II SA/Gl 618/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Asesor WSA Tomasz Dziuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odpłatności za pobyt dziecka w pieczy zastępczej oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 193 i art. 194 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 697) odmówił odstąpienia od ustalenia opłaty od K.S. (dalej strona lub skarżący) za pobyt córki w rodzinnej pieczy zastępczej od 1 kwietnia 2018 r. do 28 lutego 2019 r. Decyzję tę organ pierwszej instancji doręczył stronie 18 lipca 2018 r. Pismem z 6 stycznia 2019 r. strona wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odwołaniu tym strona podniosła, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszono postanowienia art. 7 i art. 77 § 1, art. 10 § 1 oraz art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto zarzucono decyzji tej naruszenie postanowień art. 193 ust. 2 ustawy 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie postanowieniem z [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 1 i § 2, art. 126 oraz art. 141 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez stronę odwołania od powyższej decyzji organu pierwszej instancji i pozostawiło odwołanie bez rozpoznania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że strona decyzję organu I instancji odebrała 18 lipca 2018 r. co potwierdziła własnoręcznym podpisem, a tym samym termin do wniesienia odwołania upłynął 2 sierpnia 2018 r. Strona natomiast odwołanie wniosła pismem z 7 stycznia 2019 r., czyli po upływie wyznaczonego terminu. W dalszej części uzasadnienia organ odwołał się do unormowań prawnych i wskazał, że rozpoznanie odwołania po upływie terminu do jego wniesienia jest niedopuszczalne, a wydana w takich okolicznościach decyzja obarczona jest wadą nieważności. W konsekwencji organ ten uznał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Z postanowieniem tym nie zgodziła się strona, która pismem z 20 marca 2019 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej narzuciła temu rozstrzygnięciu naruszenie postanowień art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jak również poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Dodatkowo podniosła naruszenie postanowień art. 8 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie poinformowanie jej o prowadzonym postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału. W rozbudowanym uzasadnieniu wniesionej skargi strona przedstawiła argumenty, które w jej ocenie przemawiają za uwzględnieniem wniesionej skargi i wyeliminowaniem kwestionowanego postanowienia oraz decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. Nr 2325 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że tutejszy Sąd wyrokiem z 10 września 2019 r. sygn. akt II SA/GI 617/19 oddalił skargę skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], którą odmówiono odstąpienia od ustalenia opłaty od skarżącego za pobyt córki w rodzinnej pieczy zastępczej od 1 kwietnia 2018 r. do 28 lutego 2019 r. Wyrok ten jest prawomocny. W tych okolicznościach sprawy poddane kontroli tutejszego Sądu rozstrzygnięcie organu odwoławczego uznane musi być za prawidłowe, a skarga oddalona. Podkreślić należy, że kluczowe w niniejszej sprawie okoliczności nie budzą najmniejszych wątpliwości, a mianowicie to, że skarżący decyzję organu pierwszej instancji odebrał 18 lipca 2018 r. co potwierdził własnoręcznym podpisem, a tym samym termin do wniesienia odwołania upłynął 2 sierpnia 2018 r. Skarżący natomiast odwołanie wniósł pismem z 7 stycznia 2019 r., a zatem znacznie po upływie terminu do wniesienia odwołania. W tych okolicznościach faktycznych organ odwoławczy obowiązany był po myśli art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia i organ ten mocą kwestionowanego postanowienia to uczynił. Uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia jest prawidłowe i nawiązuje do obowiązującej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, zwłaszcza gdy idzie o konsekwencje związane z wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji wystąpienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zarzuty skarżącego formułowane w skardze w żaden sposób nie odnoszą się do treści poddanego kontroli postanowienia i nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi. Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszeń przepisów prawa procesowego, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi. Skoro kwestionowane postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienia skargi należało stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.