II OZ 557/05

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 2239/00 o odmowie zwolnienia od opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 24 sierpnia 2000 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 2239/00, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił J. D. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem oraz w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 24 sierpnia 2000 r., nr [...] W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący posiada dom o pow. 136 m², mieszkanie o pow. 50 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 6,27 ha. Jednocześnie skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego dochodu. Zdaniem Sądu I instancji złożone oświadczenie nie odzwierciedla faktycznej sytuacji skarżącego, ponieważ posiadany przez J. D. majątek wymaga znacznych nakładów finansowych i nie jest możliwe, by skarżący nie miał jakiegokolwiek źródła utrzymania. Z tej przyczyny Sąd oddalił wniosek J. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie. Odmawiając przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem, Sąd zwrócił uwagę na fakt, że postanowieniem z dnia 15 listopada 2004 r. odmówiono sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 25 października 2004 r. Skarżący nie będzie zatem wzywany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powołanej dalej jako p.p.s.a.; prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym (o jaki wnioskował skarżący), gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przepis ten wskazuje, że przyznanie prawa pomocy jest możliwe, jeśli wnioskujący wykaże, że spełnia przesłanki wymienione w art. 246 § 1 p.p.s.a. Sygn. akt II OZ 557/05 W przypadku wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest istnienie obowiązku poniesienia tych kosztów przez wnioskującego. W niniejszej sprawie skarżący J. D. wniósł o zwolnienie go od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem, jednakże opłaty tej skarżący nie będzie obowiązany ponieść, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 listopada 2004 r. odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku, czego nie zaskarżył J. D., tym samym odpis wyroku z uzasadnieniem, nie będzie skarżącemu doręczony. Skarżący nie musi więc ponosić kosztów opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, zatem postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego został słusznie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalony, gdyż instytucja prawa pomocy jest szczególną formą pomocy państwa dla osób, które z uwagi na trudną sytuację materialną, nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania w całości albo nawet w ich części. Z wniosku skarżącego nie wynika, żeby skarżący nie mógł ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, chociaż nie wykazał on we wniosku dochodów, to wskazany tam majątek, nie świadczy o ubóstwie skarżącego. J. D. nie podniósł też, że korzysta z pomocy społecznej lub z pomocy rodziny. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, dane podane w oświadczeniu nie wydają się być wiarygodne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.