej określany jako strona skarżąca lub wnioskodawca) złożyło wniosek o wymierzenie "B" sp. z o.o. w P. (dalej określanemu jako strona skarżona) grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi na bezczynność strony skarżonej w zakresie wniosku o udzielenie informacji publicznej, złożonego w dniu 6 sierpnia 2019 r. Wnioskodawca podkreślił w uzasadnieniu, że skarga została wniesiona w dniu 3 grudnia 2019 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP nr [...]. Do chwili złożenia wniosku nie została zarejestrowana w tutejszym Sądzie. W odpowiedzi na wniosek, złożonej w dniu 4 września 2020 r., strona skarżona wniosła o jego oddalenie. Podkreśliła, że nie posiada ona legitymacji czynnej pozwalającej na ustalenie odstępstwa przez stronę skarżącą od dotychczasowej praktyki komunikacji za pośrednictwem poczty elektronicznej i wysłaniu skargi z 2 grudnia 2019 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP. Dalej podniosła, że uruchomiła przedmiotową platformę wyłącznie w zakresie realizacji zadań statutowych o charakterze publicznym. Według strony skarżonej to wnioskodawca powinien była zachować zwykłą staranność i sprawdzić, czy przedmiotowa skarga została skutecznie doręczona, czego nie uczynił. Dalej strona skarżona podkreśliła, że o fakcie złożenia skargi dowiedziała się dopiero w dniu 25 sierpnia 2020 r., co nie było skutkiem celowego zaniechania a wynikiem przeoczenia przez pracownika, dla którego codzienną formą korespondencji jest wymiana korespondencji na wskazany w Biuletynie Informacji Publicznej adres poczty elektronicznej. W końcowej części pisma zawarto polemikę z treścią skargi z 3 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej otrzymania. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, wobec tego nawet w razie spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do jej orzeczenia. Obowiązkiem sądu jest uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie, skarga wpłynęła do strony skarżonej w dniu 3 grudnia 2019 r. Zatem winna być przekazana do Sądu najpóźniej w dniu 18 grudnia 2019 r W sprawie znajduje bowiem zastosowanie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.), zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego wraz z odpowiedzią winna być przekazana w terminie 15 dni od otrzymania skargi. Tymczasem skargi nie przekazano do dnia 27 maja 2020 r., tj. do dnia złożenia wniosku o ukaranie strony skarżonej grzywną. Nie ulega wątpliwości, że przekroczenie terminu wyniosło ponad 5 miesięcy. Okoliczności podane w odpowiedzi na wniosek jako usprawiedliwienie zwłoki nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podnieść przyjdzie, że strona skarżona sama przyznała, iż podlega przepisom ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346). Tym samym miała obowiązek uruchomienia platformy e-PUAP. Fakt, że w praktyce pracownicy strony skarżonej nie interesowali się korespondencją przesyłaną za pośrednictwem tejże platformy, stanowi zaniedbanie obciążające stronę skarżoną. Nie może zatem, wbrew treści odpowiedzi na wniosek, stanowić usprawiedliwienia zwłoki w przesłaniu skargi. Należy w tym miejscu podkreślić, że strona skarżąca dochowała wymogów przepisu art. 54 § 1a p.p.s.a. wnosząc skargę do elektronicznej skrzynki podawczej strony skarżonej. Natomiast nie miała obowiązku sprawdzenia czy skarga została przez stronę skarżoną odebrana. Zgodnie z art. 49a w zw. z art. 54 § 1a p.p.s.a. to adresat korespondencji ma obowiązek potwierdzenia wniesienia pisma w formie dokumentu elektronicznego do swojej elektronicznej skrzynki podawczej przez przesłanie urzędowego poświadczenia odbioru w rozumieniu wskazanej powyżej ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. Należy jednak podkreślić, że potwierdzenie skutecznego wniesienia pisma nie jest równoznaczne z uznaniem jego prawidłowego wniesienia. Z uwagi na brak odmiennych uregulowań należy odnieść się do treści art.61 § 1 zd. 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), zgodnie z którym oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Taką możliwość strona skarżona posiadła w dniu 3 grudnia 2019 r., zatem w tym momencie skarga była złożona. W żadnym razie nie można, jak to czyni strona skarżona, przerzucić odpowiedzialności za nieprzekazanie skargi w terminie na stronę skarżącą. Tym samym uznać należy, że zaniedbanie miało charakter poważny i uzasadniający zastosowanie grzywny. Należy podkreślić, że do wysokości grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje zastosowanie art. 154 § 6 p.p.s.a. ustalający jej górną granicę w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast dolna granica grzywny nie została określona. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy za adekwatną do stopnia przewinienia organu uznano kwotę 1.000 złotych. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł, jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie w związku z uwzględnieniem wniosku zasądził od strony skarżonej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł stanowiącą wpis od wniosku w oparciu o art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.