II SA/Kr 817/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa, SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel, SWSA Paweł Darmoń (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skarg R. S., H. K., G. P. i A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 maja 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących: R. S. i H. K. solidarnie oraz G. P. i A. P. kwoty po 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa, po rozpatrzeniu wniosku inwestora Firma A z dnia 17.04.2019 r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego, decyzją nr [...].[...] z dnia 27.12.2019 r. znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z usługami w parterze, garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi (wodną, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, co., wentylacją mechaniczną, oddymianiem garażu podziemnego, węzłem ciepła, elektryczną i słaboprądową) na działkach nr [...], [...] obr. [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi prowadzonymi poza budynkiem: kanalizacją ogólnospławną, kanalizacją deszczową, kanalizacją sanitarną, zbiornikiem retencyjnym oraz studzienkami na działkach nr [...], [...], [...], obr. jw. wraz z budową skrzynek elektroenergetycznych na elewacji budynku od strony wschodniej i południowej na dz. nr [...], [...], obr. jw. wraz z zagospodarowaniem terenu polegającym na budowie ciągów pieszo jezdnych (deptak) oraz małej architektury (ławki, gabiony z drzewami ozdobnymi) na dz. nr [...], [...], obr. jw. wraz z rozbiórką czterech budynków magazynowo - usługowych wraz z instalacjami wewnętrznymi (elektryczną i wod.-kan.) na dz. nr [...], [...], [...], obr. jw. wraz z rozbiórką zewnętrznych instalacji ogólnospławnej, elektroenergetycznej, wodociągowej na działkach nr [...]. obr. jw. Podgórze przy ulicy [...] w Krakowie". Od tej decyzji odwołania złożyli R. S., R. B. M. K., A. M., H. K., B. A., B. G., G. P.. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 maja 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 - tekst jednolity ze zmianami), zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2019.1186 - tekst jednolity ze zmianami), zwanej dalej Pb. W jej uzasadnieniu wskazał, że po dokonaniu analizy całości akt tej sprawy, w kontekście podnoszonych zarzutów odwołań utrzymano zaskarżoną decyzję pozwolenia na budowę ze względu na następujący stan faktyczny i prawny zaistniały w okolicznościach tej sprawy. Inwestor stosownie do rodzaju planowanej inwestycji przedłożył wymagane art. 33 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane dokumenty - do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę przedłożył zgodę właściciela obiektów z 21.03.2019 r. na rozbiórkę czterech budynków magazynowych wraz z instalacjami zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...] obręb 14 Podgórze. Dołączył również wymagane załączniki formalne, w tym szkic usytuowania obiektów budowlanych, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Obiekty przeznaczone do wyburzenia nie są ujęte w rejestrze zabytków, ani nie figurują w ewidencji zabytków oraz nie zostały objęte ochroną konserwatorską. Inwestor przedłożył do wniosku wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działkami nr [...], [...], [...] obręb [...], na których jest ona przewidziana do realizacji. Organ pierwszej instancji, wbrew twierdzeniu odwołujących, prawidłowo wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 tej ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki opracowanego dla omawianego zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Na obszarze, w którym znajdują się działki inwestycyjne, obowiązuje uchwała nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ZABŁOCIE, ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z roku 2006 nr 559 pod pozycją 3534. Z załącznika graficznego do ustaleń planu wynika, że działki nr [...], [...] obręb 14 Podgórze objęte inwestycją znajdują się w obszarze jednostki strukturalnej planu o symbolu B5.MW/U — teren zabudowy mieszkaniowej z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami (§ 49 ustaleń planu). Przedmiotem projektu budowlanego jest budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w kondygnacji 1. W projekcie nie określono konkretnego rodzaju usług, ale gabaryty pomieszczeń dopuszczają możliwość lokalizacji handlu detalicznego, administracji, gastronomii, drobnego rzemiosła usługowego. Natomiast kolejna działka inwestycyjna nr [...] obręb 14 Podgórze znajduje się w terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem B8.ZP/KDX - tereny zieleni urządzonej z podstawowym przeznaczeniem pod pasaż (§ 52 ustaleń planu). Projektuje się ciąg pieszy - będący częścią pasażu, zieleń w formie alejek podkreślających oś widokową. Zatem w podstawowym swoim zakresie projekt budowlany jest zgodny w ustaleniami planu. W granicach wyznaczonego terenu, w zakresie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy oraz zasad kompozycji, ustalono obowiązek uwzględnienia w sposobie zagospodarowania terenu wyznaczonych na rysunku planu linii rozgraniczających stanowiących jednocześnie obowiązujące linie zabudowy (§ 49 ust. 6 pkt 1a ustaleń planu). Z projektu budowlanego wynika, że bryła budynku została skomponowana z uwzględnieniem przywołanej zasady od strony południowej i wschodniej. Wysokość budynku mierzona w metrach od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do górnej płaszczyzny stropu nad najwyższą kondygnacją użytkową, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy osłaniającej (§ 6 ust. 1 pkt 8 ustaleń planu), wynosi 24,7 m, co jest zgodnie z § 49 ust. 6 pkt 1b ustaleń planu. Na terenie o symbolu B5.MW/U bowiem przewidziano utrzymanie zróżnicowanej wysokości zabudowy tj. 12-25 metrów włącznie, co zdaniem organu odwoławczego wbrew twierdzeniu skarżących, oznacza również zachowanie tego wymogu do działek objętych daną inwestycją. Projekt zakłada bowiem wysokość budynku w przedziale od 18,50 do 24,70 m od zewnętrza kwartału i od 15,60 do 24,70 m od wnętrza kwartału zabudowy. Zróżnicowanie wysokości nie oznacza, na co wskazują odwołujący, iż budynek zamykający kwartał zabudowy powinien być najniższy, gdyż zdaniem tut. Organu nie tworzyłby architektonicznej całości, nie stanowił dopełnienie narożnika zabudowy. Projekt zagospodarowania terenu jest także zgodny z ustaleniami miejscowego planu w zakresie wskaźników urbanistycznych (§ 49 ust. 7 ustaleń planu). W planie ustalono wskaźnik powierzchni zainwestowanej do 70% — w projekcie budowlanym wskaźnik ten wynosi 69,55%, oraz wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej minimum 30% - w projekcie budowlanym wynosi 31,64%. W granicach terenu inwestycji powinna być zarezerwowana proporcjonalna liczba miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, co jest spełnione dla terenów usługowo-handlowych w wysokości 25 miejsc na 100 zatrudnionych i 15 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej (§ 87 ust. 2 pkt 1b ustaleń planu). Natomiast dla inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy rezerwować 0,7 miejsca na 1 mieszkanie (§ 87 ust. 2 pkt 2b ustaleń planu). Z parametrów projektowanego budynku wynika, że dla 4 miejsc pracy wymagane jest 1 miejsce postojowe; dla 313,68 m2 powierzchni użytkowej usług wymaganych jest 5 miejsc postojowych oraz dla 87 lokali mieszkalnych wymaga się 61 miejsc postojowych. Projektant przewidział łącznie 67 miejsc postojowych w garażu podziemnym, w którym projektuje się miejsca ogólnodostępne. Nie stwierdzono niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - obowiązującym na dzień orzekania przez organ pierwszej instancji w sprawie pozwolenia na budowę, tym samym nie wymaga przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza czy drgania. Teren inwestycji nie znajduje się na obszarach podlegających ochronie wyznaczonych w ustawie o ochronie przyrody a takim najbliższym o szczególnych walorach krajobrazowych jest Rezerwat Bonarka. Inwestycja lokalizowana jest w pobliżu Bulwarów Wiślanych, jednak swoich charakterem nie wpłynie na walory krajobrazowe czy występującą florę i faunę, na co wskazują skarżący. Otaczający inwestycję teren jest wysoko zurbanizowany. Planowane zamierzenie uzyskało pozytywną opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z 21.05.2019 r. ze względu na usytuowanie w strefie konserwatorskiej "B", wyznaczonej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Zabłocie", natomiast bezpośrednio nie dotyczy obiektów objętych ochroną konserwatorską. Po dokonaniu analizy projektu zagospodarowania terenu stwierdzono, że zamierzenie budowlane objęte zaskarżoną decyzją pozwolenia na budowę spełnia warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego na dzień orzekania przez organ I instancji, w tym między innymi wynikające z § 12 ust. 1, ust. 2 (dotyczące odległości od granicy działek objętych inwestycją - analiza projektu zagospodarowania terenu), z § 271 ust. 1 (dotyczącego ochrony przeciwpożarowej), z § 18 do § 21 (dotyczących miejsc postojowych dla samochodów osobowych), z § 13, § 57 i 60 (wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania). Zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli z przepisów o obowiązku zapewnienia nasłonecznienia i naświetlenia, przepisów sanitarnych i pożarowych lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w przywołanym przepisie, dopuszcza się bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość (§ 12 ust 2 warunków technicznych). W ustaleniach planu miejscowego w OBSZARZE B - Stare Zabłocie określono obowiązek tworzenia zwartych kwartałów zabudowy o typowo miejskim układzie, co oznacza, zdaniem organu odwoławczego, lokalizację nowej zabudowy bezpośrednio przy granicy działki. Projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczenia pożarowego. Szczegółową analizę zastosowanych rozwiązań w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego zawiera część architektoniczna projektu budowlanego Tom II cz. 1. Budynek ten, ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania stosownie do § 209 rozporządzenia zakwalifikowany został jako ZL IV, ZL I, PM. Od strony północnej i zachodniej projektowany budynek zlokalizowany jest w granicy ze tego względu zastosowano ściany o klasie odporności ogniowej RE1120. W przypadku, gdy odległość do sąsiedniego budynku wynosi co najmniej 8 metrów, ściany budynku mają klasę odporności ogniowej El 30. Pokrycie dachowe budynku jest z materiału nierozprzestrzeniającego ogień. Tak zastosowane rozwiązania pozwoliły na zgodne z warunkami technicznymi usytuowanie projektowanego budynku w odległości 13,2 m od granicy z działką nr [...], a do usytuowanego na niej budynku w odległości 23 m i ściany bezpośrednio w granicy tej nieruchomości, stanowiącej współwłasność skarżących. Projektowany budynek o zróżnicowanej wysokości od 18,50 m do 24,70 m od zewnętrza kwartału i od 15,60 do 24,70 m od wnętrza kwartału zabudowy jest usytuowany w odległościach 13,10 do 13,30 m od istniejącego budynku na działce nr [...] (ul[...] w odległościach od 13,20 do 23,00 od budynku na działce nr [...] (ul. [...] i częściowo w granicy z tą działką oraz z działką nr [...], na której budowany jest budynek przy ul. [...], tym samym oddziałuje na te budynki z uwagi na § 13, § 57, § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego na dzień orzekania. Podstawę do takiego stwierdzenia daje ocena załącznika Nr 4 do projektu budowlanego pn. "Analiza nasłoneczniania i przesłaniania zabudowy istniejącej oraz projektowanej dla inwestycji na dz. nr [...] oraz [...] przy ul. [...] w Krakowie" (karta 46-107). Przepis § 60 ust. 1, 2 i 3 ww. rozporządzenia stanowią cyt. "Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia". Projektowana inwestycja spowoduje ograniczenie nasłonecznienia w stosunku do dotychczasowego czasu nasłonecznienia mieszkań z oknami od strony wschodniej w budynku na działce nr [...] ([...]) i mieszkań z oknami od strony zachodniej w budynku na działce nr [...] [...] i mieszkań z okami od strony zachodniej w budynku na działce nr [...] [...] Ograniczenie nasłonecznienia nie przekracza norm określonych w § 60 warunków technicznych - na co wskazano w omawianej analizie, tj. 1,5 godziny w pokojach mieszkalnych w mieszkaniach wielopokojowych w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00 -17:00, gdyż teren inwestycji jest w zabudowie śródmiejskiej. Przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego - w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (§ 3 pkt 1 warunków technicznych). O tym, czy mamy do czynienia z zabudową śródmiejską, zadecydują zatem wyłącznie postanowienia planu miejscowego, a w przypadku braku planu - studium. Na terenie objętym zaskarżoną decyzją obowiązuje Uchwała nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ZABŁOCIE. Ta uchwała dotyczy obszaru położonego w centralnej części Miasta Krakowa i dzieli go na trzy obszary funkcjonalno -przestrzenne: Obszar A - Stare Podgórze, Obszar B - Stare Zabłocie, Obszar C - Zabłocie Wschód, dla których w § 9 ustalono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W obszarze B - Stare Zabłocie ustala się między innymi: tworzenie zwartych kwartałów zabudowy o typowo miejskim układzie chrakteryzujących się: wielofunkcyjnością struktury, wysoką atrakcyjnością urbanistyczną i jakością architektury, programem kształtującym "miejskość" i podkreślającym metropolitalną i regionalną rangę miasta, a między innymi zakazuje lokalizacji zabudowy tymczasowej oraz zabudowy niedostosowanej gabarytem i intensywnością do charakteru przestrzeni śródmiejskiej, bądź powodującej chaos przestrzenny. Te uwarunkowania należy zgodnie z § 49 ust. 6 uwzględnić przy realizacji zabudowy na terenie o symbolu B5.MW/U, czyli również niniejszej inwestycji. Analizując ustalenia całego planu, w tym również dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja stwierdzono, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru ZABŁOCIE obejmuje całym swoim zakresem tereny zabudowy śródmiejskiej, gdyż określa zabudowę kształtującą formy krajobrazu miejskiego właściwe dla centralnej części Miasta Krakowa, to jest budynki o skoncentrowanych mieszanych funkcjach administracyjno-usługowo-mieszkalnych, tworzące pierzeje uliczne, ściany placów, zespoły usługowe obsługujące mieszkańców i osoby przybywające, oraz towarzyszące budynkom place, skwery i elementy infrastruktury technicznej, o znacznym stopniu intensywności zabudowy. Zatem teren objęty inwestycją stanowi zabudowę śródmiejską, ponieważ znajduje się wśród obiektów stanowiących zgrupowanie intensywnej zabudowy zlokalizowanej w kwartale zabudowy pierzejowej. W związku z tym można zastosować mniej surowe wymagania w zakresie nasłonecznienia lokali. W analizowanym stanie faktycznym można dokonać zmniejszenia o połowę odległości określonych przepisem § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego na dzień orzekania. Projektowany budynek oddalony jest w odległości 17,83 m od budynku przy ul. [...] przy wysokości przesłaniania 24 m oraz w odległości 13 metrów od budynku przy ul. [...] przy wysokości przesłaniania 24,7 m. Promienie pola przesłaniania przy uwzględnieniu, iż analizowany obszar znajduje się w zabudowie śródmiejskiej w obu przypadkach - 12 m dla budynku przy ulicy [...]; 12,35 dla budynku przy ul. [...], są mniejsze niż odległość odpowiednio 17,83 m i 13,00 m między budynkami, zatem zjawisko przesłaniania nie występuje. Strony podważają wiarygodność analizy nasłonecznienia, przesłaniania sporządzonej przez uprawnionego projektanta, ale jednocześnie nie przedstawiły żadnego innego dowodu w tym zakresie. Jak wskazuje organ - za poprawność sporządzonych analiz odpowiada projektant pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 Prawa budowlanego), który dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do weryfikowania pod względem merytorycznym przyjętych rozwiązań projektowych, wynikających z wiedzy, doświadczenia zawodowego i obliczeń (w tym analiz) projektanta. W przedmiotowej sprawie stwierdzono, że projekt budowlany, w tym analiza przesłaniania i nasłonecznienia, zostały sporządzone przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i pełniące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, które dołączyły w tym zakresie wymagane prawem oświadczenie. Nie ma zdaniem organu podstaw, aby nie uznać przedłożonej analizy za dowód w przedmiotowej sprawie lub podważać wnioski projektantów w niej zawarte. Organ, po zapoznaniu się z opracowaniem, nie znajduje podstaw do zakwestionowania poprawności jego wykonania. Odwołujący, podważając kompetencje projektanta, nie przedstawili alternatywnej analizy, mogącej stanowić dowód w sprawie (art. 75 kpa), uprawniający organy architektoniczo-budowlane do zakwestionowania zgromadzonego materiału dowodowego. Analizując dalej sporządzony dla inwestycji projekt zagospodarowania terenu, stwierdzono spełnienie warunku § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Wody opadowe i roztopowe z terenu objętego zamierzeniem budowlanym będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji ogólnospławnej. Projekt budowlany został sporządzony z uwzględnieniem wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463). Projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego opinie, uzgodnienia, w tym z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, pozwolenia wymagane przepisami prawa, stosownie do zamierzenia budowlanego objętego omawianym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Odnosząc się do podnoszonej przez odwołujących konieczności uzyskania dla tej inwestycji decyzji pozwolenia wodnoprawnego, ze względu na jej lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, wyjaśniono, iż w tej kwestii inwestor przedstawił stanowisko właściwego organu. Mianowicie pismem z 15 lipca 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie poinformowało, iż działki inwestycyjne znajdują się poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią i stwierdzono brak wymogu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 390 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Nadmieniono, że projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ zawiera projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, geotechniczne warunki posadowienia obiektu budowlanego. Według oceny Wojewody Małopolskiego, kwestionowana decyzja, wbrew twierdzeniom odwołujących, wydana została zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym projektowany obiekt budowlany spełnia wymagania dotyczące między innymi poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Wyjaśniono, że w przepisie art. 35 Pb zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, został ograniczony wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Pb) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 kpa). Organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4, w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 113/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12). Organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jego rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, gdyż nie jest uprawniony do badania zgodności tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, z wyjątkiem projektu zagospodarowania terenu oraz przepisów określających wymogi ochrony środowiska. Organ odwoławczy nie może wypowiadać się co do zgodności projektu budowlanego w przedmiotowym zakresie w świetle zarzutów odwołujących. Zgodnie z art. 20 Pb do obowiązków projektanta należy m.in. opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Z powyższego przepisu wynika również konieczność dołączenia stosownego oświadczenia, bowiem zaistnienie wątpliwości, co do zgodności projektu z obowiązującymi, w określonym zakresie przepisami, oznacza konieczność uzyskania od projektanta gwarancji co do tego, że zastosowana w projekcie koncepcja czy rozwiązanie nie naruszają obowiązujących przepisów. Zatem pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant posiadający uprawnienia budowlane uprawniające do jego wykonania. Również on decyduje jakie rozwiązania projektowe są przyjęte w wykonanym przez niego projekcie. Zatem na projektancie spoczywa odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową, jak również odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej. W zaskarżonej decyzji został wskazany prawidłowo obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane, określony również przez projektanta jako obejmujący działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] Podgórze. Dysponując danymi z wypisu z ewidencji gruntów stwierdzono, iż organ I instancji zapewnił udział w postępowaniu na prawach strony wszystkim właścicielom ww. nieruchomości. Strona w postępowaniu administracyjnym bierze udział po to, aby wskazywać okoliczności korzystne z punktu widzenia jej interesów prawnych. Taki interes mają dopuszczone przez organ I instancji strony, biorąc pod uwagę zakres niniejszego zamierzenia i jego wpływ przy realizacji na wykonywanie ich uprawnień właścicielskich, wykonywane roboty (głębokie wykopy) w granicach działek nr: [...], [...], ograniczenie nasłonecznienia lokali mieszkalnych w budynkach przy [...] Oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznano, że jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji, a organ I instancji nie naruszył przy wydaniu pozwolenia na budowę podstawowych zasad postępowania określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, w tym w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Analiza akt sprawy nie wykazała naruszenia prawa procesowego i materialnego, na co wskazują odwołujący, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym Inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z przywołanego powyżej art. 4 Prawa budowlanego. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: - R. S. i H. K. (sprawa zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr [...]) - G. P. (sprawa zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 818/20) - A. P. (sprawa zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 875/20). R. S. i H. K. zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego poprzez: 1. Naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: a. art. 10 § 1 k.p.a., polegające niezawiadomieniu wszystkich stron postępowania o prawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przez co organ dopuścił się naruszenia zasady nakładającej obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; b. art. 7, 8 i 9 k.p.a., przez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych; c. naruszenie art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie oddziaływania dnia 13.05.2020 r. związanego ze współwłasnością i ograniczeniami sąsiedniej nieruchomości z nierozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji, d. naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe sformułowanie uzasadnienia skarżonej decyzji. 2. Naruszenie przepisów ustawy 2 dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późniejszymi zmianami) w następującym zakresie: a. art. 3, ust. 20, art. 20 ust. 1 pkt 1c oraz art. 34, ust. 3, pkt 5 - elementem dokumentacji projektowej sporządzonej dla przedmiotowej inwestycji jest plansza pokazująca wyznaczony obszar oddziaływania tej inwestycji na otoczenie. Projektant w graficzny sposób zobrazował zasięg oddziaływania inwestycji na podkładzie mapowym w skali 1:500, jednak metoda ustalenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji nie została w żaden sposób określona - stąd wynik "analizy" oddziaływania wydaje się co najmniej wątpliwy. b. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 8 i 9 - inwestycja w istotny sposób narusza obowiązujące przepisy (w tym przepisy bezpieczeństwa pożarowego) stanowiąc bezpośrednie zagrożenie dla sąsiedztwa, a w szczególności nie zapewnia należytego poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżące, jako sąsiadki projektowanej inwestycji poinformowały, że ich budynek był projektowany i realizowany w taki sposób, by maksymalne ograniczać, a w miarę możliwości zupełnie eliminować oddziaływanie na sąsiadów. Z tego względu istniejący już zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych został znacząco odsunięty od granic terenu inwestycji, bryły obiektów ukształtowano w sposób taki, aby nowy zespół mieszkaniowy był harmonijnie wpisany w otoczenie, nie naruszał interesów ówczesnych i przyszłych sąsiadów (również w zakresie dostępu do światła dziennego do mieszkań) oraz zapewniał odpowiednią jakość życia mieszkańców. Powyższe założenia, zdaniem skarżących słuszne i nadrzędne, spowodowały jednak znaczące obniżenie wielkości powierzchni użytkowej budynków - z oczywistą szkodą w wymiarze ekonomicznym. Skarżące oczekują, ażeby ten sam inwestor na terenach sąsiednich, poświęcając część zysków, przyjął postawę podobną do ich i kształtował swoje inwestycje w poszanowaniu praw i interesów osób trzecich oraz z zachowaniem ładu przestrzennego. Takie postępowanie jest oczywistym dowodem dążenia do maksymalizacji zysków z projektowanej inwestycji, ale jednocześnie jest niezgodne z obowiązującym prawem i nieetyczne, co budzi uzasadniony protest, c. art. 35 ust. 1 i 3 - wobec stwierdzonych licznych uchybień w dokumentacji projektowej, sporządzonej dla przedmiotowej inwestycji i stanowiącej załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, zachodzi wątpliwość co do rzetelności prowadzonego postępowania administracyjnego, między innymi w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. 3. Naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami) w następującym zakresie: a. art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 - projekt inwestycji na działkach nr [...], [...], [...] obr.[...]- Podgórze odnosi się co prawda do istniejących elementów zagospodarowania w sąsiedztwie (choć często w sposób nierzetelny, a czasami z naruszeniem prawa), to jednak poprzez zbliżenie się do granic terenu inwestycji "pudełkowatą" formę architektoniczną i maksymalną możliwą wysokość projektowany obiekt w istotny sposób ogranicza prawo skarżących do dysponowania własnością w granicach obowiązującego prawa, w tym możliwości przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. A zatem, inwestowanie na działkach nr [...], [...], [...] obr.[...]-Podgórze nie tylko powinno uwzględniać zastane sąsiedztwo, ale również nie może ograniczać sąsiadom praw do swojej własności, także w zakresie swobodnego gospodarowania terenem, budowania nowych bądź rozbudowy już istniejących obiektów (w granicach obowiązującego prawa). b. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zabłocie" w swoich zapisach nie zawiera nigdzie żadnych ustaleń oraz wytycznych, iż jest to plan, w którym gdziekolwiek występują ustalenia mówiące o zabudowie śródmiejskiej. Fakt ten zobowiązuje projektanta do spełnienie rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami) 4. Naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami) w następującym zakresie: a. § 12 ust. 1 - projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], został usytuowany w nadmiernym zbliżeniu do granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...], przy braku uwzględnienia rzeczywistych warunków wynikających z przepisów określonych w § 13, § 60 i § 271-273 rozporządzenia; b. § 13, ust. 1 i 2, § 57 oraz § 60 - projektowana inwestycja zakłada realizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w zbliżeniu do granicy z sąsiednimi działkami, które częściową są zabudowane obiektami zawierającymi pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Dotyczy to istniejącej zabudowy mieszkalnej na działkach nr [...] a w szczególności budynku: przy ul. [...] usytuowanego od strony terenu projektowanej inwestycji. Dokumentacja projektowa, stanowiąca podstawę uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji na działkach nr [...], [...],[...] obr. [...] obejmuje między innymi "Analizę przesłaniania i nasłonecznienia", jednak opracowanie to budzi zasadnicze zastrzeżenia w zakresie merytorycznym i metodologicznym; c. Jednocześnie w aktach sprawy brak ostatecznej decyzji pozwolenia wodnoprawnego wydanego na podstawia art. 390 ustawy Prawo-wodne — t.j. lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych, d. Szczegółowej analizy zastanego sąsiedztwa w zakresie spełnienia warunków technicznych dotyczących zacieniania, nasłonecznienia (min. 3 godziny), przesłaniania obiektów i wykazania zgodności planowanej inwestycji z zapisami zawartymi w § 60 oraz § 3 pkt 1 warunków technicznych. Ponadto skarżące wskazały, że w dniu 1 stycznia 2018 r. rozporządzeniem Ministra infrastruktury i budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., zmienione zostało rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690) dotyczące zabudowy śródmiejskiej i zapisania tego faktu w miejscowych planach przestrzennych. G. P. i A. P. w jednobrzmiących skargach zaskarżonej decyzji zarzucili: I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta Krakowa, która przy prawidłowym rozpatrzeniu sprawy powinna zostać uchylona, 2. niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej oraz brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, 3. niewłaściwe zastosowanie art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie kwestii oddziaływania związanego ze współwłasnością i ograniczeniami sąsiedniej nieruchomości, z nierozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych i brak należnego uzasadnienia wydanej decyzji, II. Naruszenie prawa materialnego: 1. niewłaściwe zastosowanie § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002 r. (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 1065 z póżn. zm.), dalej jako: Rozporządzenie ws. warunków technicznych, w zw. z uchwałą nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z 28.06.2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Zabłocie (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2006r., nr 559, poz. 3534), poprzez błędne przyjęcie, że działki nr [...] i [...] obr. [...] Podgórze, na których ma być realizowana inwestycja przy ul. [...] w Krakowie, położone są w strefie zabudowy śródmiejskiej, 2. i w konsekwencji powyższego uchybienia niewłaściwe zastosowanie art. 34 i 35 ustawy z 07.07.1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z póżn. zm.), dalej jako: pr.bud. w zw. z § 13 ust. 4 i § 60 Rozporządzenia ws. warunków technicznych w zw. z uchwałą nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z 28.06.2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Zabłocie, polegające na błędnym uznaniu, że w projekcie budowlanym inwestor mógł skorzystać z możliwości zmniejszenia o połowę minimalnej odległości miedzy budynkami (§ 13 ust. 4 ww. Rozporządzenia) oraz zmniejszenia o połowę minimalnego nasłonecznienia lokali mieszkalnych w sąsiednich budynkach (§ 60 ww. Rozporządzenia), 3. niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 20, art. 20 ust. 1 pkt 1c oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 pr.bud., poprzez nieprawidłowe wypełnienie obowiązku weryfikacji dokumentacji i zatwierdzenie projektu oraz udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo braku określenia metody ustalenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, co powoduje, że wynik analizy oddziaływania jest niemiarodajny, 4. niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 i 3 pr.bud. oraz § 13 ust. 1 i 2, § 57 i § 60 Rozporządzenie ws. warunków technicznych, poprzez nieprawidłowe wypełnienie przez organ obowiązku sprawdzenia rozwiązań projektowych inwestycji, mimo braku zgodności projektu budowlanego z uchwałą nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z 28.06.2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Zabłocie (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2006r., poz. 3534) oraz braku zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, 5. niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz pkt 8 i 9 pr.bud. poprzez dopuszczenie do realizacji inwestycji, która w istotny sposób narusza obowiązujące przepisy, w tym z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, stanowiąc bezpośrednie zagrożenie dla sąsiedztwa, a w szczególności nie zapewnia należytego poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich, 6. niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2020, poz. 293 z póżn. zm,), dalej jako: u.p.z.p., poprzez niedostrzeżenie przy wydawaniu decyzji faktu nieprawidłowego wykonywania prawa własności przez inwestora oraz nieuwzględnienie prawa skarżącego do ochrony przysługującego mu prawa własności, 7. niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 Rozporządzenia ws. warunków technicznych, poprzez niedostrzeżenie, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], został usytuowany w nadmiernym zbliżeniu do granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...], i nie uwzględnienia wymogów określonych §13, § 60 i §271-273 ww. rozporządzenia. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z 13.05.2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z 27.12.2019 r. oraz o zasądzenie od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedziach na skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu skargi – pisma z dnia 29 i 30 września 2020 r skarżący A. P. i G. P. przedstawili jako dowód opinię biegłego mgr inż. J. R. z lipca 2020 r w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego na okoliczność niespełnienia przez projektowaną inwestycję przy ul [...] w Krakowie określonych przepisami prawa budowlanego minimalnych czasookresów nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul [...] w Krakowie. Analiza została wykonana przy założeniu, że obszar inwestycji stanowi obszar zabudowy śródmiejskiej. Opracowanie wykonano w programie ARCHICAD 22.0.0. Program umożliwia wykonanie precyzyjnej analizy nasłoneczniania na podstawie przestrzennego modelu 3D, dzięki możliwościom wprowadzenia informacji o dokładnej lokalizacji budynku (długości i szerokości geograficznej) oraz dacie i przedziale czasu w którym analiza ma być wykonana. Z opinii wynika, że dla najbardziej niekorzystnie położonych mieszkań budynku Przemysłowa 13 minimalne okresy nasłonecznienia w dniach 21 marca nie są spełnione wbrew dyspozycji § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. W przypadku mieszkania [...] do spełnienia minimalnych standardów nasłonecznienia brakuje 43 minut a w przypadku mieszkania [...] do spełnienia minimalnych wymogów casu nasłonecznienia brakuje 8 minut. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 listopada 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W rozpatrywanej sprawie wniesiono trzy skargi do sygn. akt II SA/Kr 817/20, II SA/Kr 818/20 i II SA/Kr 875/20, które postanowieniami z dnia 9 grudnia 2020 r zostały na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączone celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Kr 817/20. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wskazane wyżej kryteria legalności Sąd stwierdza, że złożone skargi zasługiwały na uwzględnienie, bowiem część z podniesionych w nich zarzutów okazała się zasadna. Konieczność wyjaśnienia istotnych zarzutów związanych ze sporządzoną przez mgr inż. arch. F. A. "analizą nasłoneczniania i przesłaniania zabudowy istniejącej oraz projektowanej dla inwestycji na dz. nr [...] oraz [...] przy ul [...] w Krakowie" ( k – 49-107 projektu budowlanego) wymagała uchylenia zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.): 1. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7; (...) 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do art. 34 ust. 3 P.b. projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; 5) informację o obszarze oddziaływania obiektu. Zasadą jest, że w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organy nie weryfikują szczegółowych rozwiązań projektowych zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym, natomiast badają projekt zagospodarowania terenu, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy. Trzeba jednak zaznaczyć, że opinie projektantów stanowią część materiału dowodowego, który podlega ocenie organów orzekających w sprawie zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. , jak każdy dowód w sprawie. Stosownie do art. 7 K.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie faktyczne w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Zarzuty skarg dotyczące wadliwości sporządzenia analizy nasłoneczniania lokali są zasadne. Skarżący A. P. i G. P. skutecznie podważyli wiarygodność sporządzonej analizy zacieniania dołączając do pism z dnia 29 i 30 września 2020 r, jako dowód opinię biegłego mgr inż. J. R. z lipca 2020 r w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na okoliczność niespełnienia przez projektowaną inwestycję przy ul [...] w Krakowie określonych przepisami prawa budowlanego minimalnych czasookresów nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul [...] w Krakowie. Analiza została wykonana przy założeniu, że obszar inwestycji stanowi obszar zabudowy śródmiejskiej. Opracowanie wykonano w programie ARCHICAD 22.0.0. Program umożliwia wykonanie precyzyjnej analizy nasłoneczniania na podstawie przestrzennego modelu 3D, dzięki możliwościom wprowadzenia informacji o dokładnej lokalizacji budynku (długości i szerokości geograficznej) oraz dacie i przedziale czasu w którym analiza ma być wykonana. Z opinii wynika, że dla najbardziej niekorzystnie położonych mieszkań budynku Przemysłowa 13 minimalne okresy nasłonecznienia w dniach 21 marca nie są spełnione wbrew dyspozycji § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. W przypadku mieszkania P13K2L2 do spełnienia minimalnych standardów nasłonecznienia brakuje 43 minut a w przypadku mieszkania P13K2L3 do spełnienia minimalnych wymogów casu nasłonecznienia brakuje 8 minut. Analiza zacieniania budynków przy ul. [...], Dz., Nr 38/8, Ślusarskiej 8,Dz.Nr [...] Dz Nr 41/1, nie została poddana należytej ocenie organów orzekających w sprawie zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ta wadliwość skutkuje potrzebą uchylenia zaskarżonej decyzji i uzupełnienia sporządzonej analizy, celem wyjaśnienia powstałych wątpliwości. Organ administracji powinien zbadać czy rysunki dołączone do projektu budowlanego, mogą stanowić podstawę oceny nasłoneczniania - zacieniania sąsiednich budynków oraz dokonania niezbędnych obliczeń. Organ rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę powinien, bowiem ocenić czy dojdzie do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust 1 pkt 9 prawa budowlanego) między innymi dotyczących nasłoneczniania pomieszczeń budynków sąsiednich z planowaną inwestycją. W szczególności przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji weźmie pod uwagę, że analiza nasłoneczniania sporządzona na potrzeby projektu budowlanego powinna uwzględniać czas nasłoneczniania podczas dwóch dni równonocy (21 marca i 21 września) odrębnie, a nie jednego z nich. Dotychczasowa opinia zawarta w projekcie budowlanym nie spełnia tego wymogu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r , II OSK 942/16 – "weryfikacja faktycznego nasłonecznienia pomieszczenia , czego wymaga § 60 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie, nie może opierać się na zaprezentowaniu czasu nasłonecznienia dla dowolnego dnia równonocy i nałożeniu na organ prowadzący postepowanie obowiązku dokonania jego uzupełniającej analizy poprzez albo dodanie albo odjęcie jednej godziny (do) od obliczonych godzin nasłonecznienia w zależności, czy konkretna ocena była sporządzana dla 21 marca , czy tez 21 września." Następnie organ rozważy (po uzyskaniu stosownych wyjaśnień rzeczoznawcy), jaką metodą sporządzono szczegółowa analizę zacieniania budynku zawartą w projekcie budowlanym i czy jest ona wystarczająca, skoro program ARCHICAD 22.0.0. umożliwia wykonanie precyzyjnej analizy nasłoneczniania na podstawie przestrzennego modelu 3D, dzięki możliwościom wprowadzenia informacji o dokładnej lokalizacji budynku (długości i szerokości geograficznej) oraz dacie i przedziale czasu, w którym analiza ma być wykonana. Istotnie wyniki analizy zacieniania sporządzonej przez mgr inż arch F. A. w projekcie budowlanym i tej złożonej przy pismach skarżących w postępowaniu sądowym z dnia 29 i 30 września 2020 r różnią się wzajemnie, co wymaga szczegółowego zbadania wiarygodności dotychczas sporządzonej opinii. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji musi opierać się na opinii biegłego, która w sposób rzetelny oceni kwestię nasłonecznienia powstającej zabudowy i tej istniejącej w sąsiedztwie. Pozostałe poszczególne zarzuty skarg nie mogły zostać uwzględnione. Uzasadnienia decyzji obu instancji zostały sporządzone zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Organy odniosły się również wystarczająco do większości istotnych formułowanych przez skarżących wniosków i zastrzeżeń. W kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z mpzp, zgodności projektu zagospodarowania działki z pozostałymi przepisami techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby. Trafne i przekonujące są rozważania organów dotyczące przynależności działki inwestycyjnej do zabudowy śródmiejskiej. Przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego - w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (§ 3 pkt 1 warunków technicznych). O tym, czy mamy do czynienia z zabudową śródmiejską, zadecydują zatem wyłącznie postanowienia planu miejscowego, a w przypadku braku planu - studium. Na terenie objętym zaskarżoną decyzją obowiązuje Uchwała nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ZABŁOCIE. Ta uchwała dotyczy obszaru położonego w centralnej części Miasta Krakowa i dzieli go na trzy obszary funkcjonalno -przestrzenne: Obszar A - Stare Podgórze, Obszar B - Stare Zabłocie, Obszar C - Zabłocie Wschód, dla których w § 9 ustalono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W obszarze B - Stare Zabłocie ustala się między innymi: tworzenie zwartych kwartałów zabudowy o typowo miejskim układzie chrakteryzujących się: wielofunkcyjnością struktury, wysoką atrakcyjnością urbanistyczną i jakością architektury, programem kształtującym "miejskość" i podkreślającym metropolitalną i regionalną rangę miasta, a między innymi zakazuje lokalizacji zabudowy tymczasowej oraz zabudowy niedostosowanej gabarytem i intensywnością do charakteru przestrzeni śródmiejskiej, bądź powodującej chaos przestrzenny. Te uwarunkowania należy zgodnie z § 49 ust. 6 uwzględnić przy realizacji zabudowy na terenie o symbolu B5.MW/U. Prawidłowo wskazują organy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru ZABŁOCIE obejmuje całym swoim zakresem tereny zabudowy śródmiejskiej, gdyż określa zabudowę kształtującą formy krajobrazu miejskiego właściwe dla centralnej części Miasta Krakowa, to jest budynki o skoncentrowanych mieszanych funkcjach administracyjno-usługowo-mieszkalnych, tworzące pierzeje uliczne, ściany placów, zespoły usługowe obsługujące mieszkańców i osoby przybywające, oraz towarzyszące budynkom place, skwery i elementy infrastruktury technicznej, o znacznym stopniu intensywności zabudowy. Zatem teren objęty inwestycją stanowi zabudowę śródmiejską, ponieważ znajduje się wśród obiektów stanowiących zgrupowanie intensywnej zabudowy zlokalizowanej w kwartale zabudowy pierzejowej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 października 2018 r. II OSK 2442/16 ( LEX nr 2582409 ) Termin "zabudowa śródmiejska", zdefiniowany w § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bazuje na dwóch zasadniczych elementach, które decydują o uznaniu danej zabudowy za "śródmiejską". Po pierwsze, zabudowa ta musi mieć charakter intensywny, to znaczy typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy danego miasta (np. zgrupowanie zabudowań w wielkomiejskiej aglomeracji jest znacznie większe niż mieście małym lub średnim). Po drugie, zabudowa ta musi znajdować się na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, co oznacza, że prawodawca rozporządzeniowy odwołuje się nie do kryterium formalno/nominalnego (położenia na terenie dzielnicy lub terenu miejskiego ściśle centralnego), lecz do kryterium funkcji zabudowy, która - zgodnie z dalszą częścią definicji - ma "faktycznie" lub "planistycznie" (zgodnie z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) stanowić centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta. Z definicji tej wynika zatem szerokie rozumienie zabudowy śródmiejskiej, która obejmuje nie tylko jeden teren centralny miasta (zazwyczaj w mniejszych miastach), lecz także wielość "terenów centrotwórczych" w dzielnicach miast. Podobnie ten termin "zabudowy śródmniejskiej" rozumiano na podstawie poprzednio obowiązującego stanu prawnego (do 1 stycznia 2018 r) - jako zgrupowanie intensywnej zabudowy, czyli nie może to być zabudowa rozproszona, lecz o zwiększonym stopniu skoncentrowania. Obszar, który powinien być według § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) traktowany jako teren śródmiejski, to taki obszar, który już faktycznie funkcjonuje jako śródmieście lub jako taki jest przewidywany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zarówno z literalnego brzmienia, jak i celowościowego unormowania tego przepisu wynika, że nie chodzi tu tylko o centralną część miasta, ale również dzielnicy. A zatem nie tylko intensywna część zabudowy miasta powinna być traktowana jako podpadająca pod ten przepis. Odnosi się to również do dzielnicy miasta. (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2018 r., II SA/Gd 561/17, LEX nr 2434661) Ta prawidłowa kwalifikacja pozwala na zastosowanie w projekcie budowlanym możliwości zmniejszenia o połowę minimalnej odległości miedzy budynkami (§ 13 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r) oraz zmniejszenia o połowę minimalnego nasłonecznienia lokali mieszkalnych w sąsiednich budynkach (§ 60 ww. Rozporządzenia) Stosownie bowiem do tych przepisów : Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (§ 13 ust 1) Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. (§ 13 ust 4 ) § 60. 1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. 2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. 3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania inwestycji został sporządzony przez uprawnionego projektanta na kopii aktualnej mapy do celów projektowych. Inwestor uzyskał wymagane uzgodnienia, a całość inwestycji zlokalizowana jest na działkach, co do których złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tytuł prawny do nieruchomości został wykazany przez inwestora, złożono także dokumenty wymagane do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę czterech obiektów magazynowych wraz z instalacjami. Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczenia pożarowego. Działki inwestycyjne znajdują się poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią i prawidłowo stwierdzono brak wymogu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 390 ust 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r prawo wodne. Wbrew zarzutom skarg obszar odziaływania projektowanej inwestycji został wskazany prawidłowo. W postępowaniu zapewniono udział wszystkim osobom, czyich interesów prawnych bądź obowiązków dotyczyło postępowanie. Wymogi art. 10 § 1 k.p.a. zostały zachowane. Inwestycja zgodna jest również z mpzp w zakresie planowanej ilości miejsc postojowych w garażu podziemnym (67 miejsc postojowych, 0,7 miejsca na jedno mieszkanie) Do akt sprawy załączono wymagane opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia obiektu. Po uzupełnieniu wymaganej analizy nasłoneczniania i w zależności od jej wyników organ II instancji orzekając merytorycznie ponownie zbada spełnienie przez planowaną inwestycję wymogów określonych w art. 34 ust 1-3 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy - w sposób prawidłowy, z poszanowaniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych, w zabudowie śródmiejskiej, szczególnie w pobliżu istniejących budynków należących do skarżących, musi się wiązać z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki (zbliżenie do granicy z sąsiednią działką, zanieczyszczenia, komunikacja, immisje). W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Ważne by projekt zawierał rozwiązania minimalizujące ewentualne niedogodności dla ludzi i otoczenia. Uwzględniając wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uchylić ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.