III FSK 1127/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1771/21 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej dnia 2 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2015 r. do czerwca 2017 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1771/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na wniosek J.P. (dalej: skarżący) wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Ministra Rodziny i Polityki Społecznej (dalej: Minister) z dnia 2 czerwca 2021 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) za miesiące od grudnia 2015 r. do czerwca 2017 r. Wyrokiem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III SA/W 1771/21, Sąd pierwszej instancji oddalił skargę skarżącego od ww. decyzji. Skarżący wywiódł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący umotywował wniosek tym, że w załączonym przez niego do skargi kasacyjnej formularzu PPF wskazał on, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małżonką i córką, łączny miesięczny dochód jego rodziny wynosi niewiele ponad 4000 (słownie: cztery tysiące) złotych, zaś należność główna wraz z odsetkami, za którą odpowiada skarżący wraz ze spółką B. (dalej: spółka) wynosi blisko 100 000 (słownie: sto tysięcy) złotych, co wykracza poza jego możliwości finansowe. Skarżący podniósł, iż egzekwowanie od niego w/w należności może prowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody, ponieważ jedynym wartościowym składnikiem majątku, który mógłby pokryć zobowiązanie, jest nieruchomość, na której zamieszkuje on ze swoją rodziną. Ponadto skarżący wskazał, iż jako osoba lecząca się na nadciśnienie, jest zagrożona, w przypadku skierowania wobec niego postępowania egzekucyjnego, wywołaniem znacznego rozstroju zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, po spełnieniu przewidzianych w przepisie wymogów. W przypadku, gdy takie postanowienie zostanie wydane, okres wywoływania przez nie skutków prawnych określony został w art. 61 § 6 P.p.s.a. (art. 61 § 3 P.p.s.a.), który stanowi, że wykonanie aktu lub czynności traci moc z dniem: wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zatem w przypadku oddalenia skargi w sprawie, w której wcześniej sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, nie ma konieczności ponownego zwracania się o wstrzymanie jej wykonania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 28 października 2021 r. wstrzymał − na wniosek skarżącego - wykonanie zaskarżonej decyzji. Następnie, Sąd pierwszej instancji, wyrokiem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1171/21, oddalił skargę. Wyrok ten nie zyskał cech prawomocności, ponieważ skarżący wniósł od niego skargę kasacyjną. Stwierdzić zatem należy, że udzielone postanowieniem z 28 października 2020 r. środki ochrony tymczasowej w formie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, rozciągają się również na postępowanie kasacyjne. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego zawarty w skardze kasacyjnej należy uznać za nieuzasadniony. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.