VII SA/Wa 803/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. G. – M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi J. G. M. ("skarżący") jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") znak: [...] z [...] lutego 2020 r. wydane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z 18 października 2019 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...] WINB") nr [...] z [...] sierpnia 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] sierpnia 2014 r., nakazującą skarżącemu rozbiórkę budynku usługowego pod wynajem pokoi położonego na działce nr ewid. [...] obr. [...] w miejscowości Z., wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu żądania skarżący wskazał na pominięcie w postępowaniu jego pełnomocnika. Postanowieniem znak: [...] z [...] grudnia 2019 r. GINB na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] WINB z [...] sierpnia 2015 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku skarżącego, organ ten postanowieniem wskazanym na wstępie o znaku [...] z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] grudnia 2019 r. W uzasadnieniu postanowienia GINB podał, że zgodnie z art. 61a k.p.a., gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wśród "innych uzasadnionych przyczyn" uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania należy wymienić sytuację, w której kwestie, których zbadania żąda wnioskodawca, objęte są powagą rzeczy osądzonej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1602/16). W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ("WSA w Krakowie") wyrokiem z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1312/15, oddalił skargę J. G. M. na ww. decyzję organu wojewódzkiego. I dalej GINB podał, że brak możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, od której sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalił skargę wynika z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., "p.p.s.a."), zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (zob. wyrok WSA w Warszawie z 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2407/12) oraz z faktu, że sąd administracyjny, niezależnie od treści skargi, ma obowiązek zbadania z urzędu wystąpienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Warszawie z 30 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2084/13). GINB podkreślił, że do wyroku WSA w Krakowie z 13 stycznia 2016 r. nie zostało sporządzone uzasadnienie, dlatego dokonano analizy porównania zarzutów skarżącego przedstawionych na etapie postępowania toczącego się przed organem wojewódzkim, jak również w skardze skierowanej do WSA w Krakowie, z zarzutami podniesionymi w piśmie dotyczącym żądania stwierdzenia nieważności. Mając na uwadze powyższe oraz odnosząc się do zarzutu pominięcia kwestii stawianych przez skarżącego tj. pominięcia pełnomocnika strony w postępowaniu zwykłym i naruszenia przepisów k.p.a., GINB podał, że Sąd rozpatrując skargę na decyzję organu wojewódzkiego z [...] sierpnia 2015 r. dysponował całym materiałem dowodowym sprawy, wobec czego zarzuty J. G. M., reprezentowanego przez radcę prawnego S. B. nie mogły zostać pominięte przez ten Sąd. Dodał, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W skardze do Sądu na ww. postanowienie GINB z [...] lutego 2020 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie: -art. 61 k.p.a. poprzez nie wszczęcie postępowania administracyjnego, mimo istnienia przesłanek. To w konsekwencji spowodowało naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całym zakresie oraz zapewnienia ochrony, -art. 61a k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy istnieją przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2015 r [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] sierpnia 2014 r. dotyczących wykonania budynku usługowego pod wynajem pokoi położonego na działce nr ewid. [...] obr. [...] w miejscowości Z. - bez wymaganego pozwolenia na budowę (kategoria obiektu XIV) - (znak. [...]), -art. 107 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu kwestii faktycznych, jak i prawnych w uzasadnieniu postanowień, -art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że własne postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] zostało wydane prawidłowo, zgodnie z przepisami, -art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie własnego postanowienia z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] i nie wydanie postanowienia co do istoty sprawy, -art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania, -art. 159 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że nie ma przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji potencjalnie nieważnej. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania i kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Nadto, skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] wraz z aktami sprawy; decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w jego ocenie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zasługuje na uwzględnienie, w szczególności z powodu zaistnienia okoliczności wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., "stanowiącej materialną przesłankę dla wszczęcia postępowania, jak również wymagań proceduralnych przewidzianych przepisami". Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, w tym wobec skierowania korespondencji do inwestora z pominięciem jego pełnomocnika. Skarżący podał też, że w sprawie, którą skarżący próbuje zweryfikować, Sąd nie sporządził uzasadnienia; z tego powodu nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić na podstawie jakich wniosków i dowodów oddalił skargę. Przypomniał w tym miejscu, że został pozbawiony pełnej ochrony poprzez pominięcie jego pełnomocnika, a "sam organ administracji wskazuje przystępując do rozpoznania wniosku, że porównał zarzuty w skardze z wniesionym tu wnioskiem, co już ukazuje brak tożsamości oraz postępowanie organu wykraczające poza art. 61a k.p.a.". Skarżący podał też, że Sąd rozstrzygając skargę na decyzje zajmował się decyzjami nakazującymi rozbiórkę, a kwestie aktualnie podważane mogły zostać pominięte. Tej informacji brakuje, gdyż brak jest uzasadnienia, z którego można by wywieść takie działanie Sądu. Natomiast organ nie jest uprawniony do przyjęcia wprost, iż Sąd objął swym postrzeganiem całe postępowanie administracyjne, gdyż dopiero z uzasadnienia strona dowiedziałaby się o zakresie kontroli sądowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie GINB z [...] lutego 2020 r. o znaku [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z [...] sierpnia 2015 r. o znaku [...]. Podstawę prawną tych rozstrzygnięć stanowi art. 61a § 1 k.p.a., a powodem jego zastosowania było stwierdzenie, że kwestionowana przez skarżącego decyzja [...] WINB została skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z 13 stycznia 2016 r. o sygn. akt II SA/Kr 1312/15 oddalił skargę skarżącego, a wyrok ten jest prawomocny. Biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącego (w związku z którym wydane zostało zaskarżone postanowienie), jak i zawartość akt administracyjnych dotyczących kwestionowanej przez skarżącego decyzji [...] WINB z [...] sierpnia 2015 r., Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe; wydane zostało w oparciu o prawidłowo ustalony stan sprawy i właściwą wykładnię art. 61a § 1 k.p.a. I tak, rozwijając tę ocenę, Sąd przede wszystkim zauważa, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jeszcze nie uruchamia postępowania w tym trybie; konieczne jest zbadanie, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie postępowania, a to sprowadza się do oceny (na etapie wstępnym – przed formalnym uruchomieniem postępowania), czy został on złożony przez stronę postępowania i, czy nie zachodzą żadne inne przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie takiego postępowania. Sąd stwierdza przy tym, że prawidłowo GINB uznał, że zasadnicze znaczenie w tej materii w niniejszej sprawie ma to, że decyzja kwestionowana przez skarżącego (tj. decyzja [...] WINB z [...] sierpnia 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB w [...] z [...] sierpnia 2014 r.), została poddana kontroli sądowoadministracyjnej (zakończonej prawomocnym wyrokiem), a ta nie ujawniła żadnych jej wad, w tym kwalifikowanych. Zważyć bowiem trzeba, że wyrokiem z 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1312/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G. M. oddalił skargę wniesioną przez ww. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...]. Należy przy tym dostrzec, że decyzją tą organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] nr [...] z [...] sierpnia 2014 r., nakazującą inwestorowi – J. G.M. rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 20 m x 12 m i wysokości 18,4 m. Podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowił art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409). Wskazany wyrok uprawomocnił się z dniem 13 lutego 2016 r. Okoliczność ta prawidłowo została dostrzeżona i przywołana przez organ w niniejszej sprawie. Prawidłowo również została ona oceniona. GINB właściwie przyjął, że uprzednia kontrola sądowa decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności może stanowić przeszkodę we wszczęciu postępowania, w efekcie - uzasadniać zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie bowiem z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu przywołanej uchwały wskazano, że "W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne zatem jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji)". Jednocześnie w omawianej uchwale zaznaczono, że możliwa jest i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, jakie nie były objęte orzeczeniem sądu, albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. "Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji". Tym samym w niniejszej sprawie zachodziła konieczność zbadania, czy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] WINB z [...] sierpnia 2015 r. (utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z [...] sierpnia 2014 r.), wskazuje na takie okoliczności, które nie były znane Sądowi badającemu ten akt. Przy czym w takiej analizie nie chodzi o stwierdzenie jakiejkolwiek okoliczności pozostającej poza wiedzą sądu rozpoznającego skargę, ale o tego rodzaju nieznanej sądowi, która może mieć znaczenie prawne i może stanowić o kwalifikowanej wadzie kwestionowanego orzeczenia. Taka też analiza (w zakresie możliwym, wobec nie sporządzenia przez Sąd uzasadnienia do wyroku) w niniejszej sprawie miała miejsce; niemniej – jak wskazał GINB – nie wykazała, aby w podaniu o stwierdzenie nieważności skarżący wskazał tego rodzaju okoliczności, które mogłyby znaleźć się poza kontrolą sądową, a jednocześnie miałyby znaczenie dla ważności kwestionowanej decyzji. W tej też materii Sąd również podziela stanowisko organu; dostrzega, że wnosząc o stwierdzenie nieważności skarżący podniósł, że sprawa dotycząca nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Z. była dwukrotnie rozstrzygana przez organy administracji publicznej, albowiem decyzje wydane w tej sprawie w 2005 r. zostały uchylone wyrokiem Sądu z 25 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 100/09. Wcześniej, bo w dniu 25 stycznia 2005 r., skarżący złożył pełnomocnictwo dla A. A. "do reprezentowania jego przed organami nadzoru budowlanego stopnia powiatowego i wojewódzkiego, sądem administracyjnym w sprawie robót budowlanych związanych z wykonywaniem budynku murowanego na działce nr [...] obr. [...] w Z.". Wskazany pełnomocnik nie został uwzględniony na dalszym etapie postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, mające w ocenie skarżącego prowadzić do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności, prawidłowo GINB przyjął, że nie stanowią one takich, które mogłyby znaleźć się poza zakresem dokonanej kontroli sądowej. Sąd oceniając decyzję [...] WINB, nie będąc przy tym związany zarzutami skargi, musiał bowiem zbadać prawidłowość przebiegu postępowania, doręczenie skarżącemu decyzji I instancji, zachowanie terminu do wniesienia odwołania, prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji, jak i zachowanie terminu do wniesienia skargi, w końcu – zapewnienie skarżącemu udziału w postępowaniu (w inny możliwy sposób). Rację ma więc GINB wskazując, że nie ma możliwości, aby zarzuty zaprezentowane we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji mogły znaleźć się poza zakresem kontroli sądowej w sprawie o sygn. II SA/Kr 1312/15 z uwagi np. "na uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania". Warto przy tym dodać za organem, że WSA w Krakowie oddalając skargę skarżącego dysponował materiałem dowodowym, na podstawie którego wydano zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. Warto też zaznaczyć, że nie ma wątpliwości w sprawie co do interesu prawnego skarżącego (będącego inwestorem, jednocześnie adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę) do kwestionowania decyzji [...] WINB, a to oznacza, że oddalenie skargi przez Sąd nie było wynikiem negatywnej oceny tylko tego zagadnienia (i zastosowania art. 50 § 1 p.p.s.a.). Z tych też powodów Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie; zdaniem Sądu okoliczności przywołane przez skarżącego nie stanowią takich, które mogłyby pozostawać poza wiedzą WSA w Krakowie. To też oznacza, że prawomocny wyrok tego Sądu stanowi w niniejszej sprawie przeszkodę dla organu administracji do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Organ administracji publicznej nie może bowiem dokonywać innych ocen od tych dokonanych już prawomocnie w sprawie przez sąd administracyjny; stoi temu na przeszkodzie art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd zauważa przy tym, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 i art. 134 p.p.s.a. sądowa kontrola aktów administracyjnych z urzędu obejmuje m.in. sprawdzenie, czy zaskarżony akt nie jest dotknięty wadą kwalifikowaną uregulowaną w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach, stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności. Rezultatem sądowej kontroli jest ocena prawna wyrażona w sentencji orzeczenia sądu administracyjnego. Wyrok oddalający skargę na decyzję administracyjną oznacza, że zaskarżony akt nie jest dotknięty żadną z wad, w tym żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wobec zaś przywołanego powyżej art. 170 p.p.s.a., odmienna ocena znanych w dacie wyroku faktów i dowodów nie może prowadzić do "wzruszenia" w trybie nieważności decyzji poddanej wcześniej kontroli sądowej. W tych warunkach, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. należało uznać za zgodne z prawem. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Odnośnie treści skargi Sąd zauważa, że tryb nadzwyczajny, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, nie stanowi kolejnej instancji postępowania administracyjnego, a odrębne postępowanie, którego istotą jest wyłącznie ustalenie, czy badany akt jest dotknięty jedną z kwalifikowanych wad nieważności (tym samym żadne inne wady w tym postępowaniu nie mogą wywołać zamierzonego skutku). Przy czym, uruchomienie takiego postępowania w stosunku do decyzji uprzednio skontrolowanej przez sąd administracyjny i uznanej prawomocnym wyrokiem tego sądu za zgodną z prawem jest możliwe, ale w sytuacjach wyjątkowych, wskazanych w ww. uchwale NSA, a więc m.in. wówczas, gdy podstawą sformułowania wniosku o stwierdzenie nieważności jest okoliczność nieznana sądowi, mogąca mieć jednocześnie znaczenie prawne w ww. trybie nadzwyczajnym. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Kierowanie korespondencji do inwestora z pominięciem jego pełnomocnika nie można bowiem uznać za okoliczność, która z przyczyn obiektywnych mogłaby być nieznana WSA w Krakowie. Poza tym tego rodzaju okoliczność wypełnia przesłankę wznowienia uregulowaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji