I FZ 271/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1344/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 marca 2022 r., nr 1401-IOV-3.4103.5.2021.BTo w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2015 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 8 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1344/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania - na wniosek E. sp. z o.o. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") - wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej "organ") z 24 marca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2015 r. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w zawartym w skardze wniosku Skarżąca nie przywołała żadnych okoliczności, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ogólnikowe sformułowanie wniosku powoduje, że nie można uznać, aby Skarżąca uprawdopodobniła ziszczenie się przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.), dalej "P.p.s.a.". W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez bezpodstawną odmowę wstrzymania wykonania w całości decyzji organu w sytuacji wystąpienia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie Skarżącej. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że niekorzystne dla Skarżącej rozstrzygniecie sprawy przez Sąd nastąpiło, mimo że wskazywała ona, że konsekwencje egzekucji mogą być dla niej trudne do odwrócenia (utrata płynności finansowej, uniemożliwienie pokrywania bieżących niezbędnych wydatków), a późniejszy zwrot wyegzekwowanej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji (ryzyko zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej), jak też na potrzebę czynienia ciągłych nakładów finansowych na prowadzoną działalność gospodarczą, wynikającą ze specyfiki branży, która w ostatnim czasie została znacząco zaburzona w związku z sytuacją epidemiologiczną związaną z COVID-19. W konsekwencji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, może być materiałem, który po części został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej "CBOSA"). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym. Ponadto, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2016 r., sygn. akt I GZ 339/16 i I GZ 340/16; z 19 lipca 2016 r., sygn. akt I GZ 418/16 i I GZ 417/16; z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 240/19; z 17 września 2019 r., sygn. akt I GZ 297/19; CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę Sądu pierwszej instancji, że wniosek Spółki zawarty w skardze w istocie nie zawierał jakiegokolwiek uzasadnienia. Skarżąca, poza sformułowaniem w petitum skargi stosowanego żądania, w żaden sposób nie nawiązała w dalszej jej części do przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., jak też nie złożyła odrębnego pisma procesowego, zawierającego uzasadnienie przedmiotowego wniosku. W żadnym razie wniosek ten – wbrew temu co podnosi się w zażaleniu – nie wskazywał, że: "(...) konsekwencje egzekucji od Podatnika ww. kwoty mogą być dla niego trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Branża, w której działa Spółka wymaga ciągłych nakładów finansowych, których nie można uniknąć dla zachowania ciągłości funkcjonowania. Egzekucja kary pieniężnej pozbawi Spółkę płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Jednocześnie podkreślam, iż branża, w której Podatnik prowadzi działalność w ostatnim czasie została znacząco zaburzona w związku z sytuacją epidemiologiczną związaną z COVID-19, a w konsekwencji Podatnik osobiście odczuł tego negatywne skutki (...)". Niezależnie zatem od tego, że przywołana argumentacja cechuje się dużym stopniem ogólności, nie została ona po prostu przedstawiona na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odmawiające uwzględnienia tego wniosku było więc prawidłowe. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3