I SA/Wr 3144/03

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. E. I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE W rozpoznawanej sprawie w dniu 28 listopada 2005 r. pełnomocnikowi skarżącej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością P. E. I. z siedzibą w Prusicach doręczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 października 2005 r. wraz z uzasadnieniem. Listem poleconym nadanym w dniu 14 marca 2007 r. (data stempla pocztowego) profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę kasacyjną na wyżej wskazane orzeczenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zażalenie skarżącej na to orzeczenie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 października 2007 r. (sygn. akt II FZ 486/07). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na wstępie wskazać trzeba, iż na skutek wyżej wskazanego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2007 r. postanowienie tutejszego Sądu z dnia 4 czerwca 2007 r. zyskało walor prawomocności, a wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego został ostatecznie odrzucono. Zatem Sądowi pozostaje przypisanie faktowi wniesienia skargi kasacyjnej po ustawowo określonym terminie skutku procesowego, określonego w art. 177 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie dyspozycją normy prawnej wynikającej z art. 83 § 1 ustawy procesowej terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 - 115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Po myśli przepisu art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego, jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej od tego rozstrzygnięcia rozpoczynał bieg w dniu 29 listopada 2005 r. i kończył się z upływem dnia 29 grudnia 2005 r. Tymczasem skarga kasacyjna sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w imieniu P. E. I. sp. z o. o. z siedzibą w P. została wniesiona do Sądu w dniu 14 marca 2006 r., a zatem sześćdziesiąt pięć dni po upływie ustawowo zakreślonego terminu. Stosownie do art. 178 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.