I FSK 399/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Bożena Dziełak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w C. (poprzednio w S.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 698/17 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym wyrokiem z 14 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 698/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ("WSA") oddalił skargę Skarżącej – P. sp. z o.o. w C., na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie ("Dyrektor IAS") z 7 czerwca 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. ("Naczelnik US") z 12 kwietnia 2017 r. w przedmiocie przedłużenia do 31 lipca 2017 r. terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2016 r. w kwocie 49.952 zł. W ocenie WSA w sprawie wystąpiły okoliczności, które uzasadniały potrzebę dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu, a tym samym przedłużenie terminu na jego dokonanie. Okoliczności te to pierwotnie brak, a następnie brak pełnej i kompletnej dokumentacji źródłowej, w oparciu o którą możliwe jest rozstrzygnięcie kwestii zasadności przedmiotowego zwrotu (nieprzedłożenie przez Skarżącą, pomimo wezwań organu, dowodów zapłaty faktur VAT dotyczących nabyć przez nią usług transportowych, brak zleceń transportowych, kart drogowych lub listów załadunkowych; brak istotnych danych w przedłożonych listach przewozowych CMR). Podane przez organy okoliczności pozwalają na powzięcie wątpliwości, co do rzeczywistego przebiegu, charakteru i celu dokonywanych transakcji. Zdaniem WSA zasadnie organ podatkowy wskazał również, że pomiędzy skierowaniem do Skarżącej pierwszego wezwania o przedłożenie dokumentów (5 grudnia 2016 r.) a dostarczeniem przez nią tych dokumentów (30 stycznia 2017 r.) upłynęło 56 dni. Gramatyczna wykładnia art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 z późn. zm.) – dalej "u.p.t.u.", wskazuje, że do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług wystarczą wątpliwości organu. W zaskarżonym postanowieniu przekonująco wskazano te wątpliwości i konieczność podjęcia dalszych działań zmierzających do wyjaśnienia rzeczywistego celu przeprowadzonych przez Skarżącą transakcji oraz ustalenia, czy z tymi transakcjami nie są związane nieprawidłowości – tym samym czy zasadny jest zwrot na rzecz Skarżącej podatku wskazanego w deklaracji za październik 2016 r. Jako niezasadne WSA ocenił również podniesione przez Skarżącą zarzuty naruszenia art. 124 i art. 121 § 1 oraz art. 217 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.) – dalej "O.p.". 2. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przewidzianych. Ponadto Skarżąca zrzekła się rozprawy. 2.1. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej "P.p.s.a.", Skarżąca zarzuciła naruszenia prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 121 § 1 O.p. przez błędną wykładnię i oddalenie skargi, pomimo że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu zostało wydane mimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zastosowanie takiego przedłużenia, a tylko w przypadku istnienia dowodów materialnych na istnienie wątpliwości dotyczących zasadności zwrotu organ powinien korzystać z tego uprawnienia. 2.2. Natomiast na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 217 § 2, art. 210 § 4 i w związku z art. 219 O.p. przez oddalenie skargi mimo, że uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek istotnych wątpliwości mogących stanowić podstawę do jego wydania i zarazem do dalszej weryfikacji zasadności przedmiotowego zwrotu, co jednocześnie oznacza, że zostało ono wydane na zasadzie dowolności. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) w związku z zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu wirusem SARS-CoV-2, w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. 4.2. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki – wymienione § 2 tego artykułu – w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi oraz do umorzenia postępowania w oparciu o art. 189 P.p.s.a. 4.3. Skargę kasacyjną Skarżącej, rozpoznaną z uwzględnieniem zasady związania podniesionymi w niej zarzutami, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadną. 4.4. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 121 § 1 O.p. (pkt 2.1. niniejszego uzasadnienia). Wskazany w ramach tego zarzutu art. 121 § 1 O.p. należy do przepisów postępowania podatkowego, ustanawiając zasadę prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się do wskazania, że przepis ten został naruszony i tym samym zarzut naruszenia tego przepisu w powiązaniu z art. 87 ust 2 u.p.t.u. pozostawił poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nietrafiony jest natomiast zarzut błędnej art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Na podstawie tego przepisu naczelnik urzędu skarbowego – jeżeli zasadność zwrotu różnicy podatku wymaga dodatkowego zweryfikowania – może przedłużyć termin tego zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Zgodnie z tym przepisem, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a (zastrzeżenie nieistotne w tej sprawie – wyjaśnienie NSA), następuje na rachunek podatnika, w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Nie można podzielić poglądu Skarżącej, że tylko w przypadku "istnienia dowodów materialnych na istnienie wątpliwości dotyczących zasadności zwrotu" organ podatkowy powinien korzystać z uprawnienia do przedłużenia terminu zwrotu. Wątpliwości te mogą bowiem wynikać również z faktu, iż brak jest dowodów potwierdzających faktyczne zrealizowanie transakcji lub to, że przebiegała ona w sposób podany przez podatnika. Sąd pierwszej instancji – zgadzając się z Dyrektorem IAS – stwierdził, że z treści art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. nie wynika, iż do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu konieczne jest udowodnienie, że zwrot ten jest bezzasadny. Jako przesłankę przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku w podatku od towarów i usług Sąd ten wskazał potrzebę dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu, zaznaczając, że wystarczająca jest powzięta przez naczelnika urzędu skarbowego wątpliwość co do zasadności zwrotu. Takiego zaś stanowiska Sądu pierwszej instancji autor skargi kasacyjnej zasadniczo nie kwestionuje. Przytacza zbieżny w tym stanowiskiem pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 31 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1415/16, zgodnie z którym do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku wystarczą wątpliwości organu rodzące konieczność zweryfikowania przedstawionego przez podatnika rozliczenia (wskazane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że stanowisko, zgodnie z którym w świetle art. 87 ust. 2 u.p.t.u. do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nie jest konieczne udowodnienie, że zwrot jest niezasadny, ani też wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu, jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ podatkowy nie ma zatem obowiązku wskazania w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu konkretnych dowodów i okoliczności mających świadczyć o braku rzetelności transakcji i w rezultacie bezzasadności zwrotu. Zobowiązany jest natomiast uprawdopodobnić istnienie okoliczności wskazujących na wątpliwości co do zasadności zwrotu i tym samym świadczących o potrzebie dodatkowej weryfikacji zadeklarowanego zwrotu (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 listopada 2018 r. sygn. akt I FSK 135/17; z 29 maja 2019 r. sygn. akt I FSK 316/19; z 10 września 2019 r. sygn. akt I FSK 767/19, z 23 października 2020 r. sygn. akt I FSK 482/18). Do wyroku o sygn. akt I SA/Kr 1415/16 oraz do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ("TSUE") Skarżąca odwołała się wywodząc konieczność dokonania zwrotu "w rozsądnym terminie", niedopuszczalność administrowania zwrotami w sposób prowadzący do pełnienia przez kwoty zwrotów funkcji nieoprocentowanych pożyczek na rzecz Skarbu Państwa oraz niedopuszczalność nadużywania instytucji przedłużenia terminu zwrotu. Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie wyraził poglądów, które byłyby sprzeczne z tymi stwierdzeniami Skarżącej. Wskazał natomiast, że na straży podatników stoi wynikający z tego przepisu obowiązek dokonania zwrotu, który okazał się być należny, wraz z odsetkami. Stwierdził też jednoznacznie, że organ powinien postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu odpowiednio uzasadnić, wskazując w szczególności okoliczności, jakie skłoniły go do zastosowania instytucji przedłużenia, a zatem wyjaśniając dlaczego powziął wątpliwości co do zasadności zwrotu. Wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w istocie nie jest więc sporna. 4.5. Odrębną kwestią, z zakresu jednakże zastosowania powyższego przepisu, jest to, czy w określonej sytuacji faktycznej dodatkowa weryfikacja zasadności zwrotu jest konieczna, a jej przeprowadzenie wymaga przedłużenia terminu zwrotu. Skarżąca kwestionuje właśnie zasadność zastosowania art. 87 ust. 2 u.p.t.u., o czym świadczy również uzasadnienie skargi kasacyjnej. Zdaniem Skarżącej postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu zostało wydane mimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zastosowanie takiego przedłużenia. Przesłanki podane przez Naczelnika US, powtórzone w postanowieniu Dyrektora IAS, "w żaden sposób nie uzasadniały wydania przedmiotowego postanowienia". Sąd pierwszej instancji uznał, iż organy podatkowe uprawdopodobniły, że zadeklarowany przez Skarżącą zwrot podatku budzi wątpliwości i wobec tego wymaga dodatkowego zweryfikowania. Odwołał się przy tym do szczegółowo opisanych w uzasadnieniach postanowień organów podatkowych działań organu pierwszej instancji podejmowanych w celu uzyskania informacji i dowodów, które umożliwiłyby zweryfikowanie zasadności zwrotu, a także powodów, dla których te właśnie działania należało wykonać. Sąd pierwszej instancji wskazał więc, że Skarżąca nie przedłożyła dokumentacji żądanej przez organ podatkowy (CMR, potwierdzeń zapłaty, umów, zleceń, dokumentów transportowych, kart drogowych i listów załadunkowych do faktur VAT wystawionych przez kontrahentów Skarżącej), po czym przedłożyła dokumentację niepełną, a następnie także dokumentację źródłową, w której jednakże nie wszystkie pozycje były wypełnione. Międzynarodowe listy przewozowe (CMR) i listy przewozowe dotyczące dostaw krajowych nie zawierały dat i miejsc załadunku oraz nazwisk (nazw) przewoźnika. Naczelnik US występował zatem o przeprowadzenie czynności sprawdzających lub kontroli podatkowych u kontrahentów Skarżącej, a także zwracał się bezpośrednio do kontrahentów Skarżącej o wyjaśnienia dotyczące zawartych z nią transakcji. Zauważyć należy, że kontrolę podatkową, której przedmiotem była weryfikacja zwrotu za październik 2016 r. wszczęto wobec Skarżącej 5 grudnia 2016 r. i tego też dnia organ podatkowy skierował do Skarżącej pierwsze z wezwań do przedłożenia dokumentacji umożliwiającej przeprowadzenie tej weryfikacji. Wezwanie to, tak jak i kolejne wezwanie z 15 grudnia 2016 r. pozostało bez odpowiedzi, czego skutkiem były właśnie podjęte już w grudniu 2016 r. i w styczniu 2017 r. czynności zmierzające do uzyskania informacji od kontrahentów Skarżącej (za pośrednictwem właściwych dla kontrahentów organów podatkowych lub bezpośrednio od nich) i przedłużenie terminu zwrotu do 30 kwietnia 2017 r. na mocy postanowienia z 18 stycznia 2017 r.. Organ podatkowy ponownie pismami z 20 stycznia i 13 lutego 2017 r. wezwał Skarżącą do udzielenia informacji o zawartych transakcjach oraz przedłożenia konkretnych dokumentów (CMR, potwierdzenia zapłaty, umowy, zlecenia, dokumenty transportowe, karty drogowe, listy załadunkowe oraz do wskazania związku zakupu konkretnych usług transportowych z czynnościami opodatkowanymi). W kontekście powyższych działań organu podatkowego trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca dopiero 6 marca 2017 r. złożyła stanowiące odpowiedź na powyższe wezwania pisemne wyjaśnienia, dołączając kolejne dokumenty (niekompletne – brak potwierdzeń zapłaty za usługi transportowe, zleceń transportowych, kart drogowych, listów załadunkowych), co skutkowało koniecznością poczynienia przez organy podatkowe dodatkowych ustaleń. W tej sytuacji, gdy Naczelnik US nie otrzymał jeszcze odpowiedzi na wystąpienia o przeprowadzenie czynności sprawdzających (kontroli podatkowych) u kontrahentów Skarżącej oraz odpowiedzi od firmy Usługi Transportowe R. P., a przedłożone przez Skarżącą dokumenty przewodowe nie zawierały dat i miejsc załadunku towarów oraz nazw przewoźników, całkowicie uprawnione i zasadne było kolejne przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku za październik 2016 r., dokonane postanowieniem z 12 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie ocenę Sądu pierwszej instancji. Oceny tej nie mogły podważyć ogólnikowe argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej twierdzi bowiem generalnie, iż "organ podatkowy był w posiadaniu wszystkich dokumentów niezbędnych do weryfikacji prawidłowości rozliczenia spółki". Podnosi zaś przy tym, że: – Skarżąca świadczy usługi przez podwykonawców, w związku z czym dokumenty stanowiące potwierdzenie wykonania przez nią usług na rzecz klientów stanowią jednocześnie potwierdzenie zakupu usług przez Skarżącą, – ewentualne (drobne) braki w listach przewozowych CMR informacji o datach i miejscach załadunku towarów oraz nazwach przewoźników, są nieistotne – dokumenty te mimo wszystko stanowią dowód przewozu towarów, – Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) nie wprowadza bezwzględnego obowiązku wystawiania listu przewozowego, a brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa ani na istnienie, ani na ważność umowy, Jak jednak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, samo przeświadczenie Skarżącej, że dokumentacja przedłożona organowi podatkowemu jest prawidłowa i kompletna, a jej braki są nieistotne, nie przesądza o braku podstaw po powzięcia przez organ podatkowy wątpliwości co do prawidłowości rozliczeń dokonanych na podstawie tej dokumentacji. Nieuprawnione jest oczekiwanie Skarżącej, że weryfikacja zasadności zwrotu ograniczy się do zbadania przedstawionych przez nią dokumentów. Rację ma autor skargi kasacyjnej twierdząc, że brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu. Istnienie ważnej umowy przewozu samo w sobie nie świadczy jednak o tym, że został zrealizowany konkretny przewóz towarów. Czym innym jest potwierdzenie zawarcia ważnej umowy przewozu, a czym innym wykazanie, że w ramach tej umowy faktycznie zrealizowano konkretny transport, czyli przewóz na zlecenie określonego podmiotu przez określonego przewoźnika w określonych dniach, określonego towaru i na określonej trasie. Listy przewozowe to dokumenty, w oparciu o które realizowane są przewozy ładunków. Chybiony jest więc pogląd, że brak w listach przewozowych podstawowych danych dotyczących przewozu, do jakich zaliczyć należy datę i miejsce załadunku oraz wskazanie przewoźnika, jest brakiem nieistotnym (drobnym). List przewozowy obarczony takimi brakami nie może być uznany za dokument jednoznacznie potwierdzający wykonanie konkretnego przewozu i może budzić wątpliwości, czy dotyczy on faktycznie wykonanego transportu. Okoliczność, że usługi transportowe świadczone są z wykorzystaniem w tym celu podwykonawców nie ma tu żadnego znaczenia. Gołosłowne jest twierdzenie Skarżącej, że wezwania do jej kontrahentów kierowane w toku kontroli podatkowych za październik 2016 r. oraz za wcześniejsze i późniejsze okresy rozliczeniowe potwierdzają rzetelność transakcji i dowodzą prawidłowości dokonywanych przez nią rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług. W dacie wydania zaskarżonego wyroku kontrola podatkowa obejmująca zwrot za październik 2016 r. nie była zakończona, a prawidłowość rozliczenia podatkowego za dany okres rozliczeniowy ani nie przesądza o prawidłowości rozliczenia za innym okres rozliczeniowy, ani nawet nie daje podstaw do takiego wnioskowania. Niewątpliwie przedłużenie terminu zwrotu może powodować utrudnienia w funkcjonowaniu przedsiębiorcy. Jednakże nie jest to okoliczność, która uzasadnia odstąpienie od przedłużenia terminu zwrotu w sytuacji, gdy – jak to miało miejsce w rozpoznanej sprawie – konieczna jest dodatkowe zweryfikowanie zasadności zwrotu. 4.6. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż argumentacja podważająca zasadność zastosowania art. 87 ust. 2 u.p.t.u. uzasadniać ma również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 217 § 2, art. 210 § 4 i w związku z art. 219 O.p., w ramach których podniesiono, że uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek istotnych wątpliwości mogących stanowić podstawę do jego wydania i zarazem do dalszej weryfikacji zasadności zwrotu, co oznacza, że zostało ono wydane "na zasadzie dowolności". Także te zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim stwierdzić należy, że w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień wskazano okoliczności, które budziły wątpliwości co do zasadności zwrotu, koniecznym czyniąc jego dodatkową weryfikację wymagającą przedłużenia terminu zwrotu. Z uwagi na braki w dokumentacji Skarżącej i złożenie przez nią wyjaśnień 6 marca 2017 r. niezbędne było uzyskanie od właściwych organów podatkowych odpowiedzi na wnioski o przeprowadzenie czynności sprawdzających (kontroli podatkowych) u kontrahentów Skarżącej oraz uzyskanie odpowiedzi na wezwania skierowane bezpośrednio do kontrahentów. Uzyskanie informacji co do rzetelności transakcji jest niezbędne do stwierdzenia prawidłowości zadeklarowanej kwoty zwrotu. Posiadanie przez Skarżącą faktur VAT, przelewów bankowych, listów przewozowych bez niektórych danych, nie stanowi jednoznacznego potwierdzenia rzetelności transakcji. W ocenie Dyrektora IAS w tej sytuacji niemożliwe było zakończenie weryfikacji zasadności zwrotu do 30 kwietnia 2017 r. Akceptując powyższą argumentację organów podatkowych, Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie zgodził się z oceną Sądu pierwszej instancji, że postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu wydane zostało zgodnie z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. oraz że nie doszło do naruszenia art. 217 § 2 O.p., ponieważ postanowienie to zawiera należyte uzasadnienie faktyczne i prawne. 4.16. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącej, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. 6.17. Na wniosek Dyrektora IAS, na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjnej zasądził na jego rzecz od Skarżącej koszty postępowania kasacyjnego w kwocie stanowiącej koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego, wyliczone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) jako 75% kwoty wskazanej § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.).