II SAB/Sz 131/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pisma p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 21 września 2021 r. J. M., reprezentowana przez A. M., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pisma. Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2021 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do wykazania, czy przed wniesieniem skargi skarżąca wyczerpała środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do właściwego organu oraz do nadesłania kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego doręczenia ww. organowi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem uznania, że skarżąca nie wniosła ww. ponaglenia. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej – do rąk dorosłego domownika - w dniu 16 listopada 2021 r., jednak w ww. terminie, ani dotychczas, skarżąca nie wykazała, czy przed wniesieniem skargi wyczerpała środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do właściwego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność organu od dnia 1 czerwca 2017 r. wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stronie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Stosownie do brzmienia art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. Natomiast § 3 tego przepisu nakazuje wnosić ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1); do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). Stosownie do treści art. 36 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany pouczyć stronę o prawie do wniesienia ponaglenia tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, również z przyczyn niezależnych od organu. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu, przy czym organ nie ma obowiązku pouczenia strony o prawie wniesienia przedmiotowego ponaglenia, chyba że zachodzi przypadek określony w art. 36 k.p.a., tj. sytuacja, w której organ zawiadamia stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie. W rozpatrywanej sprawie, organ nie zawiadamiał strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, a zatem nie był zobowiązany do jej pouczenia o prawie wniesienia ponaglenia. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek nie został spełniony. Z treści odpowiedzi na skargę organu nie wynika, ażeby przez wniesieniem skargi do Sądu skarżąca wniosła takie ponaglenie, zaś na wezwanie Sądu do wykazania, czy przed wniesieniem skargi skarżąca wyczerpała środek zaskarżenia poprzez wniesienia ponaglenia do właściwego organu skarżąca nie odpowiedziała. W ustalonym stanie faktycznym uznać zatem należy, że skarżąca nie wyczerpała trybu opisanego w art. 37 k.p.a., skutkiem czego jej skarga do Sądu jest niedopuszczalna. Następstwem niedopuszczalności skargi jest jej odrzucenie z racji niemożliwości przyjęcia skargi przez Sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.